اخبار

دفتر پژوهش‌های فرهنگی به تازگی کتاب «خُتَن و زبان خُتَنی» اثر دکتر مجید طامه، پژوهشگر گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی فرهنگستان زبان و ادب فارسی را راهی بازار نشر کرد.

«عبدالرحمن بن خلدون»، دانشمند توانمند اسلامی، در «مقدمة» مشهورش در سیاق اهتمام به عمران بشری و تفکرات جامعه شناختی خویش به بحث در مورد یکی از مهم ترین مسائل زبانی یعنی «توانش یا ملکة زبانی» پرداخته است.

مراسم پایانی سی و چهارمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران سه شنبه (۱۹ بهمن ماه) با حضور رئیس جمهوری در تالار وحدت برگزار می‌شود.

پیش از این در مقالۀ دیگری که در شمارۀ نخست فصلنامۀ نقد کتاب فقه و حقوق منتشر شد، منظومه ای فارسی را در اصول و فروع دین تصحیح کردیم که در دورۀ صفوی سروده شده و سرایندۀ آن شاعری به نام حافظی بوده است.

بررسی «تحقق اهداف انقلاب» در میزگردی با حضور هادی خانیکی و نجفقلی حبیبی «گفت‌وگوی نسلی» رمز تداوم اهداف انقلاب است

در میان مصححان دیوان حافظ، مرحوم دکتر رشید عیوضی با تلاشی پیگیر و مداوم، در طول مدت بیش از 30 سال، تصحیح دیوان حافظ را وجه همت خود قرار داده بود و از این منظر، یکی از بهترین و دقیق ترین تصحیحات دیوان حافظ را بر مبنای نسخه های کهن موجود، ترتیب داده است.

چرا مسئلۀ دور هرمنوتیک یک مسئلۀ هستی‌شناختی و منطقی نیست؟ دور هرمنوتیک به‌مثابه برهان استانداردی برای کسانی است که مدعی استقلال علوم انسانی هستند. ۱ طرف‌داران یک روش‌شناسی بدیل برای علوم انسانی، دور هرمنوتیک را یک مسئلۀ هستی‌شناختی یا یک مسئلۀ خاص روش‌شناختی برای علوم اجتماعی یا علوم انسانی تلقی می‌کنند.

کدام‌یکی از ماها حتی نویسنده‌ها می‌رود شاهنامه را از نو بخواند و اساطیرش را زنده کند؟ جویس نیاز پیدا کرد تمام اساطیر هومر را دوباره در ایرلند زنده بکند؛ یعنی ارزش‌های چهار هزار سال پیش را از نو زنده کرد. یا مثل پروست. اما در ایران همچین اتفاقی نیفتاده است کتاب‌های نسل جوان را که می‌خوانم سردرگم می‌مانم.

بی تردید یکی از نامورترین چهره های عرفان ایرانی- اسلامی، بایزید بسطامی است که به دلیل نوع نگاه، حالات و مقاماتِ ممتاز متمایز و به ویژه اقوال خاص و متفاوت، از حرمت و احترامی درخور و شگفت بهره ور بوده است و همواره ارادت و محبت ویژه ای را از جانب صوفیان و بزرگان فرهنگ عرفانی نصیب خود ساخته است که حجم عظیم گفته ها و حکایات و اقوال مرتبط با او در متون صوفیانه، گواه این جایگاه ممتاز است.

بیماری وبا را «مرض موت» و یا «مرگامرگی» نامیده اند. وبا از خصوصیات سرزمین های عقب افتاده و از عوامل عقب ماندگی است. از جهتی زادۀ فقر است و از جهتی موجد فقر، قحطی می آورد و به دنبال قحطی می آید. معمولاً دامنگیر مردمی است که از وسایل مقدماتی بهداشت و تأمین اجتماعی برخوردار نیستند و در بروز بلا محکوم به توقف اند و محروم از فرار.