اخبار

«قیّوم» یکی از اسماء جلاله خداوند متعال در قرآن کریم است که به علت قرار گرفتن در آیه مشهور آیةالکرسی و با توجه به کثرت قرائت این آیه، به یکی از پرکاربردترین نام­های خداوند نزد مسلمان تبدیل شده است. با این حال بحث های، صورت گرفته درباره معنای واژگانی و تفسیری قیّوم، نشان از آن دارد که این نام از همان عهد مفسران نخستین، جای گفت وگو داشته و معانی متعددی برای این واژه بیان شده است

واژه ی «صلاة» یکی از مهمترین واژه های قرآنی است که در آیات متعددی بکار رفته است. دانشمندان نیز در پژوهشهای خود، درباره ی این واژه، مفاهیم گوناگونی پیشنهاد کرده اند. اما چون این پیشنهادات پایه علمی استوار نداشت، انتخاب برابرنهاده های واژه نیز دچار نوعی به هم ریختگی و نابسامانی شده است. درباره ی ریشه ی واژه و ناقص واوی یا یایی بودن آن نیز اختلاف نظر وجود دارد.

نویسنده کتاب، عبدالحسین زرین کوب (بروجرد،اسفند1301-تهران،شهریور1378) شاید از جمله نخستین ده نفری باشد که از دانشگاه تهران درجه دکتری در در تاریخ و ادب فارسی گرفت. امااو حتی پیش از رسیدن به این پایه صوری علمی، سال ها می شد که با نوشتن مقالات محققانه متعدد و ترجمه و سخن رانی ها ی علمی ثابت کرده بود که شایسته چنین درجه علمی بوده است.

واژه «گفتمان» به اصطلاح رایج گسترده‌ای از رشته‌ها بدل شده است. این واژه به‌گونه‌ای وسیع در تحلیل متون ادبی و غیر‌ادبی به کار می‌رود و اغلب برای اشاره به پیچیدگی‌های خاصی در وجوه مبهم و گاه گیج‌کننده استفاده‌می‌شود.

پیشینه نوشتن رساله حقوق در بستر فقه و سنت اسلامی به امام چهارم شیعیان باز‌می‌گردد. نخستین رساله حقوق منتسب است به امام سجاد (ع). این رساله درواقع حدیث بلندی از این حضرت است که 50 یا 51 (در انتساب یکی از آنها تردید وجود دارد) حق را در راستای بررسی حقوق و وظایف انسان برمی‌شمرد. این 51 حق را که امام در خطاب به یکی از اصحابش فرموده است، می‌توان در هفت دسته حق خداوند، حق نفس و اعضای بدن، حق افعال عبادی، حق حاکم و مردم، حقوق خویشاوندان، حقوق برخی اصناف اجتماعی و حق مالی تقسیم‌کرد.

گاهی نوشتن درخصوص خود نوشتن به همان زبان درباره همان زبان شگفت‌انگیز به نظر می‌رسد! اما گویی لازم است و ضرورت دارد تا برای زنده ماندن، تعالی و غنای زبان تاریخی و ملی خود، آگاهی فردی و خودآگاهی جمعی داشته باشیم. بسیار زبان‌ها که در طول تاریخ از میان رفته‌اند که نابودی هر زبان یعنی نابودی یک فرهنگ، یک فولکلور و گاهی یک تمدن به بزرگی یک تاریخ! این واقعیت به هیچ وجه ناآشنا و دور از ذهن نیست.

صفحه اول روزنامه های امروز دوشنبه 26مهر

کمال‌الدین حسین بن علی سبزواری (۸۴۰ ـ ۹۱۰ق) مشهور به مولانا حسین واعظ کاشفی، نویسندة پرکار و جامع، منجم، مفسر قرآن، ریاضی‌دان و واعظ تأثیرگذار در عصر تیموریان بود. عمده شهرت او به واسطة نگارش مقتل «روضة‌الشهدا»ست که از دوران صفویه به بعد برای اجرای تعزیه و روضه‌خوانی مورد استفاده گسترده قرار می‌گرفت. «کاشفی» تخلص او بود و از آنجا که به وعظ و نصیحت مردم می‌پرداخت، به «واعظ» مشهور شد

با دستیابی شاه عباس اول به حکومت، نگارگری ایران که پیشینه تابناکی را از عهد تیموری و اوایل صفوی پشت سر داشت، در اوج ترقی سیر می کرد و نگارگران توانا در تنوع بخشیدن به کارهای خود و ابداع شیوه های تازه و تکامل بخش، همچنان راه جویی و رهیابی می کردند. پس از آنکه بنابر تصمیم شاه عباس، پایتخت ایران از قزوین به اصفهان منتقل شد، عده ای از نگارگران دربار صفوی نیز به اصفهان کوچیدند و در این شهر هنر خیز به پدیدآوردن نگاره های ارزنده خود در حوزه شاهنامه نگاری همت گماشتند. از ویژگی های سبک آنان در چهره نگاری شاهنامه، نزدیک شدن به شبیه سازی به ویژه در مجلس آرایی بود. در این مکتب، نقاشی ایران از تاثیر چینی سازی تا حد قابل توجهی دامن فراچید و چهره ها و مناظر به واقعیت نزدیکتر شد و رنگ ها به ملایمت و ماتی گرایید.

مدیر و نماینده دفتر منطقه ای یونسکو در تهران گفت: ایران تجربه فراوانی در آماده کردن پرونده های ثبت جهانی دارد و در ثبت آثار در میراث جهانی نیز موفق بوده است.