چهلوششمین نشست از مجموعهبرنامههای «صد کتاب ماندگار قرن» روز یکشنبه ۱۲ بهمنماه ۱۴۰۴ برگزار میشود و به بررسی کتاب «بیدارگران اقالیم قبله» اثر محمدرضا حکیمی اختصاص دارد.
مجتبی مینوی در دوران نوجوانی با پول توجیبی خود به صورت قسطی کتاب میخرید و بهتدریج کتابها را جمع میکرد. او گفته بود: «بنده از دسترسی نداشتن به کتاب خیلی زجر کشیدم، و دلم میخواهد آیندگان بیآنکه زجر بکشند این کتابها را در دسترس داشته باشند.»
خاقانی به سبب شیوه بیان، پیچیدگی زبان، استخدام معانی چندلایه در کنار تصویرسازیهای پیچیده و ارتقا ظرفیتهای بیانی شعر فارسی، یکی از منحصربهفردترین شاعران تاریخ ادبیات فارسی به شمار میرود.
داریوش شایگان از چهرههای مطرح فرهنگ و فلسفه در ایران است؛ کسی که بهاءالدین خرمشاهی او را «وارثِ جامِ جم» خوانده بود.
صفتگل گفت: «به نظر میآید که ایران همواره در حال نو شدن بوده و میتوان گفت جامعه ایران همواره در حال تجدد بوده است. این روایت با آن چیزی که تجدد در ایران را محدود به این دویست سال میداند در تضاد است. ایران به حکم تاریخ و جغرافیا همواره در معرض امواج نوگرایی و نوسازی بوده است. به همین جهت چیزی که در طی این دو قرن در ایران رخ میدهد ادامه تجدد در دوران صفوی است.»
در این کتاب سعی شده با ارائة رویکردی نظری و دقیق، علاوه بر توجه به تاریخچه و تحولات شمایلنگاری، روشی مدرن و کارآمد را برای فهرست کردن منابع و ارجاعات در هنرهای تجسمی، در اختیار خواننده قرار دهد. این اثر به تحلیل نمادها و معانی نهفته در تصاویر مذهبی و هنری میپردازد و توضیحی است برای شیوههایی که هنرمندان از ارجاعات و اشارات برای خلق معنا استفاده میکنند.
مولف برای تدوین این سه مجلد، در مدت دهسال، بیش از یکصدوهفتاد و چند منبع، مأخذ و مکتوب را بررسی کرده، که از آن جمله است؛ دورههای مجلات و روزنامههای معتبر کشور از آغاز تا تاریخ نشر این اثر، نشریات خصوصی دانشکدهها و وزارتخانهها و سفرنامههای خارجیان.
کتاب «سیاست، دیوانسالاری و تولید اسناد از سقوط اصفهان تا آغاز عصر ناصری» که به یکی از پرتلاطمترین دورانهای تاریخ ایران میپردازد توسط انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران چاپ و روانه بازار شد.
یک پژوهشگر ادبیات داستانی گفت:سیدمحمد علی جمالزاده با استفاده از زبان عامیانه و طنز تلخ، نوآوری در داستاننویسی ایران ایجاد کرد و تأثیر عمیقی بر نسلهای بعدی نویسندگان گذاشت.
سید علی آلداود گفت: اگر امیرکبیر مجال بیشتری مییافت و ناصرالدینشاه زمان طولانیتری او را در صدرات نگه میداشت اصلاحات عظیمتری در کشور به وجود میآمد اما ایران این شانس را نداشت زیرا کشور اساساً در موقعیتی قرار نداشت که پذیرای اصلاحات وسیع باشد هنوز نیروهای ارتجاعی و فرصتطلب و سنتگرایان نیروی اجتماعی مهم در ایران بودند طرفداران اصلاحات اندک بوده و حتی همین کسان معدود توان حمایت از امیر و گستاخی ایستادگی در مقابل طبقه وسیع ریشهدار گذشتهگرایان را نداشتند.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید