اخبار

رمان‌ها و مجموعه داستان‌های ایرانی شاخص‌ترِ چاپ‌شده در سال ٩٥ را به ترتیب تاریخی و براساس سن و سال نویسندگان‌شان اگر بخواهیم مرور کنیم باید از بزرگ علوی آغاز کنیم که امسال داستان‌های او در دو کتاب «چمدان» و «گیله‌مرد» در نشر نگاه تجدید‌ چاپ شدند.

«تفکر نیازمند ابداعِ شیوه‌های فکرکردن در وضعیت‌هایی است که حیات فکری را در تنگنا قرار می‌دهند... چنین ابداعی از فکرکردنِ تفکر به خودش در وضعیت‌های مشخص تا جدی‌گرفتنِ ‌فرم‌های نوشتاری خود را دربر می‌گیرد.

نام عاشیق یارمحمد عیسی بیگلو برای ثبت مفاخر زنده بشری ایران به یونسکو فرستاده شد تا نوای ساز قوپوز این مرد به گوش دنیا برسد و در میراث ناملموس به ثبت برسد.

اختتامیه یازدهمین دوره «کتاب سال شعر خبرنگاران» در حالی برگزار شد که متولیان این جایزه، ضمن ابراز نگرانی از وضعیت مجموعه اشعار کتاب اولی، از شاعران جوان درخواست کردند تا با تأمل بیشتری دست به انتشار آثار خود بزنند.

شنیدن موسیقی‌های امروزی از جمله اشعار عاشقانه و گاه حماسی، آدم را یاد آهنگ‌های محلی و تصنیف‌های قدیمی می‌اندازد كه بر پیوندهای انسانی تاكید می‌كردند. بسیاری از آهنگ‌های جدید و عامه‌پسند، تشابه عجیبی با آواهای محلی دارند.

کتاب‌هایی که در ادامه معرفی مختصری از آنان خواهید خواند، از جمله مهم‌ترین کتاب‌هایی هستند که در سال 1395 چاپ شده‌اند؛ کتاب‌هایی که «مؤلفانی شاخص» دارند که برخی برش خاص از تاریخ ایران یا جهان را ارائه می‌کنند و برخی هم در دسته کتاب‌های کلاسیک قرار می‌گیرند؛ اما استقبال مخاطبان و رسانه‌ها از این آثار نشان‌دهنده جایگاه ویژه آنها در بازار کتاب ایران است.

در زمان شاه عباس توجه مخصوصی به تزیین و تصویر نسخ خطی شده است ولی همت استادان صورتگر بیشتر به شبیه‌سازی و ایجاد تابلوها «پرده» متضمن تصویر اشخاص و مظاهر زندگانی روزمره بوده است

دور، دور پیوستن به کمپین‌های فرهنگی است. کمپین یا پویش که معادل فارسی آن است، در حوزه فرهنگ دارد اتفاقات مهم و البته جالبی را رقم می‌زند.

تا از الیگودرز بخواهی برسی به نیاسر، باید ۱۹۰ کیلومتر را طی طریق کنی، تا خمین ۶۰ کیلومتر؛ از آن‌جا تا دلیجان ۷۰ کیلومتر؛ از دلیجان تا مشهداردهال ۳۵ کیلومتر؛ و از اردهال تا نیاسر هم ۲۵ کیلومتر.

حكومت‌ها و پادشاهان در گذر تاریخ ایران ‌همواره خود را مالك جان و مال همه مردمان این سرزمین می‌دانسته‌اند. پادشاهان، حكم‌رانان و درباریان با بهره‌گیری از این گستره اختیار، در هر زمان به هر دلیل می‌توانستند اموال مردم را مصادره كنند.