اخبار

پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری با اشاره به نمایش اسکلت بانوی 7هزار ساله تهران در موزه ملی، از عفونت استخوان آن و احتمال مرگش به همین دلیل خبر داد. محمود تولایی رئیس مرکز تحقیقات ژنتیک انسانی بقیه الله الاعظم (عج) در پژوهشکده حفاظت و مرمت آثار فرهنگی –تاریخی گفت: مطالعات ژنتیک باستان شناسی روی بقایای انسانی کشف شده در کاوش های صورت گرفته در مناطق مختلف کشور می تواند اطلاعات مربوط به الگوی ژنتیکی اقوام و نژادهای گوناگون را به باستان شناسان نشان دهد.

۱۴ اثر هنری معماری از دو هنرمند و معمار آمریکایی که در سال ۱۳۵۷ از سوی موزه هنرهای معاصر تهران خریداری شده است، پس از ۳۷ سال به موزه تحویل داده شد. به گزارش ایلنا، ۱۴ اثر طراحی معماری سال ۱۳۵۷ از دو هنرمند و معمار مطرح آمریکایی خریداری شد اما به دلیل حضور این آثار در یک نمایشگاه در زمان خرید این آثار به ایران منتقل نشد و پس از آن به دلیل پیروزی انقلاب اسلامی و انسداد اموال ایران در آمریکا، به ایران تحویل داده نشد که با پیگیری‌های حقوقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، این آثار در هلند به نماینده موزه هنرهای معاصر تهران تحویل داده شد و در روزهای آینده به موزه منتقل می‌شود.

محمدجعفری‌قنواتی ویراستار علمی دانشنامه «فرهنگ مردم ایران» گفت: درباره بسیاری از موضوعات فرهنگ عامه ایران حتی یک مقاله نیم‌بند هم وجود ندارد، کمبود پژوهش‌های مختلف در این زمینه منجر به تدوین دانشنامه فرهنگ مردم ایران شد.

ناصرالدین شاه قاجار: چرا به فرنگ رفتم و برای بار دوم چرا می روم . سند پیش رو سندیست با خط ناصرالدین شاه که زمانی که در سال ۱۲۹۵ قمری عازم سفر دوم فرنگستان بوده نگاشته شده. در این متن وی به شرح دلایل سفر اول و اینکه چرا حالا عازم سفر دوم است پرداخته است.

شب یلدا یا به زبان محلی چله‌شو، در زندگی مردم مازندران آیین و رسوم خاصی دارد. در این شب، زنان خانه از صبح روز آخر پاییز خانه را برای بر پایی یک مراسم کوچک سنتی آماده می‌کنند و در این شب حتما برنج پخت می‌کنند. مردم منطقه اعتقاد دارند که این شب، یک شب خوب و شادی‌آور است و شگون ندارد که بی‌غذا باشند. در این شب بنا به سنت دیرین همه افراد خانواده دورهم جمع می‌شوند و با خوردن هندوانه، ماست، میوه و آجیل، سرمای فصل زمستان را از خود دور می‌کنند.

نزد ایرانیان تاریکی و ظلمت آفریده اهریمن و روز و روشنایی آفریده اهورامزدا انگاشته می‌شدند. این پنداره از باوری آمیخته با تفکر و نمودهای دوگانه در فرهنگ اندیشگی ایرانیان برمی‌خاسته است. بنابر این باور، از دیرباز سیاهی و تاریکی شب جولانگاه اهریمنان و دیوان زیانکار بوده است. دیوان اهریمن می‌کوشیده‌اند که در عرصه تاریکی شب و در نبود و غیبت خورشید، به‌ویژه در شب یلدا، طولانی‌ترین شب‌های‌ سال بر جهان کیهانی و آفریدگان آن بشورند و با پلیدی و زشتکاری به همه‌ چیز زیان برسانند. به این سبب، قدمای ما از کهن‌ترین دوران این شب دراز و تاریک را «شوم و نحس و نامبارک» می‌شمردند و گیتی و جهان و هم‌صحبتی با حکام را شوم می‌دانستند و به شب یلدا تشبیه می‌کرده‌اند.

یلدا یکی از کهن‌ترین آیین‌هایی است که در جهان شناخته شده و قدمت آن چندان زیاد است که به‌واقع نمی‌توان تاریخ دقیقی برای آن درنظرگرفت؛ ولی با این همه این جشن را به دو سابقه مربوط می‌کنند که یکی از سوابق بازمی‌گردد به آیین مهرپرستی یا میترایی و دیگری براساس تحقیقات اخیر منتسب است به تولد شخصی به نام مهر که این آیین را از او دانسته‌اند. ولی به هر صورت آنچه از هر دو منظر قابل‌توجه است، این‌که در پایان ماه‌آذر یعنی در نخستین روز شروع زمستان که طویل‌ترین شب‌سال است از دورترین ایام موردتوجه ایرانیان بوده و در فرهنگ ایرانی به‌عنوان شب سیاهی که پایان آن سپید است

لیلی زندی: پیشینه عکاسی، به ذهنیت ثبت تصویر بازمی گردد. به نقاشی‌های غارها که چندین دست یا پا برای حیوانی که در حال دویدن است ترسیم می‌کرده‌اند برای خلق تصویری واقعی. در دوران‌های بعدی، صحنه‌های شکار و جنگ در نقش برجسته ها، تصویرگری‌ها با بازنمایی‌ها و شبیه سازی‌ها و... شاید خالق آنها در آرزوی نمایش تصویری به شکل عکس بوده و نگرش آنها در خلق، بر حقیقت لحظه استوار بوده.

در سال‌های نخستین که من دروس حوزوی را در مدرسه مروی در تهران شروع کرده بودم، دوستِ درسی به نام کمال‌الدین نوری داشتم – که بعداً خود را کیانوری نامید و یکی از قضات عالی‌رتبه در تهران گردید. پدر این دوست، در مدرسه مروی، حجره داشت و داماد شیخ‌فضل‌الله نوری بود. من با این دوست کتاب «هدایه و انموذج»، در نحو، را مباحثه می‌کردیم و بیشتر مباحثه ما در پشت بام مدرسه صورت می‌گرفت – که در زمستان آفتاب گرمی هم داشت.

در دانشگاه، روزنامه نگاری خوانده و یک روزنامه نگار پیشکسوت به حساب می‌آید. اما او نه از آن دست روزنامه نگارانی است که در تحریریه نشسته باشد و به وظیفه خطیر اطلاع‌رسانی مشغول بوده باشد، بلکه او روزنامه نگاری است که از سال‌ها پیش، پژوهش در روزنامه نگاری را در دستور کار خود گذاشته و مهم ترین حاصلش - که البته آن هم هنوز به‌طور کامل منتشر نشده - «تاریخ روزنامه نگاری ایرانیان و دیگر پارسی نویسان» است.