اخبار

ضیاء الدین رازی، پدر فخر رازی دانشمند برجسته اشعری زمانش در ری و نویسنده کتابی است در دانش کلام با عنوان نهایة المرام. در مقدمه ای که بر چاپ نسخه برگردان این کتاب که به کوشش مرکز میراث مکتوب در تهران منتشر شد نوشته ام درباره این امکان سخن گفته ام که او همان نویسنده کتاب بعض فضائح الروافض ی است که عبد الجلیل قزوینی کتاب ماندگار نقض را در رد بر او نوشت. اینجا آنچه آنجا در این خصوص نوشته ام با اختصار نقل می کنم

ارشاد تكذیب می‌كند ، توضیح نمی‌دهد، با تكرارها و تاكیدها روی جمله‌های مشتركی مثل «واگذاری موزه هنرهای معاصر تهران به بنیاد رودكی از نظر قانونی عملی نیست» یا «شایعه انتقال موزه به بنیاد رودكی صحت ندارد»، در نهایت می‌شد حدس زد كه ماجرا از چه قرار است. در مورد اصل خبری كه بعد از گذشت چند هفته از انتشارش با واكنش‌های متفاوتی از سوی مسوولان دولتی روبه‌رو شد باید به هفته‌های پایانی اسفند سال قبل برگشت.

چه می‌شد اگر خشایارشا جنگ را به یونانیان نمی‌باخت؟ چه می‌شد اگر ژاپنی‌ها به پرل هاربر حمله نمی‌کردند؟ یا اگر کندی ترور نمی‌شد؟ گروهی از مورخان معتقدند تاریخ را نقاط عطف می‌سازند و تلاش برای پاسخ به سؤال «چه می‌شد اگر این نقاط عطف طور دیگری پیش می‌رفتند؟» به فهم عمیق‌تر رویدادهای تاریخی کمک می‌کند.

شاه در تالار مخصوص بازدیدهای خصوصی‌اش در کاخ گلستان پشت به در اصلی ایستاده بود و همان‌طور که به کره طلایی جهان‌نما نگاه می‌کرد با دسته تعلیمی‌اش روی میز ضرب گرفته بود. همان جایی که چند سال پیش‌تر پدربزرگش زیر توصیه‌نامه‌ای که دکتر تولوزان برای خلیل اعلم‌الدوله ثقفی نوشته بود را امضا کرد تا او برای درس طبابت به فرنگ برود. دکتر خلیل‌خان این اتاق را بهتر از شاه ۳۴ ساله می‌شناخت چرا که بارها نبض شاه قبلی را در اینجا گرفته بود و برای بهتر شدن نفسش از چرخ الماس استفاده کرده بود.

مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، باز یکی از اعضاء دانشمند و یکی از محققان نامدار و مشاوران ارجمند خود، دانشی مرد برجسته، شادروان استاد منوچهر ستوده را از دست داد. دانشمندی ایران پژوه که جامعۀ علمی ایران به وجود او بر خود می بالید، اکنون روی در نقاب خاک کشیده است. مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی این ضایعۀ جبران ناپذیر را به عموم استادان و محققان و خاندان آن استاد بزرگ، مخصوصا اعضاء شورای عالی علمی و محققان مرکز تسلیت می گوید

علم و اندیشه از سنخ فن هستند یا هنر؟ اموری تکنیکی هستند یا ذوقی و شاعرانه؟ با ذکر این تذکر ضروری که حوزه‌ی بحث ما نه تأمل در موضوع به‌مثابه‌ی امری فلسفی و انتزاعی بلکه دقیقأ متمرکز بر مسائل جامعه‌ی علمی ماست، به تحریر محل نزاع بپردازیم. فن بودن به چه معناست و در مقابل هنری بودن و شاعرانگی چه مختصاتی دارد؟ اعتقاد به هریک چه استلزاماتی با خود به همراه می‌آورد و چه دستاوردهای علمی و آکادمیکی را مقتضی می‌کند؟ توجه به یک نمونه احتمالاً بحث در باب این دوگانه را روشن‌تر خواهد ساخت

شیراز آن‌گونه که از نامش هویداست، سرشار از رمز و راز و البته ناز و جذبه است. لااقل در ذهن انسان ایرانی شیراز این‌گونه نمود می‌یابد. گرچه ایران‌زمین، سرزمینی است که هر نقطه و گوشه آن جاذبه‌های دیدنی بسیار دارد و بدون اغراق به هر سوی آن که سفر کنید، از جذبه‌های طبیعی و باستانی آن حظی وافر خواهید برد و پربیراه نیست اگر ایران را یکی از پرجاذبه‌ترین کشورهای دنیا در نظر آوریم

هنر به بیان بسیاری از اهل ذوق یعنی فرزند زمانه خویش‌بودن. محمدعلی بهمنی شاعر و ترانه‌سرای نام ‌آشنای کشورمان یکی از هنرمندان فعال درحوزه شعر و زبان است که به جد در مورد مفهوم امروزی بودن شعر، فکر کرده، نوشته و سروده است. درشرایطی که کار نو انجام دادن به یکی از دغدغه‌های زبانی شاعران مبدل شده، بهمنی جزو معدود کسانی است که معتقد است در شکل‌های مختلف شعری که حالا می‌توان کهن نامیدشان نیز ظرفیت کار نو انجام دادن فراوان است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با اشاره به مشکلات مالی در سال گذشته و موضوع اقتصاد مقاومتی در سال جدید گفت: سالی که گذشت نتوانستیم آنچه را که بایسته و در خورشأن هنرمندان است برای این قشر انجام دهیم لذا با توجه به قرار گرفتن در شرایط پسا برجام در اعتبارات در نظر گرفته شده سال 95، تلاش داریم فضای مناسب و بهتری برای اصحاب فرهنگ و هنر و رسانه ایجاد کنیم.

علی قنبری از شاعران تجربه‌گرای دهه 70 است که گرایش‌های پست‌مدرنیستی‌اش، او را در زمره شاعران متفاوت‌نویس قرار داده است. آخرین مجموعه شعر قنبری «ماهی صیدنشدنی» نام دارد. «نقطه پشت فعل خراب یا فرانتس کافکای پشت جلد»، «نامه (به / از) رویا و ضمائم پاره وقت» و «یک ساعت سعد با مارک وستندواچ» که در سال‌های ۷۹، ۸۱ و 91 منتشر شدند دیگرمجموعه‌شعرهای او هستند.