اخبار و گزارش

آیین یادبود «سیدمحمد دبیرسیاقی» در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار می‌شود. به گزارش روابط عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، آیین یادبود روانشاد «سیدمحمد دبیرسیاقی»؛ آخرین شاگرد علامه دهخدا با عنوان «دبیرِ لغت»، باحضور علی اشرف صادقی، میرهاشم محدث، فرهاد طاهری، محمدعلی حضرتی، غلامرضا امیرخانی، آویشن دبیرسیاقی و مازیار دبیرسیاقی، شنبه ۲۸ مهر ساعت ۱۶ در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران به نشانی تهران_ بزرگراه حقانی(غرب به شرق)، بلوار کتابخانه ملی، سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، مرکز همایش‌ها، تالار فرهنگ برگزار می‌شود.

شکوه نوابی‌نژاد، نصرالله افجه‌ای و غلامحسین ابراهیمی دینانی دیروز در فرهنگسرای ارسباران تجلیل شدند و از سردیس غلامحسین ابراهیمی دینانی رونمایی شد.

صفحه اول روزنامه های امروز شنبه 28 مهر

یک باستان‌شناس و عضو جامعه باستان‌شناسی ایران در یاددداشتی با عنوان «چرایی نگهداری از سر سرباز هخامنشی در موزه ملی» از معاون رئیس جمهور می‌خواهد تا سردیس هخامنشی بازگردانده شده به کشور، در موزه ملی ایران باقی بماند و بین سربازان گارد هخامنشی تخت‌ جمشید محو نشود.

"دوتار" مهمترین و رایج‌ترین ساز در منطقه تربت جام و شرق خراسان و یکی از سازهای اصلی همراهی‌کننده آوازهای این منطقه است. به همین دلیل شش سال پیش، فنون ساخت این ساز در فهرست میراث ناملموس کشور ثبت و تبدیل به یک ساز ملی شد.

چهل‌ویکمین نشست از مجموعه درس‌گفتارهایی درباره‌ سنایی به تحلیل و بررسی قصیده‌ «مکن در جسم و جان منزل» اختصاص داشت که با سخنرانی دکتر عبدالرضا مدرس‌زاده در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.

نامش محمد فرخی‌یزدی بود و لقبش شاعر زندانی و لب‌دوخته. او یکی از شاعران نسل انقلاب مشروطه بود که سال‌های زیادی با شعر‌هایش به مقابله با حکومت‌های زمانه پرداخت و سال‌های زیادی را در زندان‌های مختلف گذراند، در ‌‌نهایت نیز در روز ۲۵ مهر ۱۳۱۸در ۵۱سالگی، این شاعر و روزنامه‌نگار آزادی‌خواه به طرز مشکوکی در زندان قصر و به روایتی به دست پزشک احمدی کشته شد.

احمد فارِس استاد خوش‌نویس مصری که در جریان دوسالانه بین‌المللی قزوین که تا دهم مهرماه برقرار بوده در قزوین حضور داشته است؛ درباره نحوه علاقه‌مندی‌اش به این هنر گفت: از روزهای کودکی به خوشنویسی علاقمند بودم در مدارس خوشنویسی آموزش دیدم و خیلی زود توانستم مدرس خوشنویسی باشم . برای این که خوشنویس برجسته‌ای باشم تنها به یک خط بسنده نکردم، سال‌ها تلاش کردم و با مسافرت‌های گوناگون سعی کردم تا اسلوب‌ها و سبک‌های مختلف خوشنویسی را فرا بگیرم و امروز به جوانان نیز همیشه همین توصیه را دارم که سعی کنند اصلوب‌های متفاوتی از سراسر جهان را بیاموزند.

خوشنویسی وقتی از بند قواعد سنتی و کلاسیک خود آزاد می‌شود، تازه عطر و طعم هنر به خود می‌گیرد. یعنی از یک وضعیت نیمه صنعتی و خلاقه وابسته به مهارت کنترلی، خارج و به حال و هوای خلاقیت نزدیک می‌شود و درست در همین لحظه است که یک زبان معاصر به خود می‌گیرد.

ایران سرزمینی است پهناور با بوم‌ و جغرافیایی گسترده و رنگارنگ که هر خطّه‌اش ساز و نوای خاص خود را دارد؛ ساز و نوایی که در سینه مردان و زنان این سرزمین از گذشته‌ای دیر و دور به میراث مانده و تا امروزها رسیده است. اغلب این صداها و نواها در مهجوری عمر می‌گذراندند و در پی دیده یا شنیده شدن هم نبودند؛ نوایی بودند از سر دلتنگی، عاشقی یا سینه‌ای سوخته که در دشتی، دمنی یا کویری زمزمه می‌شد یا‌ سازی که به نغمه درمی‌آمد.