اخبار و گزارش

این روزها نقد‌های بسیار به روشنفکران می‌شود حتی روشنفکرانی هستند که همقطاران خود را زیر سؤال می‌برند و اغلب هم بر این امر اتفاق ‌نظر دارند که روشنفکران کمتر به «مردم» و خواست و نیاز آنها توجه دارند و بیشتر هواداران و همفکران خود را طرف صحبت قرار می‌دهند از این رو است که ظهور مفهوم «روشنفکران مردم‌مدار» معنا می‌یابد. وظیفه روشنفکران مردم‌مدار این است که مخاطبان را سخت به‌کار گیرند و به ایشان کمک کنند که به چیزی بهتر از آنچه هستند، تبدیل شوند.

چه وسیله‌هایی تا پیش از ورود و رواج اتومبیل به ایران برای جابه‌جایی بار و مسافر به کار می‌آمد

فروردین سال‌های اول دهه 40 برای حوزه علمیه همواره روزهای تلخی بود. هر چند حوزه علمیه قم در سوم فروردین 1301 افتتاح شد اما اتفاقات تلخ روز دوم فروردین 1342 در مدرسه فیضیه و حمله عناصر رژیم پهلوی به طلاب هرگز از یاد روحانیون نرفت و شاید همین اتفاق که ادامه آن به 15 خرداد همان سال منجر شد ریشه‌های شکل‌گیری و وقوع انقلاب اسلامی ایران بود.

در طول روزهای تعطیلات نوروزی یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اهل علوم انسانی صحبت درباره زمینه‌های شکل‌گیری نوروز و هر آنچه به این بحث مربوط می شود در فضای مجازی و به ویژه کانال‌های تلگرامی بوده است. یکی از کسانی که در این زمینه اطلاعات فراوانی به مخاطبان خود ارائه داده رسول جعفریان، استاد تاریخ دانشگاه تهران بوده است که درباره نوروز و آیین‌های مختلف آن از جمله چهارشنبه سوری مباحثی را مطرح کرده است.

صفحه اول روزنامه های امروز دوشنبه 14 فروردین

نگاهی به رویدادهای سال 95 از بحث هویت ایرانی تا پیشتازی پژوهشکده تاریخ اسلام، مملو از حضور ایرانشناسان بود. سالی که ایرانشناسان روسی، فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی به بحث و تبادل نظر در حوزه تاریخ، فرهنگ و ادبیات ایران پرداختند. این حضور می‌تواند ناشی از ثبات و امنیت سیاسی باشد که دولت تدبیر و امید متولی آن بود.

فراز و فرود نوروز در ترکیه؛ جشنی که مرز نمی‌شناسد

تاریخ ایران، انسان‌هایی بزرگ را در خود جای داده که گرچه نامی از آن‌ها برجای نمانده است، اما منش و روش نیکویشان به مثال‌هایی روشن در سندها و دیگر منابع تاریخی بدل شده است؛ آن‌ها که تا واپسین دمِ زندگی خویش بر این اندیشه بوده‌اند خود را به کاروان همیشه جاریِ نیکی و نیکوکاری در سرزمین دیرینه ایران پیوند زنند. وقف، یکی از مهم‌ترین جلوه‌های کنش‌های نیک‌خواهانه تاریخی ایرانیان در زندگی اجتماعی به شمار می‌آید.

کوششی بیهوده است اگر به جبران مافات بخواهیم نیما را از جایگاهش به‌عنوان پدر شعر نو به زیر بکشیم و تندر کیا را که همزمان با نیما و حتی به استنادِ نشانه‌هایی شاید زودتر از نیما با انتشار نخستین «شاهین» خود داعیه نوآوری در شعر فارسی را داشت بر صدرِ شعر نو بنشانیم. گناه زمانه و مردم زمانه و فرهیختگان آن روزگار – حتی فرهیختگان پیشرو - هم نیست که شعر تندر کیا را به‌جا نیاوردند و به جد نگرفتند و به طعنه و تمسخر از آن یاد کردند. حقیقت این است که کارهایی از جنس آن‌چه تندر کیا در شعر فارسی کرد در گذر خطی زمانه به‌جا آورده نمی‌شوند.

نشریات نیمه اول قرن چهاردهم هجری شمسی ایران پر از مقالاتی برای تعریف ادبیات، شعر و هنر است، حتی با تورقی سرسری هم می‌توان فهرستی از عناوینی چون شعر چیست؟ هنر چیست؟ ادبیات چیست؟ و غیره را بر پیشانی مقالات دید. با گذر از سال‌های اولیه قرن چهاردهم و در دهه‌های ١٣٢٠ و ١٣٣٠ نیز نشریات پر از مکتوباتی پراکنده برای ارایه تعریف و ذکر تاریخ و تاریخچه است. مقالاتی چون سینما چیست؟ اپرا چیست؟ باله چیست؟