اخبار

کارگاه تخصصی انسان‌شناسی و فرهنگ: «شهر مناسکی» با تدریس ناصر فکوهی و جبار رحمانی به صورت یک هفته در میان و در روزهای پنج‌شنبه، از ساعت ۱۲ تا ۱۶ برگزار می‌شود.

به همت رایزنی فرهنگی ايران در يونان، نخستين نشست از سلسله نشست‌های ادبی «بررسی ادبیات عرفانی در شعر و ادب پارسی» در محل انجمن فرهنگی یانوس در آتن برگزار شد. اولین و دومین نشست ادبی «بررسی ادبیات عرفانی در شعر و ادب پارسی» به معرفی اشعار مولانا جلال‌الدین رومی، شاعر پرآوازه زبان و ادب فارسی اختصاص یافته است و طی آن نخستين نشست از سلسله نشست‌های علمی و ادبی ایران در محل انجمن فرهنگی یانوس واقع در مرکز شهر آتن با پرداختن به آثار مهم ادبی جلال‌الدین مولوی بلخی برگزار شد.

مراسم رونمایی از کتاب «خدمت به فرهنگ ایران؛ زندگی و کارنامه مرتضی نوریانی بنیانگذار صنعت نوین چاپ ایران» با حضور محمودرضا برازش مدیرکل دفتر چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در کتابخانه ملی برگزار می‌شود.

من که درست 40 سال پیش افتخار شاگردی مستقیم استاد و در 28-27 سال آخر عمر او، افتخار همراهی بسیار با او را در سفر و حضر داشته‌ام، شخصیت استاد را می‌توانم در دو کلمه خلاصه کنم: انسان جغرافیدان. او انسان بود، چنانکه در بدرود آخرین با او گفتم: «استاد گنجی بیش از هر چیز، انسان بود. با همه و هر شرایطی- هرچند سخت و دشوار- سازگار بود. او خود می‌گفت: جغرافیا خوانده‌ام، تا سازگاری بیاموزم. استاد نه‌تنها بسیار متواضع، بلکه از اهالی برجسته سرزمین تواضع بود. اهل فضل‌فروشی‌های رایج نبود و هرگز ادای «استادی» در نمی‌آورد، گرچه در جهان علم شناخته و بسیار محترم بود».

یک قرن - و البته 38 روز بیش از آن - زیست. دنیا را دید و شناخت. او که عشق‌اش، جغرافیا و مهم تر از آن، آب و هواشناسی بود، نه تنها جهان پیرامون‌اش را به چشم سر دید بلکه به چشم دانش و به لطف دانش فراوان‌اش که همیشه در قبال آن خضوع و خشوع داشت هم آن را درنوردید و منشأ اثر شد.‌ زاده خطه خراسان (بیرجند) بود و به آن سامان، عرق عجیبی داشت.

از ویژگی‌های عمده مرحوم دکتر محمد حسن گنجی مطالعه مستمر و آگاهی کامل از آخرین اخبار و دستاوردهای علمی و کتاب‌ها و مقالات چاپ شده داخلی و خارجی جغرافیا بود و به اصطلاح کاملاً به روز بودند. حتی در موارد دیگر خارج از قلمرو تخصصی ایشان بود. برای مثال مقاله چاپ شده خود درباره (نقش جغرافیدانان مسلمان در توسعه علم جغرافیا) در نشریه «ژورنال آو جئوگرافی» انگلیس را قبل از اینکه خود ملاحظه کنم ایشان به نحو غافلگیرکننده‌ای در اندک زمانی پس از چاپ به من نشان دادند و تبریک گفتند، زیرا بیش از 70 سال جزو مشترکین این نشریه پرسابقه و قدیمی بودند.

مجتبی ویسی را سال‌هاست که اهالی فرهنگ و ادب می‌شناسند وی در سال‌های قبل بیشتر به‌عنوان شاعری مطرح بود که البته ترجمه هم می‌کرد و تاکنون 61 کتاب را ترجمه کرده است. او مدتی هم به کار روزنامه‌نگاری پرداخت اما تصمیم گرفت کار ترجمه را به صورت جدی‌تر ادامه دهد. ویسی در دو حوزه ترجمه نثر و شعر فعال‌است و در حوزه نثر، فقط رمان و داستان کوتاه ترجمه نکرده و در حوزه ترجمه شعر نیز به این دلیل که از معدود مترجمان شاعر و در عین حال دارای زبان و حال و هوایی منحصر به خود است، توانسته به بیانی غیر معمول در شعر ترجمه دست یابد؛ بیانی که شاید محصول سال‌ها تجربه وی در بازآفرینی «شعر حجم» به زبانی این دهه‌ای‌ست.[«من‌های متناقض» او، مجموعه‌ای که در سال 91 توسط نشر مروارید منتشر شد، یک اتفاق تازه در شعر امروز ایران بود.]

ندا فرشباف: «همه جوانان موسیقی از امکانات یکسان برخوردار نیستند ، اگر قرار است فضایی برای فعالیت و هنرنمایی وجود داشته باشد باید همه فعالان موسیقی به صورت یکسان از آن بهره‌مند شوند. من جوانان لایق بسیاری را می‌شناسم که به حق شان نرسیده‌اند اما عده‌ای چون همیشه تریبون دارند ، توانستند خوش بدرخشند.»

من از سال 1357 با نام و چهره زنده یاد دکتر محمد حسن گنجی آشنا شدم. در آن زمان من جوانی جست‌و‌جوگر، شاداب و در پی آرمانخواهی بودم، مثل بسیاری از جوان‌های عزیز و دوست داشتنی امروز. تعجب نکنید که من در طول زندگی و بخصوص جوانی همواره تمایل داشتم با انسان‌های موفق و بنام ارتباط داشته باشم. امیدوارم شما نیز این ویژگی‌ها را داشته باشید. آنچه در زیر مسطور است نگاهی چهار دقیقه‌ای به حدود چهل سال آشنایی با ایشان است، یعنی یک دقیقه برای هر ده سال. ایشان دانشمند بزرگی بودند. بزرگی ایشان به این دلیل بود که بیشتر می‌اندیشیدند. حرف‌ها و نوشته‌های اندیشمندانه ایشان دلالت بر این دارد که ایشان در کوره درون،خود را می‌ساختند، نه از بیرون. معلوم است که انسان هایی که از درون خود را می‌کاوند و می‌سازند، همه یافته‌های خود را در بیرون از خود متجلّی نمی‌کنند.

یادداشت‌هایی از احمد پوراحمد رئیس سابق دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران، عباس سعیدی مدیر بخش جغرافیای دانشنامه ایران و ابراهیم مقیمی رئیس انجمن مخاطره شناسی ایران