اخبار

«دروغ كه نمی‌شود گفت اوایل به محیط بانی فقط به چشم یك فرصت شغلی نگاه می‌كردم اما حالا بعد از ٩ سال كار یك عاشق طبیعتم و مشاهده مستقیم یوز یكی از خوشحال‌كننده‌ترین اتفاق‌های زندگی‌ام است.» این جمله صادقانه متعلق به «احمد رادمان» است. سرپرست پارك ملی توران كه مسوولیت حفاظت یكی از مهم‌ترین مناطق حفاظت شده ایران را بر عهده دارد.

اغلب، درد‌های گاه و بیگاه دندان را جدی نمی‌گیریم. اما وقتی خرابی جدی‌تر می‌شود و کار به کشیدن دندان می‌رسد، حسرت روزهایی که می‌توانستیم با یک راه‌حل ساده دندان قیمتی‌مان را نجات دهیم، رهایمان نمی‌کند. این سیاست در بخش‌های دیگر زندگی ایرانی نیز نمود خودش را دارد. در اولویت‌بندی حوزه‌ها اغلب فرهنگ از مرکز توجه خارج می‌شود و طبیعت تنها به عنوان ابزاری برای پیشرفت سایر بخش‌ها به خصوص اقتصاد مورد توجه قرار می‌گیرد. بهره‌برداری و بی‌توجهی تا جایی ادامه می‌یابد که فرهنگ و طبیعت هر دو به عدم و نابودی نزدیک شوند. اما در این بین چه باقی می‌ماند؟ آیا گذر از بحران توانسته جای خالی این دو را پر کند؟

«عزیز تنها» ٤٦ سال دارد و حدود ٤٠ سال است كه دوتار می‌نوازد. او نخستین زخمه‌های دوتار را از پدرش آموخت و پس از آن، در محضر بسیاری از استادان موسیقی مقامی تربت جام مشق موسیقی كرد، ١٣٦٧ به گروه موسیقی شیخ جام راه یافت كه سال‌ها در آن نامدارترین گروه موسیقی در شرق خراسان بود. همكاری ٣٠ ساله عزیز تنها با استادان بنام موسیقی مقامی، از او یك دوتارنواز تمام‌عیار ساخته است.

به تجربه دریافته‌ام که بیشتر مردم از «روشنفکر» تصویر شخصی را در نظر مجسم می‌کنند که درس‌خوانده و دانشگاه رفته و باسواد و بافرهنگ است، احتمالاً یک زبان خارجی می‌داند و می‌تواند خارج از محدوده زبان فارسی هم به‌منابع سوادافزا دسترسی داشته باشد. خوش‌بیان است و خوش قلم و اطلاعات خوبی در زمینه‌های اجتماعی دارد. از تاریخ و جغرافیا و حقوق و سیاست و اقتصاد و صد البته فلسفه و حتی بهداشت و آنچه در اطرافش و در جهان می‌گذرد اطلاعات مناسب و خوبی دارد

مصطفی رحیمی ( زاده 1305 نائین – درگذشته 9 مرداد 1381 تهران) از شاخص‌ترین روشنفکران معاصر ایران بود. با گذشت 16 سال از مرگ این نویسنده و مترجم نام‌آور ، هنوز می‌توان از میراث معرفتی و نیز رویکرد بدیع‌اش در عرصه روشنفکری بهره‌ها برد و میوه‌ها چید. چه بسا بتوان رحیمی را نماد روشنفکران حقیقت‌طلب دانست؛ کسانی که برای بازاندیشی در نظام فکری و سیاسی خود هیچ ابا و امتناعی ندارند و از تجدیدنظر در اصول و دیدگاه‌های خود، به وقت ضرورت، نمی‌پرهیزند. آنچه در این صفحه می‌خوانید حاصل کاوش بزرگانی است که در گنجینه آثار رحیمی و منشور درخشان شخصیت او نظر کرده‌اند.

شهاب‌الدین سهروردی، ملقب به «شیخ اشراق»، از نامدارترین متفکران ایرانی است که در فلسفه و عرفان دست داشت؛ اما بی‌پروایی در ابراز عقایدی که باب طبع قشری‌گرایان نبود، او را در عنفوان شکوفایی علمی رهسپار سرای دیگر کرد. سالیانی است که در هشتم مرداد هر سال همایش‌ها، بزرگداشت‌ها و یادبودهایی برای او برگزار می‌شود.

بر اساس اعلام روابط عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، آیین رونمایی کتاب «مسیح در قصر» که اختصاص به خاطرات سرتیپ اصغر کورنگی؛ رئیس سابق زندان قصر دارد، باسخنرانی کاظم موسوی بجنوردی، سیدعلیرضا بهشتی، حسن فتحی، اصغر کورنگی و مهسا جزینی(گردآورنده اثر) برگزار می‌شود و در پایان، فیلم مستند «از قصر تا تجریش» به نمایش درمی‌آید.

مردی که عقل سرخ را به تحریر درآورد و از صدای پر جبرئیل سخن گفت، فلسفه و حکمت ایرانیان باستان را با دین در هم آمیخت و سخن از نور و اشراق به میان آورد، بناست از این پس به عنوان یکی از مفاخر جهانی در یونسکو مطرح و ثبت شود.

آیت ‏اللَّه حاج شیخ عبدالكریم حائری یزدی فرزند شیخ جعفر مهرجردی در سال 1276 ق در میبد یزد چشم به دنیا گشود. مقدمات و سطوح را نزد علمای آن روز یزد فراگرفت و سپس راهی عتبات مقدسه شد. در نجف در محضر اساتید بزرگی مثل محمد فشاركی‏اصفهانی، میرزای شیرازی، شیخ فضل اللَّه نوری، میرزا ابراهیم محلاّتی و آخوندخراسانی حضور یافت و علوم اسلامی را فرا گرفت و به درجه ‏ی بالایى در علم دست یافت.

ناصرالدین شاه قاجار كه پس از مرگ محمدشاه، در سن شانزده سالگی به سلطنت رسیده بود، به مدت پنجاه ‏سال در مقام پادشاهی ایران قرار گرفت و در دوران سلطنتِ بلند مدت وی تحولات مثبت و منفی گوناگون در كشور به وجود آمد. سرانجام میرزارضا كرمانی در آستانه‏ی آغاز جشن پنجاهمین سالگرد پادشاهی ناصرالدین شاه، با اشارت سید جمال الدین اسد آبادی، با شلیك چند گلوله در زیارتگاه حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) به عمر شاه 66 ساله‏ ی قاجار پایان داد. پس از ناصرالدین‏ شاه، پسر 45 ساله‏اش مظفرالدین شاه كه چهل سال ولیعهد ناصرالدین شاه بود، به سلطنت رسید.