اخبار

مهرداد صدری، دانش‌آموخته رشته هنرهای تزئینی و بافته در دانشگاه وین و عضو افتخاری خانه هنرمندان وین است. او پس از پایان تحصیلاتش به عنوان استاد در انستیتوی وین به تدریس پرداخت. کارهای او مورد توجه مجموعه‌داران خصوصی در سراسر جهان قرار گرفته و هم‌اکنون آثار او در موزه‌های توکیو، وین، آلمان و... در معرض دید علاقه‌مندان است. با این‌حال او هنوز در وطن خودش، آن‌طور که باید، شناخته نشده است، البته خود او هم شناخت دقیقی از هنرهای تجسمی ایران ندارد. صدری سه سال پیش به پیشنهاد گالری آرت سنتر پس از 40سال نمایشگاهی در ایران برگزار کرد و برپایی این نمایشگاه فرصت مغتنمی را فراهم آورد تا او بیش از پیش خودش را در کشورش معرفی کند.

«برای دانته کافی نیست که بگوید وقتی یک مرد و یک مار به هم می‌پیچند مرد به مار و مار به مرد تبدیل می‌شود. او این دگردیسی متقابل را به آتشی تشبیه می‌کند که برگ کاغذی را می‌بلعد و پیشاپیش آن حاشیه‌ای سرخ‌گون است که در آن سپیدی، قبل از پیدایش سیاهی، می‌میرد... برای او کافی نیست که بگوید دوزخیان برای دیدن او در تاریکی دایره هفتم، چشمانشان را تا نیمه می‌بندند. او آنها را به کسانی تشبیه می‌کند که در مهتاب کم فروغ همدیگر را می‌نگرند یا به خیاط پیری که تلاش می‌کند سوزنش را نخ کند...»

سهم هنر از توافقات هسته‌ای ایران و کشورهای ١+٥ چه خواهد بود؟ ظهر روز گذشته، ٢٣ تیر، زمانی که خبر توافق هسته‌ای به‌صورت رسمی اعلام و مذاکرات پشت درهای بسته آغاز شد، فرصتی پیش آمد تا به سراغ هنرمندان رشته‌های مختلف برویم و ارزیابی آنها را در مورد تبعات این اتفاق تاریخ‌ساز بدانیم. هرچند نظرات مختلفی در این زمینه وجود داشت اما برخی از افرادی که مورد این پرسشِ تأثیر مذاکرات بر فضای کشور و هنر قرار گرفتند، نظرات دیگری داشتند.

به تازگی تاریخ جامع ایران در مركز دایره المعارف بزرگ اسلامی رونمایی شد. درآنجا یكی از پدیدآورندگان در مورد ایران گفت: ما ملتی تاریخی هستیم و تاریخی ملی داریم. این ملتی كه از سپیده تاریخ بشری پیشینه دارد و حضورش را دربسیاری از آثار باقی مانده می‌توان نشان داد، افت و خیزهای فراوانی را تجربه كرده و آبدیده شده است. چنین ملتی را به آسانی نمی‌توان از صحنه تاثیرگذاری برتاریخ جهان كنار گذاشت. یونان هم ملتی تاریخ‌ساز است و درهمین زمان شاهد جدال و هماوردی او درصحنه‌های تاریخ معاصر بودیم. یكی از ویژگی‌های ملی ایرانیان این است كه پیوسته راه‌های صلح آمیز دربرابرخشونت طلبی در پیش می‌گیرند و از این راه منافع ملی خود را نیز تامین می‌كنند.

بسیار خوشحالم و باورم نمی‌شود. اگر بگویم بزرگترین آرزویم تحقق و رسیدن به این توافق بود بیراه نگفته ام. برای مردم سرزمینم و بخصوص جوانان و آینده داران کشورم بسیار نگران بودم و حالا خدا را شاکرم که این توافق بزرگ را می‌بینم و خوشحالم که بالاخره پس از سال‌ها انتظار و تحریم توافق بزرگ هسته‌ای محقق شد.

درود می‌فرستم بر رئیس جمهوری محترم؛ دکتر حسن روحانی، درود می‌فرستم بر وزیر امور خارجه؛ دکتر محمدجواد ظریف و تیم معقول و خردمند مذاکره کننده هسته‌ای.کار بسیار بزرگی صورت گرفت به طوری که دیروز اسرائیل و عربستان در زباله کینه شان فرو رفتند و رفتار خصمانه شان، بسی نامعقول جلوه کرد؛ دشمنان ایران خشمگین شدند و دوستان ایران خوشحال. ملت ایران دیشب را به جشن نشست. از این پس با آغاز این راه، شاهد پیشرفت‌های زیادی در ایران، خواهیم بود.

سیاست ادبیات نظیر چیزی شبیه به سیاست نویسندگان نیست. به تعهدات شخصی نویسندگان در کشمکش‌های اجتماعی یا سیاسی دورانشان نمی‌پردازد. به شیوه‌ای نیز نمی‌پردازد که نویسندگان ساختارهای اجتماعی، جنبش‌های سیاسی، یا هویت‌های گوناگون را در کتاب‌هایشان بازنمایی می‌کنند. تعبیر «سیاست ادبیات» حاکی از آن است که ادبیات به صرف ادبیات‌بودنش سیاست می‌ورزد.

ظریف و کری نامزد دریافت جایزه صلح نوبل می‌شوند. به گزارش «فارس»، دیروز پس از آنکه مذاکرات میان ایران و 1+5 به پایان رسید، رئیس موسسه بین المللی تحقیقات صلح استکلهم گفت که مسیر برای نامزدی محمد جواد ظریف و جان کری جهت دریافت جایزه صلح نوبل هموار است.

در تعریف بالكن یا تراس (به انگلیسی: Balcony) می‌گویند بخشی از یك ساختمان است كه معمولا از دیوارهای آن بیرون زده است. در ایران ما به جای بالكن معمولا ایوان داشتیم. ایوان همان بیرون‌زدگی از ساختمان بود اما اغلب بزرگ‌تر از بالكن فرنگی بود و دلبازتر و فوقش یك طبقه از حیاط بالاتر بود. بالكن هر چه باشد فرنگی یا ایرانی جایی هیجان‌انگیز است. بچه كه بودیم فكر می‌كردیم برای خوابیدن توی پشه بند است كه بالكن آنقدر محل هیجان‌انگیزی است. از بالكن می‌توان دولا شد، تا كمر خم شد و با آنچه در پایین و در خارج از ساختمان در جریان است ارتباط برقرار كرد. از بالكن می‌توان تا دوردست‌ها را نظاره كرد نه مانند نظاره كردن از پنجره بلكه فراتر از آن انگار می‌توانی بخشی از دوردست‌ها شوی. در بالكن مشرفی، مشرف به همه جا، شاید برای همین كاراكتر رازگونه است كه بالكن در تاریخ هم برای خود جای باز كرده است.

در این سالها رسانههای خارج ایران، نقش مخربی در چهره نگاری مردم سرزمینم داشته اند. مردمی كه در منطقهای زندگی می كنند كه زنانگی، شاعرانگی و صلح طلبی جزو لاینفك زندگی آنهاست. در سالهای اخیر، دغدغه من گوش دادن به اخباری از رسانه های مختلف بوده كه مرگ مردم این سرزمین را اتفاقی عادی و روزمره میدانند. اخباری كه هر روز به گوش میرسد، خبر كشته شدن حداقل ٥٠ یا ١٠٠ یا ٢٠٠ نفر در خاورمیانه است. لحن گوینده رسانه ها در مورد كشتارهای مردم منطقه خاورمیانه برای من گزنده و آزاردهنده است.