اخبار و گزارش

برخلاف دوگانه‌سازی متعارف «علوم انسانی سکولار» در برابر «علوم انسانی دینی» در فضای آکادمیک ایران، به دوگانه «بود» در برابر «نبود» علوم انسانی در ایران معتقدم و باورم این است که ما در دوران ماقبل علوم انسانی در ایران به‌سر می‌بریم و از این بابت بین دو تلقی دینی و سکولار تفاوتی نیست

صفحه اول روزنامه های امروز شنبه 12 اسفند

اگر به دنیای ادبیات و کتاب علاقه‌مندید و می‌خواهید بدانید شاعران و نویسندگان مطرح جهان در کدام کافه‌ها رفت‌و آمد داشتند و یا در کدام هتل‌ها اقامت می‌گزیدند، مکان‌های مختلفی در برخی شهرهای جهان وجود دارد که می‌توانند عطش شما را به دانستن این موارد و مکان‌های دیدنی ادبی سیراب کنند. در این مطلب جاذبه‌های گردشگری ادبی هشت شهر برتر ادبی جهان را معرفی می‌کن

این سؤال درمورد علوم انسانی مدرن مطرح است و آن این که آیا علوم انسانی مدرن وارداتی، توانسته است مشکلی از مشکلات کشور را حل و فصل کند؟

حسین اسرافیلی گفت:نگذارید اینگونه زبان فارسی به خارج از کشور برسد. در خارج از ایران ادبیات ما را با سعدی و حافظ می‌شناسند. چرا مسئولین آثار فخیم را ترجمه نمی‌کنند؟ در گذشته سفارت‌ها آثار دو کشور را ترجمه می‌کردند و ارتباطی پدید می‌آمد که منجر به شناخت کشورها از هم می‌شد اما امروز کمتر این اتفاق می‌افتد.

محمد سلگی، رئیس پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات گفت: باید تلاش شود بانکی از پژوهش‌ها و محققان ادوار گذشته جشنواره پژوهش فرهنگی فراهم شود. همچنین می‌توان مرکزی برای استفاده از محققان در این حوزه ایجاد کرد تا کارها فقط در تهران نماند و به استان‌های دیگر نیز ارسال شود.

در داستان‌های ایرانی به‌ندرت می‌توان مکان‌های شاخص تاریخی را به عنوان یک مکان اصلی دید که حوادث رمان در آن روی داده باشد. ‌برای مثال در همین شهر تهران کاخ‌هایی وجود دارد که هر کدام‌شان شاهد حوادث، تصمیم‌ها، سیاست‌ها و آمدوشد آدم‌های تاثیرگذاری بوده است. اما همین کاخ‌ها یا موزه‌های مهم به‌ندرت پیش آمده که به یک مکان اصلی برای روایت داستانی تبدیل شده باشند.

صحبت از خدمت یا خیانت سلطنت قاجار نیست. چه اینکه دودمان قاجار بیش از هر سلسله دیگری ایران را در عقب‌ماندگی و واماندگی نگه داشت. سلاطینی که یکی بعد از دیگری آمدند و بیش از هر چیز سعی در توسعه حرمسراهای خود داشتند و ایران را چون ملک شخصی می‌انگاشتند. با این همه در میان این سلاطین بودند چهره‌هایی که گاهی و فقط گاهی به مسیر اسلاف خود نمی‌رفتند. احمد شاه قاجار در زمره همین محدود شخصیت‌ها شمرده می‌شود. ا

از خودش که روایت می‌کند باز برمی‌گردد به تکاب و آن روزگار کودکی. می‌گوید: «آن زمان اکثریت مردم بی‌سواد بودند. جهل و خرافات بشدت رایج بود. تنها مدرسه تکاب در همین سال‌ها دبستان ملی (خصوصی) محمدیه بود که از طریق شهریه دانش‌آموزان اداره می‌شد. امتیاز مدرسه با ابوالحسن هاشمی بود. هاشمی را سردار افشار همراه با حسن نوعی از تبریز فراخوانده بود که در تکاب مدرسه دایر کنند.

هنری بلکه ایده اثر هنری بود و هست؛ طرح خلق یک اثر. شاید این نخستین بار است که در ایران به ایده، فکر و اندیشه آفرینش اثر هنری جایزه داده می‌شود؛ سرزمینی که بارها و بارها شنیده‌ایم که در آن به ایده، کم یا حتی بی‌توجهی می‌شود و کم نبوده‌اند نخبگان و هنرمندانی که به جهت نادیده شدن طرح‌های خلاقه‌شان کوچ کرده و رفته‌اند.