گفتگو

اغراق نکرده‌ام اگر بگویم من در خاک سرزمینم ریشه دارم. نه فقط به خاطر ساختارهای فرهنگی و سنتی، بلکه به خاطر عزیزانی که در آن به ابدیت پیوسته‌اند. چرا که آبا و اجداد من در جایی به بزرگی مرزهای ایران می‌زیسته‌اند و در جایی به بلندای قامتشان در خاک این سرزمین خفته‌اند. نام «ایران درودی» با تاریخ فرهنگ و هنر معاصر ایران گره خورده است، هنرمند نقاشی که به گفته آنتونیو رودریگز «بی‌شک یکی از بزرگ‌ترین نقاشان دنیاست». «ایران درودی» با عشق به ایران و آرزوی 47 ساله تأسیس موزه «ایران درودی» چند سالی است که به ایران بازگشته است تا به آرزوی دیرینه خود جامه عمل بپوشاند، سرانجام با همکاری شهرداری تهران این آرزو به واقعیت پیوست و کلنگ تأسیس موزه «ایران درودی» همزمان با سالگرد تولد این هنرمند نامی 11 شهریور در منطقه یوسف‌آباد تهران به زمین خورد، این موضوع بهانه‌ای شد برای گپ و گفتی با «ایران درودی».

راديو هنگامی که به زندگی ایرانیان وارد شد، افزون بر دگرگونی‌هایی که در زمینه ارتباطات و آگاهی‌بخشی در ایران سده چهاردهم خورشیدی پدید آورد، با آموزش شیوه‌های جدید زندگی در همه ارکان حتی خانه‌داری، گوش دادن به نغمه‌های آواز و موسیقی، به عنوان ابزاری در دست حکومت برای اجرای اندیشه‌های مورد نظر خود در عرصه فرهنگ و اجتماع به شمار آمد. کارگزاران حکومتی در دهه ٢٠ و ٣٠و ٤٠، برآن بودند از رادیو برای اجرا و گسترش اندیشه‌های خود در راستای نوسازی جامعه ایران از نگاه خود، بهره بگیرند.

آشتی و صلح، از آروزهای دیرسال بشر است و چه بسا که جنگ‌هایی را نیز در سر رسیدن به آن به راه انداخته. به مناسبت روز جهانی صلح(31 شهریور، 21 سپتامبر)، پرسش‌هایی بنیادین در باب صلح و پاسخ‌های فیلسوفان به آنها را ترجمه کرده‌ایم و پیش روی شماست.

میرزایی، عضو هیأت علمی جامعه المصطفی گفت: از شاخص های مهم جریان نواعتزالی معاصر بی توجهی به حدیث و عبور از سنت است. در این جریان منبع حدیث و سنت با حربۀ زمانمندی از جرگه اعتبارخارج شده است.

فریدون جنیدی یکی از شاهنامه‌پژوهانی است که از گذشته تا امروز تلاش کرده زوایای پیدا و پنهان شاهنامه را به مردم، به‌ویژه آنهایی که به «بنیاد نیشابور» که او مدیریت آن را به عهده دارد، بشناساند. خودش بر این باور است که توانسته در این زمینه تا ‌حدود زیادی موفق باشد و امروز از حد نصاب گذشتن کلاس‌های شاهنامه‌خوانی در بنیاد نیشابور به‌خوبی گواه این ادعاست که اقشار مختلف جامعه همچنان عطش شناختن فردوسی و اثر سترگ او شاهنامه را دارند. با این‌حال زمانی که تصمیم به گفت‌وگو با این محقق ادبی گرفتم، این سوال را در ذهن دنبال می‌کردم که دلایل پررنگ شدن دو چهره فردوسی و مولوی، به‌خصوص در این سال‌ها چه بوده است؟ این موضوع، دستمایه گفت‌وگو با این شاهنامه‌پژوه قرار گرفته است.

گفت‌وگو با غلامحسین ابراهیمی‌دینانی همواره جذابیت‌های خاص خودش را دارد. او که خودش را سرباز عقل می‌داند، در هر مصاحبه و سخنرانی محور بحث‌هایش را متمرکز بر دفاع از خرد قرار می‌دهد. روش بحث او نیز که همواره با پرسش و پاسخ‌های کوتاه همراه است، یادآور دیالوگ‌های کلاسیک فلسفی است.

منِ ایرانی حس می‌کنم که حیف است آخرین برگ‌های درخت کهن زبان فارسی در چین بریزد

محمدحسین خسروپناه، پژوهشگر حوزه تاریخ و سیاست در ارزیابی وضعیت چاپ کتاب‌های حوزه تاریخ شفاهی ایران گفت: داشتن حداقل آزادی‌های سیاسی اجتماعی در جامعه در نوشتن و ضبط خاطرات بسیار مهم است. زیرا در کشورهایی که آزادی‌های سیاسی و اجتماعی کم و محدودیت‌ها زیاد است، خاطراتی که منتشر می‌شود با پرده‌پوشی‌های بسیار مواجه است.

هر ساله در بیست و هفتم شهریورماه، همگاه با روز بزرگداشت شعر و ادب پارسی، نام و یاد شاعر بزرگ ایران زمین، استاد سید محمدحسین شهریار دوباره زنده می‌شود و امسال نیز پس از گذشت بیست و‌هشت سال از خاموشی آن شاعر بزرگ شیعه، انقلابی و سترگ زبان فارسی و تركی بار دیگر یاد و خاطره آن بزرگ استاد شعر و ادب ایران زمین را گرامی می‌داریم.

مرام و منشی یگانه دارد. وارد بازی القاب نمی‌شود. آذر ٩٣ برای رد نشان شوالیه فرانسه نوشت: «شاید اگر در دیار ما توجه و درک از هنر والای موسیقی همان‌طور که نزد مردم است، نزد مسئولان - که باید خدمتگزاران تاریخ و فرهنگ و هنر باشند - می‌بود، یک هدیه و عنوان غیرخودی این‌همه انعکاس نداشت.