اخبار

تمام نوشته‌هایی که از گذشتگان به صورت گل‌نوشته‌ها، دست‌نوشته‌ها، کتاب‌های خطی نفیس، مرقعات، اشیاء و... به جا مانده، نشانه بارز هویت ملی و فرهنگ غنی ما هستند. جامعه امروز ما برای اینکه دچار بحران هویت و از خودبیگانگی نشود، باید نسبت به این منابع آگاهی کامل داشته باشد تا بتواند فرهنگ امروز خود را بر پایه‌های محکم دیروز بنا کند و به تاریخ و تمدن باستانی و اسلامی خویش ببالد.

زندگانی مردم و حقوق آنان در عصر اسکندر مقدونی شدیدا آسیب دید و نه تنها سکنه ایران بلکه مردم تمامی آسیا حتی ساکنان یونان از نظر تامین جانی، آزادی مذهبی و اقتصادی امنیت نداشتند. در مقایسه با تسامح کوروشی و کیاست داریوشی، اسکندر فقط به جهانگیری و جهانشاهی می‌اندیشید و در نتیجه اقدامات وی با قتل و غارت و از میان بردن آزادی ملت‌های مغلوب قرین و همراه بود.

مراسم بزرگداشت پروفسور یوسف ثبوتی و رونمایی از کتاب «سخن ثبوتی» در بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار برگزار می‌شود.

میراث مکتوب، که حاصل دستاوردهای فکری و نخبگانی دانشمندان ایرانی در طول تاریخ است، جزو گنجینه‌هایی به شمار می‌رود که هم باعث افتخار ما بوده و هم نگاه آینده‌نگرانه‌ای به آن داشته‌ایم. همین مسأله، یعنی استفاده از مواریث گذشته برای شناخت بهتر آینده کشور، کاری است که هر کشوری که ریشه در تاریخ دارد، انجام می‌دهد.

تورج دریایی می‌گوید: در کتاب «پادشاهان، جادوگران و کودکان» تاریخ نه روایتی ایستا، که موجودیتی پویاست و در لایه‌های فرهنگ، ایدئولوژی و حافظه‌ جمعی بازتاب می‌یابد. از آیین‌ها و اسطوره‌ها تا ساختار قدرت و جنسیت، از بازنمایی زنان در متون زرتشتی تا سیاست فرهنگی ساسانیان، کتاب تصویری چندوجهی از جهان ایرانی عرضه می‌کند؛ جهانی که همواره در مرز میان اسطوره و واقعیت زیسته است.

خِرَد در شاهنامه تنها یک فضیلت اخلاقی یا ابزار پندآموز نیست، بلکه ستون نظم هستی، معیار مشروعیت قدرت و نیروی پیونددهنده انسان با جهان و سرنوشت است.

مهری بهفر، شاهنامه پژوه گفت: ملی‌گرایی کهن شاهنامه به شدت همگرایانه، متواضع و ظریف است. هرگونه افزودنی وارداتی این تعادل را به هم می‌زند.

اسناد، حافظه عینی یک تمدن‌اند؛ نشانه‌هایی که به یک ملت امکان می‌دهند گذشته خود را بازخوانی کند، مالکیت تاریخی‌اش را تثبیت کند و روایت فرهنگی خود را به آینده منتقل سازد.

جیوَکه‌پوستَکه متنی پزشکی به دو زبان سَنسکریت و خُتنی است. تحریر خُتنی ترجمه‌ای از متن سَنسکریت و به زبان خُتنی متأخر است. خُتنی ازجمله زبان‌های ایرانی میانۀ شرقی است که برپایۀ آثار موجود تا اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم میلادی (چهارم هجری) در خُتن، در منطقۀ شین‌جیانگ در ترکستان چین، رواج داشته‌ است.

نسخه‌ای نفیس از «کلیات سعدی» با تاریخ کتابت سده هشتم هجری قمری، به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین دست‌نویس‌های این اثر، در فهرست حافظه جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.