اخبار

حاج میرزا سید یحیی دولت‌آبادی، شاعر، خوشنویس، نویسنده وقایع مشروطه و پس از آن چهارم آبان‌ماه سال 1318 دیده از جهان فروبست. به‌مناسبت سالروز درگذشت این مبارز مشروطه‌خواه نگاهی به کتاب «حیات یحیی» انداختیم و خاطراتی از زندگی او به نقل از پسرش را روایت کرده‌ایم.

نشست بررسی و نقد آثار و افکار و کوشش‌های علمی و اجتماعی سید احمد شریف و احسان نراقی یکشنبه 7 آبان برگزار می‌شود.

کتاب «زندگینامه کانت» زندگی‌‌نامه‌ فکری کانت است که نشان می‌دهد چگونه دل مشغولی‌های فکری کانت ریشه در دوران زندگی او داشت.

دکتر سید مهدی زرقانی در دومین نشست درس گفتارهای سنایی گفت: هیچ شاعری را نمی‌توانید پیدا کنید که به‌قدرت سنایی ویژگی‌های دوره گذار را تبدیل به نشانه‌های زبانی کرده باشد. همین ویژگی‌هاست که باعث شده تا عده‌ای معتقد باشند که سنایی نماینده‌ای کامل از دوره گذار است.

منظومه همایون‌نامه یکی از تواریخ منظوم به زبان فارسی است که در سده هفتم هجری توسّط حکیم زجّاجی (608 ق – زنده تا 676 ق) سروده شده است. آنچه تاكنون درباره حكیم زجّاجی در دسترس بود، اشاره به نام و یادکرد ابیاتی از او در برخی منابع موجود بود به اضافه اطّلاعات اندكی كه درباره وی در منظومه همایون‌نامه درج شده است.

«اگر در آغاز و در جریان جنگ [جهانی اولُ یك دفعه دوازده یا پانزده هزار از این جهودهای فاسدكننده ملت را زیر گاز سمی می‌گرفتند، یعنی همان بلایی كه در میدان‌های نبرد بر سر صدها هزار از بهترین كارگران آلمانی‌مان از همه قشرها و حرفه‌ها می‌آمد، آن گاه میلیون‌ها قربانی جبهه‌ها بیهوده نمی‌ماند. بلكه برعكس: اگر دوازده هزار آدم رذل به موقع از میان می‌رفتند شاید زندگی یك میلیون آدم‌حسابی آلمانی كه برای آینده ارزشمند بود نجات می‌یافت.»

همایش «ادبیات؛ زبان همدلی» با محوریت مفاهیم صلح‌طلبانه در متون ادبی کشورهای مختلف، نیمه دوم اسفندماه سال جاری در شیراز برگزار می‌شود.

سوم شهریور هزاروسیصدوبیست- چهارم آبان هزاروسیصدونودوشش. در میانه این دو تاریخ علی‌اشرف درویشیان، نویسنده معاصر و راوی سال‌های ابری و سلول‌ ١٨ و آبشوران و تلخستان، زیست و قریب‌به نیم قرنِ آن را به روایتِ روزگار مردمان فرودست خطه غرب پرداخت. او با نوشتنِ نخستین داستان‌هایش «از این ولایت» در سال‌های نخست دهه پنجاه، دستگیر شد و به زندان افتاد و بعد از این در كرمانشاه و تهران چند بار دیگر در بند شد و از معلمی بركنار، تااینكه همزمان با انقلاب اسلامی با دیگر زندانیان سیاسی آزاد شد و به‌قول خودش «مردم آزادشان كردند.»

هفته گذشته، نویسنده كتاب«نخبه‌گرایی مشاركتی»، در محل پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی حضور یافت و با دعوتی كه پژوهشگاه از چند اندیشمند علوم سیاسی به عمل آورده بود، به سوالات و ابهامات طرح شده از اثر پاسخ گفت. اگر بخواهیم نظرات دكتر پگاه مصلح را در این «كرسی ترویجی» بسنجیم، این پرسش پیش می‌آید كه آیا پدیدآورنده كتاب توانسته مخاطبان خویش را اقناع كند؟ مطالبی كه دراین نوشتارمی آید، تاحدی می‌تواند به این پرسش اساسی پاسخ دهد؛ اما پیش از آن، بهتر آن است كه با نگاه به خود كتاب، مضامین آن، موشكافی شود.

علم چنانكه گفته شد هر چه و هر جا باشد منشا اثر است و به كار می‌آید؛ مع‌هذا گاهی می‌بینیم كه علم را به علم سودمند و علم بیهوده تقسیم می‌كنند و مثلا می‌گویند فلسفه هیچ سودی ندارد و همت‌ها را باید صرف علم كرد. غافل از اینكه اگر جان علم كه تفكر است نباشد، میل به علم نیست و این میل با سفارش این و آن حاصل نمی‌شود. البته این درست است كه از فلسفه هیچ بهره‌‌ای نظیر آنچه از مهندسی و پزشكی عاید می‌شود، به دست نمی‌آید.