اخبار

مفهوم «رکن رابع» از مفاهیم بنیادی مکتب شیخیه است. تصور عام بر این است که واضع این مفهوم، شخص شیخ احمد احسایی، مؤسّس شیخی گری، و سپس مروج آن، جانشین بلافصل او سید کاظم رشتی، بوده اند؛ حال آن که بر پایه ی پژوهش های دقیق و منابع اصلی و اولیه ی مکتب شیخی، که در این مقاله به آن ها اشاره خواهد شد، به نظر می رسد نخستین کسی که از آن مفهوم به عنوان یکی از اصول دین به روشنی سخن گفته و آن را به آموزه ای اساسی در مکتب شیخی تبدیل کرده، حاج محمد کریم خان کرمانی، پیشوای نخستین شیخیه ی کرمان، بوده است.

مراسم گرامیداشت مهدیه الهی قمشه‌ای، قرآن‌پژوه، شاعر محقق ادبیات عرفانی با حضور جمعی از اصحاب فرهنگ و ادب برگزار شد.

جامعه ی عرب در روزگاران پیش از اسلام، به دلیل ماهیت قبیله ای و برخوردار نبودن از حاکمیت سیاسی و نظم مدنی، متأثر از سنت هایی بود که روابط درونی و بیرونی قبیله را تنظیم می کرد. سطح متفاوت قدرت و اقتدار قبیله های پرشمار جزیرة العرب در روزگار جاهلی و زندگی مشحون از جنگ و ستیزی که طبیعت خشن عربستان بر ساکنان خود تحمیل می کرد و سنّت ها و آدابی که جامعه ی قبیله ای عرب با خود داشت، زمینه را برای افزایش بحران های اجتماعی هموار می کرد.

در این پژوهش، روش شناسی امام شافعی در حدیث بر اساس منابع کتابخانه ای واکاوی خواهد شد. ره یافت جدید معرفتی و روشی شافعی در علوم حدیث، برآیند شرایط زمانی و مکانی بود. او با ارائه ی خوانشی جدید از اجتهاد مبتنی بر نقل صحیح و عقل سلیم و در پیش گرفتن روشی متفاوت از معاصرانش در حدیث متأثر از بوم های مختلف و عُرف آن ها، دو رویکرد فقهی رایج اهل حدیث و اهل رأی را جمع کرد.

کتاب «تاریخ و سکه‌های ساسانی» نوشته آندرئا گاریبلدی با ترجمه شاهین آریامنش به مرور برخی سکه‌های دوره ساسانی می‌پردازد.

یکی از مسایل پیچیده و شگفت‌انگیز جامعه ایران در روزگار گذشته، نگرش ایرانیان به پدیده‌های «پول» و «سرمایه» بوده است. ایرانیان، برگرفته از ویژگی‌های فرهنگی، اجتماعی و باورهای ذهنی خویش، همچنین متاثر از ویژگی‌های سرزمینی و سیاسی، به اینگونه پدیده‌ها در زندگی روزمره خویش می‌نگریسته‌اند.

محقق ایرانی و بازنشسته فرهنگستان علوم اتریش و دانشگاه وین، تصحیح ترجمه آلمانی بخشی از شاهنامه را به پایان رساند.

روشنفکران و مصلحان سیاسی- اجتماعی در تاریخ ایران به ویژه روزگار معاصر بسیار کوشیده‌اند با طرح پرسش‌ها و ارایه پاسخ‌هایی روشن، مسایل مهم سیاست و جامعه ایران را از نگاه خویش بازگویند. از رساله پرآوازه «یک کلمه» میرزا یوسف خان تبریزی (مستشارالدوله) و کوشش‌های دیگر اندیشمندان جامعه ایرانی که بگذریم، کسانی نیز از درون دربار به این مسیر وارد شدند تا پاسخ‌هایی برای مسایل ایران بجویند و به جامعه ارایه دهند.

تاریخ هر ملّتی در چارچوب شرایط فرهنگی مشخصی شکل می گیرد و ساختارهای سیاسی، اجتماعی و یا حقوقی ای که سنن، آداب، رسوم، مراسم، مناسک و مجموعه ی ارزش های آن ملّت را بازتاب می دهند، در این قالب فرهنگی تعریف می شود و به نحوی تداوم و تحول می یابد.

غرض این نوشتار بررسی طغرا (امضای تودرتو) سیاه رنگی است که بر فراز متن یکی از اسناد دیوانی به نام «مثال» ترسیم می شده است. این سند منحصر به «صدر» بوده است. از آن جا که محققان داخلی و خارجی طرح و مبانی طغرای صدر را مورد بحث قرار نداده اند، لذا این مقاله در ابتدا با مطالعه ای بصری و گرافیکی سعی دارد نظام نامه ای برای طراحی آن ارائه نماید.