اخبار

رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با اشاره به کاوش های ارزشمند استاد ملک شهمیرزادی درتپه های باستانی ایران، گفت: کارها و اقدامات او در تاریخ علوم باستان شناسی ایران ماندگار خواهد بود.

یک مدرس دانشگاه تشکیل یک تیم یاری‌رسان از استادان سراسر کشور برای کمک به فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای صیانت از زبان فارسی را ضروری برشمرد. حسین ذوالفقاری درباره افزایش اشتباه‌های نگارشی در نسل جوان اظهار کرد: متاسفانه در تاریخ زبان فارسی تهاجم‌های فرهنگی گسترده‌ای صورت گرفته است، از جمله در دوره‌ای ورود واژگان مغولی و در دوره‌ای دیگر ورود واژگان فرنگی به این زبان صورت گرفت و امروز استفاده گسترده از فضای مجازی خود خطری برای این زبان ارزشمند ایجاد کرده و متولی حفاظت از زبان، فرهنگستان زبان فارسی است که بسیار کم‌کار است.

د‌‌‌‌‌‌‌‌ر كشور ما آثار باستانی با پیشینه‌تاریخی چند‌‌‌‌‌‌‌‌هزار ساله كم نیستند‌‌‌‌‌‌‌‌اما د‌‌‌‌‌‌‌‌ر میان هزاران اثر باستانی برخی مهجور و مغفول ماند‌‌‌‌‌‌‌‌ه‌اند‌‌‌‌‌‌‌‌، گوهر تپه بهشهر یكی از آنها است. تپه‌تاریخی‌ای كه به‌حال خود‌‌‌‌‌‌‌‌رها شد‌‌‌‌‌‌‌‌ه و كمتر كسی آن را می‌شناسد‌‌‌‌‌‌‌‌.

آیین بزرگد‌‌‌‌‌‌‌اشت هابیل علی اف، نوازند‌‌‌‌‌‌‌ه برجسته جمهوری آذربایجان،با حضور سفیر جمهوری آذربایجان د‌‌‌‌‌‌‌ر تهران ، علی مراد‌‌‌‌‌‌‌خانی معاون هنری وزیر ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ و جمعی از اهالی موسیقی د‌‌‌‌‌‌‌ر فرهنگسرای نیاوران برگزار شد‌‌‌‌‌‌‌.مراسم بزرگد‌‌‌‌‌‌‌اشت علی اف د‌‌‌‌‌‌‌ر حالی از ساعت 17 د‌‌‌‌‌‌‌ر فرهنگسرای نیاوران آغاز شد‌‌‌‌‌‌‌ که جمعیت حاضران بیش از گنجایش سالن بود‌‌‌‌‌‌‌ و بسیاری از علاقه‌مند‌‌‌‌‌‌‌ان به این هنرمند‌‌‌‌‌‌‌ به صورت ایستاد‌‌‌‌‌‌‌ه شاهد‌‌‌‌‌‌‌ اجرای مراسم بود‌‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌‌.

حرف‌ها را باید گفت. نباید آن‌قدر در دل خودمان نگهداریم که یک روز لبریز شود و نتوانیم جلوی فوران بی‌مورد آن را بگیریم. حرف‌ها را باید گفت اما به راه و رسم خودش. نمی‌شود هر حرفی را به هر طریقی که دلمان خواست بریزیم روی داریه و بعد هم بگوییم مگر قرار نبود با هم حرف بزنیم، خب ما هم حرف زدیم دیگر! حرف‌ها را باید گفت اما نه در زمانی که هوش‌وحواس ما یا طرف مقابل جای دیگر سیر می‌کند. برای حرف زدن باید تمرکز کرد و باید به شیوه‌ای درست و لحنی مناسب گفت‌وگو را انجام داد.

در بیست‌و‌پنجم مهرماه ١٣١٨ که محمد فرخی‌یزدی شاعر، روزنامه‌نگار و وکیل دوره هفتم مجلس شورای ملی در زندان قصر درگذشت، برای مطبوعات آن زمان اتفاق مهمی نبود. هنوز از استبداد رضاخانی حدودا دو سالی باقی مانده بود و ظاهرا مرگ مشکوک یکی از بنیان‌گذاران مطبوعات مستقل ایران، خبر درخوری نبود. فرخی در ١٣٠٠ -در طلیعه همین قرن پرآشوب ما- روزنامه «طوفان» را تأسیس کرد و با آنکه بیش از پانزده بار توقیف شد، تا زمان توقیف و حبس مدیر‌مسئول آن، از انتشار بازنماند. فرخی از فرزندان طوفان مشروطیت بود و با محیط خفقان‌زده و استبداد کنار نمی‌آمد. اساسا اهل کنار‌آمدن نبود.

«حافظ» یکی از نوادر روزگاران است که هر اهل ادبی را متحیّر و هر اهل نظری را متبحّر در دریای عظمت خویش می سازد. در مطلوبیت اشعار حافظ همین بس که در خانه هر فارسی زبانی یک دیوان حافظ، بطور حتم، وجود دارد و البته به دیگر زبان ها هم ترجمانی از حافظ یافت می شود. هر حافظ پژوهش این افتخار را با تفسیر، ترجمه، تقریظ دیوان حافظ برای خود دست و پا می کند تا در کنار جاودانگی حافظ او هم به خلود برسد.

یکی از دوستان اندیشمند ما می‌گوید که دشمنان حسین سه گروه‌اند: دشمن نخست: کسانی که حسین و یارانش را کشتند. آنان‌ ستمکار بودند؛ اما اثر ستمشان ناچیز است، زیرا‌که جسم را کشتند و اجساد را پاره‌پاره کردند و چادر‌ها را به آتش کشیدند و اموال را به غارت بردند. آنان چیزهای محدودی را از میان بردند. اگر حسین در سال ۶۱ هجری به شهادت نمی‌رسید، در سال دیگری از دنیا می‌رفت. پس خطر اصلی چیست؟ آنان با کشتن حسین چه چیزی را محقق ساختند؟ باید گفت که آنان مرگ حسین(ع) را جاودانه و همیشگی کردند؛ بنابراین خطر دشمن اول، ظالم اول و طغیانگر اول، محدود است.

این‌روزها،در واقع سال‌هاست دیگرچند نسلی که در ابتلایِ مزمنی به نوعی عبوس، دیگر کسی «چِسترتون» (۱۸۷۴-۱۹۳۶) نمی‌خواند. کسی که لطفعلی صورتگر (استاد و رئیس دانشگاه شیراز که در جوار حافظ به خاک سپرده شده است) در سالِ ۱۳۱۵خورشیدی، دو هفته پس از مرگش او را «فیلسوفِ شادی و نشاط» خوانده بود، و “خورخه لوییس بورخِس″ او را در میان کسانی نام می‌برد که بر او تأثیری به سزا داشته‌اند.

ما از شاعر توقع نداریم که فلسفه بگوید. فلسفه و شعر یک چیز نیستند. درست است که شاعر و فیلسوف هردو متفکرند اما تفکر نحوه‌ها و انواع دارد و هر تفکری ضرورتاً به علم تعلیمی مبدل نمی‌شود. «علم» بر اثر برخورد (دیالوگ) همراه با بار و بهایی منتقل می‌شود. این همان علمی است که در مدرسه می‌آموزند. «شعر» علمی نیست که آموخته شود. ما شعر نمی‌آموزیم؛ اگرچه شأن ادبیاتی شعر را فرا می‌گیریم.