وقتی تبارشناسی یک مفهوم را دنبال میکنیم، پرده از شیوههای متفاوتی برمیداریم که شاید در روزگاری پیشتر مورد استفاده قرار گرفته باشند. از این رهگذر، خود را به اسباب تأمل موشکافانهای مجهز میکنیم که دریابیم آن مفهوم درحالحاضر چگونه درک میشود.
ایرانزمین در طول تاریخ سرافراز خود، سخنوران سترگ و نامور بسیاری به خود دیده است؛ اما بیگمان هیچیک از نظر نفوذ کلام و تسخیر قلوب و کسب شهرت و محبوبیت ـ چه در مقیاس ملی و چه در سطح جهانی ـ به مرتبه و منزلت حافظ نایل نشدهاند. در تأیید این مدعا کافی است به نمونههایی از انبوه القاب، عناوین و اوصافی که حافظپژوهان و شیفتگان خواجه شیراز در مقام تجلیل و تحسین او به کار بردهاند نظری بیفکنیم:
میبینیم چگونه با تکیه بر این تضاد بریدگی مورد بحث معنا مییابد و همگام با آن حسی که حاکی از شناخت زیبایی در شعر است، ما را غافلگیر میکند. آنچه در آغاز چالهای در متن روایت به نظر میرسید، اکنون عنصر معنابخشی است که از پیوند دادن دو تجربۀ متضاد هستی سرچشمه میگیرد.
اجلاس فرانکوفونی در تاریخ ٢٠ مهرماه در ارمنستان برگزار شد و بار دیگر اذهان ایرانیان را متوجه آینده و سرنوشت زبان فارسی کرد. از قریب سه هزار زبان در آفریقای 100 سال پیش، بیش از 2500 زبان ظرف این یک قرن از بین رفته اند. می گویند تا کمتر از 100 سال دیگر ممکن است بسیاری از زبان ها از جمله فارسی از صفحه روزگار محو شود!
گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب در مقدمه نخستین دیوان حافظ، محتمل جمع آوری شده توسط محمد گلندام یا به تعبیر سودی یکی از احباب (دوستان) او، نویسنده حافظ را چنین معرفی میکند:
ژول ریشار معروف به موسیو ریشارخان در سال ۱۸۱۶ در فرانسه و در خانواده ای یهودی متولد شد، بعدها ریشار سه سال در انگلستان اقامت داشته وعلاوه بر فرا گرفتن زبان انگلیسی با مقدمات پزشکی نیز آشنا شده بود . وی در سال ۱۲۶۰ه.ق(۱۸۴۸ میلادی) وارد تهران شد. و در خانه مادام عباس فرانسوی سکونت کرد.ریشار در یادداشتهای خودش می نویسد:
همکاران عزیز نظر مرا در باب علوم انسانی و آن چه پیشتر در باب این علوم گفته ام و اینکه آیا در سال های اخیر از نقد علوم اجتماعی موجود به دفاع از آنها و تأییدشان رسیده ام، پرسیده اند. به صراحت و سهولت می گویم که من هرگز دعوی محقق بودن در فلسفه علوم انسانی و اجتماعی نداشته ام بلکه به اقتضای مطالعاتم و با نظر به وضع علم و فلسفه در کشور پرسش هایی را مطرح کرده و کوشیده ام که برای آنها پاسخی بیابم.
«محمد فرخی یزدی» شاعر و روزنامهنگار آزادیخواه ایران در سال 1268 هجری شمسی در یزد متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در مدرسه مرسلین که متعلق به انگلیسیها بود، آغاز کرد. اما روح آزاده او مانع از خاتمه تحصیل در مدرسه گردید.
دکترسیدمحمد دبیرسیاقی ( 1298- 1397) یاردیرین علامۀ دهخدا و یادگاراو در میان اصحاب قلم ، پنجشنبه ، 19 مهر 1397 در خاک قزوین آرامش ابدی یافت.
شادروان دکتر سید محمد دبیرسیاقی عضو شورای عالی علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی (مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی) به جوار حق پیوست و همه اهل ادب را غمگین نمود. او در حیات پرثمر 99 ساله خود آثار ارزشمندی پدید آورد و برای مرکز دائرةالمعارف چراغی بود که خاموش شد
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید