اخبار

این کتاب معطوف به بررسی منطق‌های متناقض «انقلاب مشروطه» با «انقلاب اسلامی» است و به این پرسش می‌پردازد که چرا در جامعه سنتی دوره قاجار «انقلابی مدرن» و در جامعه در مسیر مدرنیزاسیون پهلوی «انقلابی مذهبی» رخ داد؟

جابه‌جایی بار و مسافر در مسیرهای شهری و برون‌شهری در ایران تا واپسین دوره قاجاریه با بهره‌گیری از حیوانات و بکارگیری وسیله‌هایی چون گاری، درشکه، تخت روان و کالسکه انجام می‌شد. با افزایش مراوده‌ها با اروپا و آشنایی با مظاهر تمدن جدید، ضرورت شتاب‌بخشي به جابه‌جایی بار و انسان با بهره‌گیری از اتومبیل، مورد توجه قرار گرفت.

پس از سقوط شاه، انگشت اتهام جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها در آمریکا به سوی همدیگر نشانه رفته بود که «چه کسی ایران را از دست داد؟» جمهوری‌خواهان، کارتر را مسئول سقوط شاه می‌دانستند و دموکرات‌ها نیز نیکسون و کیسینجر را محکوم می‌کردند.

به هنگام پژوهش برای شناختن کسان و جاهای یاد شده در نوشتار بیستون از داریوش یکم هخامنشی۱ دریافتم، که چند خط سرآغاز بسیاری از نوشتارهای از داریوش یکم و جانشینان او شعر است؛ شعری بسیاری درخور اندیشیدن و بامعنا، که در آغاز نوشتارها به‌نام ایزد دانا و توانا و آفریننده چیزهای ارزشمند دنیاست، جا داده شده، و نوزده‌بار تکرار گردیده است.

ما نباید تاریخ را به عنوان یک علم بدانیم؛ بلکه باید از وقایع گذشته و دلایلی که این وقایع را به وجود آورده استفاده کنیم و در زندگی آینده به کار بریم، تاریخ نمی‌تواند مرجع خوبی داشته باشد؛ چون بر اثر سلطه و تحکمی که سلاطین بر تاریخ‌نویسان دارند تاریخ را آن‌طور که سلاطین می‌خواهند تدوین می‌کنند و عاری از حقیقت است، اجتماع نباید منتظر باشد تا یک نفر بیاید و آن را تصحیح کند و به راه راست ببرد؛ بلکه این خود جامعه است که باید بلند شود و راه خودش را پیدا کند.

صفحه اول روزنامه های امروز چهارشنبه 13 بهمن

مرکز اسناد انقلاب اسلامی به مناسبت 12 بهمن ماه(سالروز ورود امام به ایران) سندی را با عنوان «مقابله شهید مطهری با نفوذ منافقین در کمیته استقبال امام (ره)» منتشر کرد.

به نقل از روابط عمومی موسسه نمایشگاه‌های فرهنگی ایران، سیصد و بیست و پنجمین نمایشگاه استانی کتاب و دوازدهمین نمایشگاه کتاب استان اصفهان در شهر کاشان برگزار می‌شود.

جشنواره شعر «نسیم خاوران» در قالب موضوعات آزاد به همت کانون ادبی فرهنگسرای خاوران برگزار می‌شود.

فصول این کتاب درصدد تبیین و بیان تبیین نسبت میان فلسفه و معماری است و درصدد ایضاح این سخن است که معماری یک بیان است. یک اظهار و مهم‌تر بستری برای آشکارگی و انفتاح یک معنا (به تعبیر هیدگر)، بنابراین هویتی نظری و کاملاً فلسفی دارد. این ویژگی نه تنها مبتنی بر تاریخ فلسفه بلکه در قدرتی است که معماری در آشکار ساختن هویت یک ملت، فرهنگ یا تمدن دارد.