اخبار

مرتضی سرهنگی، رئیس دفتر ادبیات مقاومت حوزه هنری، در آئین رونمایی از کتاب «خداحافظ آقای رئیس» با اشاره به اهمیت «ادبیات اردوگاهی» و «ادبیات اسارت» و شرح ابعاد مختلف آن گفت: «ادبیات بازداشتگاهی» یکی از شناخته‌شده‌ترین و انسانی‌ترین نوع ادبیات جنگ است. نویسندگان این حوزه علیه فراموشی می‌نویسند.

آیین رونمایی و جشن امضا کتاب «ارنست نولته: سیمای یک تاریخ‌‌اندیش» در نشر ثالث برگزار می‌شود.

کتاب «کهن‌وشی» به دنبال فراهم آوردن مثال‌های عینی از شیوه تفکر و زندگی مبتنی بر اسطوره باوری است.

محمدحسین خسروپناه کتاب «شب‌های نویسندگان و شاعران ایران» را منتشر کرده است.‌آن رویداد به شب‌های شعرگوته معروف شد و در دامن زدن به فضای اعتراضی و انقلابی بسیار موثر بود. در لین کتاب علاوه بر گزارش شعر‌‌خوانی‌ها و سخنرانی‌ها، از حواشی آن هم گزارشی به دست داده شده است.

از زندگی خصوصی ناصرالدین شاه و حرمسرای او اطلاعات فراوانی در منابع و مراجع نیامده و هیچگونه کتاب امعی هم در این باره در دست نیست. حتی نوۀ دختری او دوستعلی خان معیرالممالک در کتاب رجال عصر ناصری تنها از «مهد علیا» مادر شاه نام برده و فصلی بدو اختاص داده و فصلی به خواهران شاه یعنی عزت الدوله خواهر تنی و عزالدوله خواهر ناتنی وی.

دبا: عصر روز سه‌شنبه 13 تیرماه با حضور تنی چند از فرهیختگان و چهره‌های شاخص ایرانی و فرانسوی در خانه فرهنگ ایران در پاریس، جایزۀ بنیاد موقوفات افشار به «ژیلبر لازار»؛ ایران‌شناس برجسته فرانسوی اهدا شد.

در میان ایران شناسانی که تا کنون به زبان و ادبیات فارسی پرداخته اند، فریتس ولف، از مقام و جایگاهی ارزشمند برخوردار است. نام او با فرهنگ شاهنامه که مهمترین اثر تحقیقی اش به شمار می رود، همراه و قرین است. درباره این اثر، اسناد چندی در دست است که نشان می دهد دولت ایران در سال 1310 ش. تصمیم به چاپ این فرهنگ در ایران داشته و در سال 1317 ش. نشان درجه یک علمی را برای ولف ارسال کرده است.

شناخت فرهنگ هر ملت، برای مردم آن مرز و بوم، در حقیقت نوعی خودشناسی و آگاهی به منابع فرهنگی و ریشه های هستی و موجودیت و شناسنامه آن قوم و ملت محسوب می شود. برای ما ایرانیان که خوشبختانه وارث فرهنگی بسیار غنی و سرشار، چه از عهد باستان و قبل از اسلام و چه بعد از ظهور دین پر برکت اسلام هستیم

با بیان این‌که رونویسی از ترجمه دیگران نوعی دستبرد است، اظهار کرد: چنین پدیده‌ای احتمالا وقتی پیش می‌آید که اقبال به کتاب در جامعه افت کند و کتاب از متن جامعه به حاشیه رانده شود. در آن صورت مانند هر پدیده حاشیه‌ای آسیب‌پذیر می‌شود. چون مخاطبان هنر هستند که هنر را سالم، پویا و به دور از گزند نگاه می‌دارند.

تحجر و تنگ‌نظری البته پیشینه و تاریخی به قدمت عمر انسان دارد و به دلایلی در حوزه‌های علمیه و فضای دینی ظرفیت و خطر رشد تحجر و خودپسندی و تکفیر و تفسیق بیشتر است.