اخبار

گزارش تصویری حضور دکتر شفیعی کدکنی در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

«محمدرضا شفیعی کدکنی» صبح دیروز (شنبه، 26 اردیبهشت) در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی حضور یافت و با «کاظم موسوی بجنوردی»، رئیس این مرکز دیدار و گفت‌وگو کرد.

ابوالقاسم اسماعیل‌پور مطلق نویسنده و اسطوره‌شناس،گفت: شاهنامه با نام خداوند جان و خرد شروع می‌شود و کلیدواژه هویت ملی ما همین خردورزی است.

«ایران»، پول، حکومت، سرزمین یا حتی خاک نیست. ایران، ازنظر فردوسی و ازنظر ما که امروز بعد از هچند صد سال داستان‌های کهن شاهنامه را می‌خوانیم، مجموعه‌ای از «معنا» است. در این ملت، در این خاک، ویژگی‌ها و خصوصیت‌هایی است که کمی متفاوت از دیگر کشورها و ملت‌هاست و همین، راز ماندگاری ایران است. دلیل این پایندگی در روح این ملت است. روحی که توانسته آثار بزرگ ادبی به‌وجود آورد.

خوبان شاهنامه همگی در زندگی خود جانب صلح و عدالت و مصلحت مردم را گرفته‌اند، و به آیین و اصول انسانیت پای‌بند بوده‌اند. اگر جنگ هم می‌کردند برای بر کرسی نشاندن دادگری و حق بوده است.

به باور کوروش کمالی‌سروستانی، فردوسی و جلال خالقی‌مطلق هر دو عاشق ایران بودند و هر دو باورمند که زبان پارسی ستون استوار هویت ملی ماست. آنها سرنوشتی مشابه نیز داشتند.

مهری بهفر در روایتی آمیخته به اندوه و احترام، از روزهای پرالتهاب رفتن استاد جلال خالقی‌مطلق و خاطرهٔ گفت‌وگوی بازیگوشانه با ایشان دربارهٔ «رستم و اسفندیار» می‌گوید. این یادداشت ضمن تبیین جایگاه بی‌بدیل تصحیح خالقی‌مطلق در تاریخ ادب پارسی، به بررسی میراث ماندگاری می‌پردازد که فراتر از یک تصحیح ساده، عمق و غنای تازه‌ای به جهان شاهنامه‌شناسی بخشید و نام استاد را با جان حماسهٔ ملی ایران پیوند زد.

ویراست جدید «شاهنامه فردوسی»؛ به تحریر عربی فتح بن علی بنداری اصفهانی با ترجمه استاد عبدالمحمد آیتی از سوی انتشارات انجمن آثار و مفاخر فرهنگی منتشر شد.

۲۵ اردیبهشت برای ما ایرانی‌ها فقط یک برگ از تقویم نیست؛ بهانه‌ای است تا دوباره به یاد بیاوریم کیستیم و ریشه‌هایمان کجاست. وقتی از شاهنامه و فردوسی حرف می‌زنیم، ماجرا فقط ستایش یک کتاب شعر قدیمی با پنجاه هزار بیت نیست؛ بلکه شناسنامه هویتی‌ خود را ورق می‌زنیم.

عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» گفت: می‌دانیم «شاهنامه» از ایرانیان به عنوان آزادگان یاد می‌کند؛ به این معنی که ایرانیان افرادی مستقل، خودباور و آنهایی هستند که روی پای خود ایستاده‌اند، همسو با آموزه‌های ملی و قومی خود! «شاهنامه» در اینجا ندای خوبی است که یاری‌گر ما به شمار می‌رود.