اخبار

25 سال از درگذشت «سیدحسن میرخانی» می‌گذرد؛ هنرمندی که به داشتن تقوا معروف بود و بسیاری از شاهکارهای ادبی ایران را با خط نستعلیق کتابت کرد. حسن میرخانی معروف به «سراج‌الکُتاب» یکی از معروف‌ترین نستعلیق‌نویسان ایرانی است. او در سال 1291 متولد شد و خوشنویسی را از پدرش که شاگرد محمدرضا کلهر بود، آموخت. او را در خطوطی مانند نسخ، ثلث، تعلیق، رقاع، ریحان، شکسته نستعلیق و تحریر سرآمد می‌دانند، اما علاقه‌ و مهارت اصلی‌اش در خط نستعلیق بود و توانست آثار ماندگاری با این خط از خود به جای بگذارد.

«من نمی‌گویم كه آن عالیجناب/ هست پیغمبر ولی دارد كتاب/ مثنوی معنوی مولوی/ هست قرآنی به لفظ پهلوی». شیخ بهایی این ابیات را در مدح و ستایش كتاب «مثنوی معنوی» مولانا سروده است. این اثر منظوم شش جلدی را صوفی‌ها قرآن فارسی می‌نامند و یكی از برترین آثار منظوم عرفانی نام گرفته است. سردمدار صوفی‌های پرهیزگار نیز در مقدمه نسخه عربی این اثر تاكید می‌كند این كتاب «اصول دین» است.

«در طول زندگی کودکی، نوجوانی و آغاز جوانی‌ام در کنار پدر، با بسیاری از دانشمندان و صاحب‌نظران ایران‌شناس آشنا شده بودم، ولی در آغاز جوانی به سوئیس رفتم و در کنار استاد جمال‌زاده بیش از هر چیز با ادبیات آشنا شدم... من در هند به دنیا آمدم، هاله‌ای از عرفان و هرمان هسه و... این‌گونه مفاهیم مرا احاطه می‌کرد. پدر و مادرم... می‌گفتند: بچه که بودی به دیدن گاندی رفتیم، یا وقتی نهرو در کودکی تو را دید، چنین گفت...».

«دیروز از وثوق‌الدوله تلگرافی آمده. حاصل اینكه اگر جواب بعضی از سوالات شما را نداده‌ام برای این است كه تكلیف معلوم نشده. كناره‌گیری شما هم مناسب نیست. از بابت پول هم دولت در ضیق است. اما ساعی هستم، بفرستم. حساب پول را هم بفرستید. مزه در این است كه ما را اینجا سرگردان گذاشته‌اند و می‌گویند جواب شما را نمی‌دهیم، به واسطه اینكه تكلیف معلوم نیست. پس تكلیف را كی باید معلوم كرد و باید بكند؟ و چه تكلیفی می‌خواهند معلوم كنند؟»اینها بخش‌هایی از یادداشت‌های روز پنجشنبه بیست و یك شعبان ١٣٣٧ نوشته محمد علی فروغی ذكاء‌الملك

انجمن اسلامی دانشکده فنی تهران با همکاری انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی این دانشگاه به مناسبت سی‌و چهارمین سالگرد درگذشت علامه طباطبایی همایشی با عنوان «کیش مهر» برگزار کرد. سروش محلاتی، محسن آرمین و مرتضی جوادی‌آملی سخنرانان این همایش بودند.

محمدعلی فروغی ملقب به «ذكاء‌الملك» (١٣٢١-١٢٥٤ ه. ش. ) شخصیتی چندبعدی در تاریخ معاصر ایران است كه بر پایه تاثیرات مهمی كه در سرزمین ما از خود به جای نهاده، كارنامه كوشش‌های نظری و عملی او درخور تامل جدی و پژوهش‌های گوناگون است. فروغی، ادیب، نویسنده، مترجم، مدرس، مورخ و پژوهشگر فلسفه بود. در كنار این توانایی‌ها، او در تاریخ ایران از سیاستمداران بزرگی است كه در دوران بحران‌های سیاسی در عرصه سیاست سر برآورد تا خرد، دانش و تدبیر خویش را برای حفظ یكپارچگی و تمامیت ارضی و نوسازی ایران به كار گیرد.

دو روز و هشت استاد از دانشگاه‌هاي مختلف با گرايش‌ها و رويكردهاي متفاوت، همه اما در يك نكته موافق بودند؛ اينكه وضعيت فلسفه در دانشگاه‌ها خيلي خراب است. البته در آسيب‌شناسي اين شرايط بيمارگون هر كدام بر يك نكته تاكيد مي‌گذاشتند. نكته مشترك ديگر در بحث‌ها اين بود كه در نظام آموزشي ما مشخص نيست كه از فلسفه چه مي‌خواهيم و تا زماني كه اين معضل حل نشود، شايد نتوان ساير مشكلات را بررسي كرد.

یکشنبه هشتم آذرماه، هفدهمین سالگرد درگذشت راوی «طهران قدیم» زنده‌یاد جعفر شهری است. مردی مثل هیچ‌کس، که با اندک سواد آموخته در روزگار قاجار- تا نیمه‌های کلاس سوم روزگار ما- خواندن و نوشتن را آموخت و در «دانشگاه اجتماع» آنچه را که باید بیاموزد، آموخت و آن را به شکل ده‌ها جلد کتاب، به روزگار ما، هدیه گذارد.

ولادیمیر مینورسکی که بود و چه کرد؟ او چه جایگاهی در میان شرق‌شناسان و ایران‌شناسان دنیا داشت و در کدام زمینه‌ها پژوهش کرد؟ اسناد به‌جا مانده از زندگی او، چه می‌گویند؟ چرا امروز دیگر بین ایران‌شناسان، دانشمندی مثل وی ظهور نمی‌کند؟ آیا براستی عصر غول‌ها در این عرصه نیز به پایان رسیده است؟ اینها بخشی از پرسش‌هایی بود که سخنرانان نشست هفتگی مرکز فرهنگی شهر کتاب کوشیدند به آنها پاسخ دهند. نشست این هفته به کتاب «رهاورد مینورسکی» اختصاص داشت که اثری است از گودرز رشتیانی.

سالی می‌شود که دور از وطن زندگی می‌کند. دیپلمش را که گرفت، عزم تحصیل در خارج از سرزمین مادری کرد. قرار بود - بسان پدرش – روزنامه نگار شود اما اتفاقات پیش‌بینی نشده‌ای برایش پیش‌آمد که مسیر زندگی او را تغییر داد؛ سر از حوزه تاریخ درآورد و زندگی اش معطوف به زبان و فرهنگ خاورمیانه (بخصوص ایران) شد. «پروانه پورشریعتی» اما در این سال ها، هرجا که بوده و در هرجا که به تحصیل و تدریس و تحقیق پرداخته، عرصه فعالیتش، «ایران شناسی و اسلام شناسی» بوده است؛ از دانشگاه ایالتی اوهایو و مؤسسه تحقیقات پیشرفته پرینستون تا دانشگاه تکنولوژی نیویورک و مؤسسه تحقیقات در مطالعات باستانی دانشگاه نیویورک. اما آنچه او را در سال‌های اخیر، شهره ساخت، انتشار کتاب «افول و سقوط ساسانیان» در جهان آکادمیک غرب بود. تا آنجا که پس از انتشار کتاب، نقدهای بسیاری بر آن نوشته شد.