کوروش کمالی سروستانی میگوید: اصغر دادبه دلباخته ادبیات فارسی و ایران بود و زبان فارسی را بنیادیترین پایه هویت ملی ایران میشناخت.
قتحالله مجتبایی اصغر دادبه را ایراندوست باارزشی میخواند و میگوید: دکتر دادبه بسیار آدم فاضل، خوشفهم و خوشقلمی بود.
«اصغر دادبه»، مدیر بخش ادبیات و عضو شورای عالی علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چهارشنبهشب، پنجم فروردین در هشتاد سالگی در منزل دختر خود در رشت دار فانی را وداع گفت و ظهر امروز در قطعۀ ٩ بهشت زهرای تهران و در کنار همسرش به خاک سپرده شد.
اصغر دادبه، استاد فلسفه اسلامی و ادبیات عرفانی و حافظشناس در ۸۰ سالگی درگذشت.
کاظم موسوی بجنوردی نوشت: اصغر دادبه همواره به دلبستگی خود به فرهنگ ایران و زبان فارسی سرافراز و سربلند بوده و همۀ همّت خود را بیدریغ بر سر این راه نهاده است.
رسم افروختن آتش در شب چهارشنبهسوری این جشن را با مناسک کهن آتش افروختن در جشنهایی مانند نوروز، آذر جشن (در شب آغاز زمستان و سال نو در ایران باستان) و سده (در دهم بهمنماه، شب آغاز چله کوچک و پایان چله بزرگ زمستان در تقویم کنونی) پیوند میدهد. آتش چنان در فرهنگ چهارشنبهسوری نهاده شده است که هرگز نمیتوان حضور آن را در این جشن نادیده انگاشت.
نخستین بارقههای آموزش نو (مدرن) در ایران را در دارالسلطنه تبریز با حکمرانی عباس میرزا نایبالسلطنه و صدارت میرزا عیسی خان وزیر (قائممقام بزرگ) و فرزندش میرزا ابوالقاسم خان قائممقام برای شکل دادن به نیروی نظامی متمرکز مدرن در پی شکستهای سنگینی که منجر به موافقتنامه گلستان و معاهده ترکمنچای شد، از سویی و اقدامات میرزا حسنخان رشدیه برای تأسیس آموزش نو از سوی دیگر دانست.
سعدی فراتر از یک شاعر، نگاهبانی هوشمند برای زبان و فرهنگ ایران در یکی از تاریکترین دورانهای تاریخی است. برخلاف تصورات سطحی که او را به بیوطنی متهم میکنند، انتخاب آگاهانه زبان فارسی و پیوند زدن آن با حکمت عملی، بزرگترین خدمت او به کیان ایران بود. او با سلاح کلمه، هویت ملی را در برابر توفان مغول بیمه کرد و شیراز را به کانون تپنده فرهنگ ایرانی بدل ساخت.
حماسه یکی از مهمترین ژانرهای ادبی است که نه تنها داستانهای گذشته را روایت میکند، بلکه ارزشهای شجاعت، فداکاری و عدالت را در قالب شعر و نثر به ارمغان میآورد و به عنوان نمادی از هویت ملی و امید به آینده، همچنان زنده و تأثیرگذار است.
هویت ایرانی، سازهای استوار و کهن است که ریشههای آن در اعماق اساطیر هزارساله و حافظه تاریخی یک ملت دوانده شده است. در فراز و فرودهای تاریخ، هرگاه که کیان این سرزمین در معرض تندباد حوادث و هجوم بیگانگان قرار گرفت، این «شاهنامه» بود که همچون دژی مستحکم، زبان، تاریخ و منش ایرانی را از زوال رهانید. هویت ایرانی در نگاه فردوسی، نه یک امر نژادیِ صرف، بلکه منظومهای از خرد، عدالت و پایداری است.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید