اخبار و گزارش

ملا محسن فیض کاشانی از محققان، محدثان، مفسران و عارفان بزرگ شیعه بود که در تمام علوم اسلامی آثار گرانقدری را به رشته تحریر درآورد. او به علاوه دیوان اشعار حکیمانه اش، با اعتدال در اخبارگری و تکیه بر قرآن و سنت، معارف و آموزه های اسلامی را در آثار خویش ارایه کرد.

کتاب «آفاق حقیقت در سپهر شریعت» شامل گفتگوی حامد زارع با سید مصطفی محقق داماد توسط انتشارات ققنوس منتشر و راهی بازار نشر شد.

کتاب «مقدمه‌ای بر طرح تدوین دانشنامۀ اسناد و آرشیو» تالیف عطا احمدی توسط انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه‌ ملی ایران چاپ و روانه بازار نشر شد.

صادقی: میراث مکتوب به آنچه بر روی کاغذ، چرم، چوب و یا هر وسیلۀ دیگری مانند استخوان گوسفند یا گاو نوشته شده باشد، گفته می‌شود. اما منظور ما از این مقوله معمولاً نوشته‌هایی است که از زمان اختراع کاغذ و رسیدن آن به ایران در قرن دوم هجری، برای ما باقی مانده است.

صدوقی سها گفت: این کتاب – تفسیر معاصرانه قرآن کریم- در اصلش و در ترجمه اش به فارسی کاری گروهی است و این اتفاق بسیار مبارکی است و اصلا باید هم اینطور باشد؛ مخصوصا درباره قرآن کریم و کتاب هایی که به هر حال به یک نحوی در «تلو» قرآن کریم می‌افتند.

مصطفی ملکیان گفت: این کتاب تفسیری فقط با مشرب سنت گرایانه گردآوری شده‌ است بنابراین تقریباً هیچ نکته ای در این تفسیر نمی بینید که در آن سخنی از تجدد گرایان دینی یا بنیادگرایان باشد. این تفسیر در محدوده خودش بهترین است، اما از لحاظ اینکه آن دو دسته تفاسیر به نظر ویراستاران در آن نیامده از این لحاظ این تفسیر دارای نقصان است.

نصر گفت: این تفسیر قرآن معاصر است اما متجدد نیست و برخی به دلیل دیکتاتوری تجدد، بین معاصربودن و متجددبودن اشتباه می‌کنند؛ گویی هر چیزی اکنون وجود دارد، متجدد و جدید است.

آیت الله سید مصطفی محقق داماد گفت: شاید امروز ذائقه شرقی یک تالیف غربی را نپسندد همانطور که شاید ذائقه غربی هم تالیف شرقی را نپسندد، اما‌ این کتاب به نوعی نوشته شده است که کاملا مطلوب ذائقه غربی است و آن را می‌پسندد.

کیوانی: از آنجایی که ادبیات، مانند هر رشتۀ دیگر، پیشینه‌ای دارد که ممکن است عمر آن صدها سال به عقب‌تر برگردد، می‌توان گفت که پشتوانۀ هر ادبیاتی گذشتۀ آن است. به تعبیری دیگر، آبشخور ادبیات هر دوره، به نوعی و به درجاتی، ادبیات ما قبل آن است و ادبیاتِ بی ریشه قابل تصور نیست.

زاهدی که سخنان خود را با بیت «صیقل‌گر آیینۀ تجدید، قدیم است / نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت» از عبدالقادر بیدل دهلوی آغاز کرد، گفت: در این حکمت که نماینده بزرگ سبک هندی در شعر فارسی با طبع خود زیور بسته است، به یک قانون ازلی زندگی جامعه بشری اشاره رفته است که آن را قانون وراثت گویند و آن نه فقط در طبیعت بلکه در روزگار اجتماع نیز قائم است.