اخبار

«طرح توسعه دانشگاه تهران». تا به حال چنین عبارتی به گوشتان خورده؟ اگر ساکن منطقه شش تهران نباشید احتمال این‌که از اجرای چنین طرحی خبر داشته باشید بسیار کم است. اما جالب است که بدانید این طرح بیست سالی می‌شود که در حال اجراست. طرحی که بر اساس آن دانشگاه تهران، منازل مسکونی و... اطراف دانشگاه تهران را می‌خرد تا به محوطه دانشگاه اضافه کند. چرا؟ تا خانه‌ها و مغازه‌ها تبدیل شوند به پارک فناوری و مجتمع‌هایی که به شرکت‌های دانش بنیان اختصاص داده می‌شوند برای درآمدزایی دانشگاه تهران.

رسالت ما در علوم سیاسی و روابط بین‌الملل تغییر افراد نیست، بلكه اصلاح اندیشه‌ها و ایجاد ساختارهاست. اما چهار نكته مقدماتی مبنای بحث من است: ١- یـكی از مشـكلات روش‌شناختی ما این است كه ذهن‌های پراكنده داریم. هر ملت، دولت، سیاستمدار و حكومتی كه بخواهد در اصلاح اندیشه‌ها و ایجاد ساختارها موفق باشد، باید ذهن متمركز داشته باشد. باید مقدورات خود را بررسی كنیم و به شناخت عمیقی از جایگاه خود در نظام بین‌الملل برسیم تا بتوانیم آینده ایران را طراحی كنیم.

من كه از بیرون دانشگاه صحبت می‌كنم، طبیعتا نمی‌دانم در دانشگاه چه می‌گذرد. اما به بحث طولانی‌تری باز می‌گردم كه مدت‌هاست دنبال می‌كنم و بیش از آنكه راجع به علم سیاست در حال حاضر و آینده آن صحبت كنم، به این می‌پردازم كه دانشگاه چیست زیرا تا اطلاع ثانوی علم سیاست در دانشگاه جریان دارد و دانشگاه متولی علم سیاست است.

به نوشته مورخان رومی ـ یونانی و ارمنی و تطبیق تقویم‌ها، مِهرداد یکم ـ معروف به مهرداد بزرگ ـ ششمین شاه ایران از دودمان اشکانیان (پارت ها= خراسانیان) یکم مارس سال 173 پیش از میلاد دراجتماع بزرگان ایران اعلام کرد که تصمیم گرفته است کشور دارای ضوابط بدون تغییر یا همان اصول اساسی شود تا حقوق و تکالیف همه اعم از دولت و ملت در آن روشن باشد. این تصمیم مِهرداد مورد تایید حاضران در نشست قرارگرفت و ایران دارای قانون اساسی و دو مجلس شد که مجموعه این دو مجلس را «مِهِستان» می‌گفتند (مِه به کسر «میم» به معنای بزرگ).

پنجشنبه دهم اسفندماه ١٣٩٦ مركز تحقیقات و فناوری فرهنگستان علوم به مناسبت اول مارس روز جهانی آینده نشستی با حضور اساتید، پژوهشگران و شخصیت‌های سیاسی برگزار كرد. سخنران آغازین این نشست رضا داوری اردكانی، رییس فرهنگستان علوم بود كه در ادامه مشروح سخنانش از نظر می‌گذرد:

این مترجم و پیشكسوت معاصر نسخه‌شناسی و رییس پیشین بخش نسخ خطی كتابخانه ملی از روزهای آغازین حضورش در این كتابخانه نیز صحبت كرد: «سال ١٣٣٧ یا ١٣٣٨ وارد كتابخانه ملی و جانشین دكتر محقق شدم كه در همان سال از قسمت خطی كتابخانه رفته بودند. آن زمان در اداره نگارش وزارت فرهنگ كه كتابخانه ملی جزیی از آن را شامل می‌شد به عنوان مترجم فعالیت می‌كردم اما بعدها به این دلیل كه كار نسخ خطی اهمیت ویژه‌ای داشت و پیدا كردن فردی قابل اعتماد و البته آشنا به این حرفه دشوار بود، برای این سمت مناسب دیده شدم و در نتیجه به بخش نسخ خطی انتقال پیدا كردم.

مانی بر اساس روایات به سال 216 یا 217 میلادی در خانواده‌ای از تبار شهریاران اشکانی و مقیم بابل به دنیا آمد. هر چند او از کودکی بواسطه پدرش به نام فاتک با آیین مغتسله پرورش یافت، اما در سال‌های 228 و 229 میلادی با ادعای الهامات الهی و در نهایت به سال‌های 240 و 241 میلادی مذهب جدیدی را اعلام نمود.

«علی اکبر دهخدا» ادیب، لغت‌شناس، شاعر و سیاستمدار ایرانی، در حدود سال 1257 هجری شمسی در تهران متولد شد. پدرش «خان باباخان» پیش از ولادت وی از قزوین به تهران آمد و در این شهر اقامت گزید. هنگامی که دهخدا 10ساله بود پدر وی وفات کرد و او با توجه مادر خود به تحصیل ادامه داد.

«می‌دهم خود را نوید سال بهتر، سال‌هاست...» در تاریخ روزی که به دنیا آمده اید، تشکیک است. روزی که به این جهان افتخار دادید، تا با کلمه‌های تان چند سال بعد، آن را زیباتر کنید آقای اخوان. شناسنامه می‌گوید ده اسفند، فرزندان تان می‌گویند چهارده اسفند، اما فرق چندانی هم نمی‌کند. به هر حال همین که شما آمدید و زبان پارسی را با شعرهای تان آذین بستید مسرت‌بخش است.

اسفندماه برای شعر مدرن ایران، ماه پُرمیلادی‌ست مخصوصاً در دهه نخست‌اش: مهدی اخوان ثالث[10 اسفند 1307]، هوشنگ ابتهاج[6 اسفند 1306]، نصرت رحمانی[10اسفند 1306]، عمران صلاحی[10 اسفند 1325] و هرمز علی‌پور[4 اسفند 1325]. در واقع، این شاعران طیف‌های متفاوت شعر مدرن را در ایران نمایندگی می‌کنند؛ مخاطبان خاص خود را دارند؛ دوستداران خاص خود را هم دارند؛ سه نفر نخست، جز در میان نوگرایان، در میان کهن‌گویان و کهن‌دوستان نیز پرآوازه‌اند و ابتهاج به این دو وجه، وجه حضور در عرصه موسیقی و تصنیف را نیز افزوده. نسل‌های متمادی، با شعر ایشان، به جوانی پا نهاده‌اند، عاشق شده‌اند، انقلابی شده‌اند، آوانگارد شده‌اند، میانسال و محافظه‌کار شده‌اند، با لبخندی به زیر و بم زمانه نگریسته‌اند اما در هیچ دوره‌ای از ایشان و شعرشان دست نشُسته‌اند.