چون شعرهای اقبال را میخوانیم، این سؤال به ذهن میآید كه: دنیای مطلوب او كدام است و انسان شرقی او كیست؟ انسان عجیبی است، آمیختة قدیم و جدید و عرفان و عمل، نه خالی از تناقض، كه در عین آنكه قاهر و «كرّار» است، لطافت طبع كسی چون «ابی سعید ابیالخیر» را دارا میباشد.
حالا میرسیم به گزیدهای از نوشتة امام خمینی در این مورد: هر چه در «حضرت علمی» (مقام علم الهی) قابل وجود خارجی باشد، فیض مقدس به آن تعلق میگیرد و چیزی كه قابل نباشد، به آن تعلق نمیگیرد. این عدم تعلق فیض الهی، به خاطر قصور و بطلان ذاتی و عدم قابلیت او برای وجود پیدا كردن است. پس عدم تعلق قدرت به ممتنعات عرفی و ذوات باطله (كه فقط در تصورند نه در خارج)، از جهت عدم قابلیت آنهاست نه از جهت اینكه قدرت بر آنها وجود ندارد. به اصطلاح، نقص در «قابل» است نه «فاعل».
در مبانی نظری اقتصادی، «رشد» و «توسعه» اقتصادی از اهمیت بسیاری برخوردار هستند. جنگ جهانی دوم و مشخص شدن اختلاف اقتصادی میان کشورهای توسعهیافته و کشورهای در حال توسعه، اقتصاددانان را بر آن داشت تا بر مباحث اقتصادی بیشتر متمرکز شوند. در دهه 05 و 06 میلادی رشد اقتصادی مترادف با «توسعه» قلمداد میشد؛ بهطوری که اینگونه فرض میشد اگر کشوری بتواند رشد اقتصادی کافی داشته باشد به رفاه اقتصادی میرسد و توسعه مییابد؛ اما تجارب بعدی نشان داد که افزایش مصرف کالا و خدمات به عنوان اساسیترین عنصر رفاه اقتصادی که شاخص آن درآمد ملی بود، انتظارات کشورهایی که میخواستند فاصله خود را با کشورهای توسعهیافته و پیشرفته کوتاه کنند برآورده نکرد. در واقع رشد اقتصادی با مشکلاتی دیگر از قبیل نابودی محیط زیست، توزیع نابرابری درآمد و... مترادف شد و آن اهدافی که مد نظر اقتصاددانان و سیاستمداران بود، از جمله کاهش فقر، تا حدودی اتفاق نیفتاد.
از این دیدگاه بود كه ارسطو اعلام كرد:سرچشمه زیبایی، علت زیبابودن یك چیز زیبا و حكایت چیستی زیبایی را، نه در آسمان كه در زمین و در قلمرو تجربه باید جست. به نظر ارسطو رمز و راز زیبایی در «تناسب و هماهنگی اجزا»ست و یك چیز، یا یك كل بدان سبب زیباست كهاجزای تشكیل دهندهاش هماهنگ و متناسب باشد.
الهی نقـص وجود ندارد كه جبران شـود و هر كمالی كه در هسـتی وجود دارد، ظهور و تجلی كمال اسماء الهی است. در اسماء الهی، اسم «الله» كاملترین اسم است و انسان كامل، كاملترین مظهر اسم الهی است و شریعت الهی كاملترین شریعت است. شریعت الهی كه تحت اسـم «الله» قرار دارد، از هـمة شریعتها كاملتر است، هر چند هـمة شریعتها نیز مظاهر شریعت اویند. امام آنگاه مینویسـند: «از كلام مـحقق سبزواری (حاج ملا هادی) در «شرح الاسـماء» چنین بر میآید كه صفت «كمال»، جامع دو صفتِ: جلال و جمال است. مینویسند: «این سخن گرچه صحیح است و هر جلالی، جمالی در خود پـنهان دارد؛ اما اسم، تابع معنای ظاهرتر است. پس كـمال از صفات جمال است كه جلال در آن پـنهان است؛ زیرا كـمال، صورت تمامیت شـئ است و از «صفات ثبوتی» است، هر چند ملازم با «صفت سلبی» هم هست.
یكی از ظریفترین نكاتی كه در حوزه علوم انسانی نتایج درخشانی را به بار آورده، توجهی است كه در این علوم به مسأله Diachronic - synchronic شده است. اصل این ابداع، و كشف این چشمانداز بسیار مهم، از اندیشهها و درسهای زبانشناس برجسته سوئیسی، فردینان دوسوسور (1857ـ1913) به حاصل آمده است. دوسوسور نخستین كسی است كه توانسته است موجودیت «در زمانی» زبان را از موجودیت «همزمانی» آن جدا كند. میگویند معما چو حل گشت، آسان شود. وقتی شما با نظریه دوسوسور آشنا میشوید، میگویید این مطلب را من هم میدانستم، اما...
انتشارِ نسخه برگردانِ مثنوی یِ خطّیِ مُوَرَّخِ 677 ﻫ . ق. که در قونیه نگاهداری میشود در ترکیه و در ایران، دسترسِ پِژوهندگان را به این دستنوشت که پیش از این موردِ استفاده نیکلسون هم واقع شده و مبنایِ ویراستِ نِهائیِ وی از مثنویِ معنوی بود، آسان ساخت. انتشارِ نسخه برگردانِ مثنوی یِ خطّیِ مُوَرَّخِ 677 ﻫ . ق. که در قونیه نگاهداری میشود و از همین روی به نامِ «نسخه قونیه» نامبُردار گردیده است، در ترکیه و در ایران، دسترسِ پِژوهندگان را به این دستنوشت که پیش از این موردِ استفاده نیکلسون هم واقع شده و مبنایِ ویراستِ نِهائیِ وی از مثنویِ معنوی بود، آسان ساخت و گویا همین دسترسِ آسان و رونقِ بازارِ چاپ و انتشارِ مثنوی انگیزهای شد تا أفرادِ مُتَعَدِّدی از أَهلِ طباعت، به چاپِ مثنوی بر بنیادِ نسخه قونیه دست بیازند.
«ابوطالب، قبله قبیله» عنوان نوشتاری است از آیتالله صافی که به مناسبت هفتم ماه رمضان روز وفات حضرت ابوطالب (علیه السلام) منتشر شده است. «او سیّد بطحا، رئیس مکّه و قبله قبیله بود؛ جمیع فضایل اخلاقی را دارا بود و همه به او احترام میگذاشتند و شخصیّت و مکارم اخلاقش را میستودند؛ «عَلَیْهِ بَهَاءُ الْمُلُوکِ وَ وَقَارُ الْحُکَمَاءِ؛ در رخساره او ظرافت پادشاهان و وقار حکیمان دیده میشد.» آری! او کسی نبود جز ابوطالب پدر بزرگوار امیرالمؤمنین علی علیه السلام. کسی که حکیم معروف عرب «اکتم بن صیفی» وقتی از او پرسیدند: «حکمت و ریاست و حُکم و سیادت را از که آموختی؟» گفت: «از حَلیف علم و ادب، سیّد عجم و عرب، ابوطالب بن عبد المطلب.»
حكمت متعاليه فهمى را ايجاد مى كند كه اگر شما آنرا كنار بگذاريد، فقيه سياسى از بخشى از يك فهم عميق و ژرف محروم مى شود و نمى تواند استنباط فقه سياسى دقيقى داشته باشد. در پاسخ به اين سؤال كه نحوه ابتناى فقه سياسى بر فلسفه اسلامى يا حكمت متعاليه چگونه است؟ بايد گفت اين بحث، يك بحث پيچيده و ذواضلاعى است و جاى كار فراوانى دارد، اما با بررسى اجمالى يك كار اجتهادى ملاصدرا در زمينه فقهى، تا حدودى ابعادى از اين ابتنا بهدست ميآيد كه بايد تكميل و بازسازى شود. در حقيقت، سؤال اين است كه آيا حكمت متعاليه اجتهاد را كنار مى گذارد يا اينكه حكمت متعاليه اجتهاد رايج و مصطلح را تكميل مى كند؟
مقدمه: در مقاله پیش رو ابتدا به بررسی مفهوم روزه داری از نگاه سعدی می پردازیم و آداب خوردن و مفاسد پرخوری و محاسن اعتدال در آن را یادآور خواهیم شد؛ سپس خواهیم دید که چگونه حافظ به عنوان یک ناقد جامعه دینی به آسیب شناسی رمضان و روزه داری در جامعه دینی زمـان خویش می پردازد. آنگاه برداشت متعالی و عمیق مولانا از روزه داری را به تصویر خواهیم کشید. همه ما از رمضان، بهرهای و نصیبی داریم. هر كدام از ما هرچند از فضاهای معنوی و عبودی فاصله گرفته باشیم و زنگار دنیا بر آیینه قلوبمان نشسته باشد، در این ماه به قدر طاقت خویش بویی استشمام میكنیم و بهرهای میبریم.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید