مقاله

هنوز سده نخست هجری به نیمه نرسیده بود كه یك سردار عرب و حاكم وقت كوفه به یك ایرانی گفت: زبان‌تان عربی است و عقل ایرانی دارید. متون نظم و نثر عربی برجای‌مانده از سده‌های نخستین، آكنده از نشانه‌های فرهنگ و تمدن ایران و ایرانی است؛ همان‌كه سردار عرب به طعنه گفت.

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم، رودکی سمرقندی؛ زاده اواسط قرن سوم هجری قمری ۲۴۴ قمری، از شاعران ایرانی دوره سامانی در سده چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رودک در ناحیه رودک در نزدیکی نخشب و سمرقند به دنیا آمد

نصرالله حدادی به مناسبت چهاردهم مهرماه و روز تهران در یادداشتی به این مساله پرداخته است که نام پایتخت ایران را درگذشته به صورت «طهران» می‌نگاشتند و امروز «تهران» ثبت و ضبط می‌شود.

در سال 2007 در کنفرانسی که در باره بزرگداشت مولانا در داغستان روسیه برگزار شد مشارکت و سخنرانی داشتم. در همان سال در دانشگاه آستاراخان نیز از سوی یونسکو کنفرانسی بین المللی در باره مولانا برگزار شد که شرکت و سخنرانی داشتم.

کسی که به روابط میان علم تاریخ و علوم نظام‌مند اجتماعی (همچون جامعه‌شناسی، علم سیاست علوم اقتصادی، روان‌شناسی و انسان‌شناسی) می‌پردازد، به زودی به این کشف ناخوشایند می‌رسد که سروکار ما با علوم گوناگونی است که خصوصیت ملغمه‌واری دارند.

کتاب تعليقات منسوب به ابن سينا کتاب پيچيده ای است و ماهيت آن هنوز به دقت روشن نيست. از اين کتاب روايات و يا هيئت های متفاوتی موجود است. يک هيئت را عبد الرحمان بدوی نخستين بار منتشر کرد و در سال های اخير هم هيئت ديگر اين کتاب به صورت شايسته ای در تهران منتشر شد.

به مناسبت روز شمس و مولانا، چکیده‌ای از بحث‌های ارائه شده توسط حسن بلخاری قهی (رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی) در شهرکتاب مرکزی و در باب آرای شمس تبریزی پیرامون بزرگان حکمت و اندیشه من‌جمله احمد و محمد غزالی و شیخ شهاب الدین سهروردی گردآوری و ازسوی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی منتشر شد.

واقعه کربلا با وجود اهمیتش به‌ویژه برای ما شیعیان و ایرانیان، به آن درجه که باید و شاید از منظر تاریخی بررسی نشده است. از سوی دیگر برخی از تحقیقاتی که درباره سایر ابعاد این واقعه مانند شناخت شهر کوفه موجود است ناکافی و ایدئولوژیک است.

با غور در شعر مولانا به طور مشخص به دو نوع "من"بر میخوریم: یک من دروغین که تنها تصویر و سایه ای از من حقیقی است ؛در برابر منی دیگرکه حقیقی است ومفهوم واقعی هستی انسان را تشکیل میدهد.

مثنوی مولوی با وجود شباهت های معنایی و فکری با مثنوی های تعلیمی پیش از خود و حتی با وجود برتری نسبی آثاری چون حدیقه سنایی و مثنوی های عطار از دیدگاه زبان ادبی و ظرافت های هنری، بیش از آنها مورد استقبال خوانندگان و مخاطبان خاص و عام قرار گرفته و شهرت بیشتر یافته است.