اخبار و گزارش

عباس پناهی کتاب «منشآت» خان احمد گیلانی را تصحیح کرد. این کتاب به عنوان سیصد و شصت و سومین اثر از آثار مؤسسۀ پژوهشی میراث مکتوب روانۀ بازار نشر شد.

ابوبکر محمد بن زکریای رازی به عنوان طبیب، کیمیاگر و فیلسوف نام آور شرق شناخته می‌شود که آثار ماندگاری در زمینه پزشکی، شیمی و فلسفه نوشت و در پزشکی هم به بیماران توجه خاصی داشت و تا زمان تشخیص و درمان بیماری همراه آنان بود.

اصغر کریمی از مترجمان و محققان عرصه مردم‌شناسی به شمار می‌رفت که بیش از صدها کتاب، مقاله، طرح پژوهشی و ترجمه‌های ارزنده‌ از خود به یادگار گذاشت، وی همچنین عضو پیوسته موسسه فرهنگی ایکوموس ایران بود و مکتوبات باارزش او در زمینه باستان‌شناسی و میراث فرهنگی، راهنمای پژوهشگران این عرصه است.

کاظم موسوی بجنوردی ، رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، در پیامی درگذشت علامه محمدرضا حکیمی را تسلیت گفت.

استاد محمدرضا حکیمی فقیه و مجتهد شیعه، فیلسوف، متفکر و نویسندهٔ ایرانی شامگاه یکشنبه در سن ۸۶ سالگی دار فانی را وداع گفت.

محمدرضا حکیمی به عنوان فقیه، مجتهد شیعه، فیلسوف، متفکر و نویسنده شناخته می‌شود؛ مجاهدی خستگی‌ناشناس و مدافع آرمان‌ها و تعالیم مکتب وحی که زندگی‌اش در تبیین علمی مفهوم عدالت‌خواهی و مبارزه برای ستم‌زدایی از جوامع بشری، سپری شد.

کاظم موسوی بجنوردی، رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، در پیامی درگذشت اصغر کریمی، مردم‌شناس، پژوهشگر، مترجم و از همکاران مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در دانشنامه فرهنگ مردم ایران را تسلیت گفت.

ابوعلی سینا از دانشمندان و پزشکان پرآوازه ایران زمین است که به دلیل هوش و استعداد بی نظیرش توانست، زمینه ساز تحول بنیادین در علم پزشکی شود. این اندیشمند نامی نظریه‌های خود را با نظرات مفسران بزرگ درهم‌آمیخت و با نبوغ خاص خود، آنها را با دیدگاه یکتاپرستی اسلام تلفیق کرد.

پرویز ناتل خانلری استاد دانشگاه، پژوهشگر و ادیب محسوب می‌شود که با تلاش‌های بی‌وقفه‌ در زمینه تصحیح متون کهن، شعر، دستور و تاریخ زبان فارسی، ترجمه و انتشار مجله دست به معرفی ادبیات و دانش در ایران زد و عمر خود را صرف ترقی فرهنگ ایران کرد.

احمد آرام (۱۲۸۳-۱۳۷۷)، مترجم پیش‌کسوت و عضو پیوستۀ فقید فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نزدیک به هفتاد و پنج سال از عمر نودوچهارسالۀ خود را صرف تألیف و ترجمه کرد. او برای دستیابی به رشد و پیشرفت و سعادت در جامعه معتقد به «نشر علم» بود و نشر علم را مستلزم داشتن زبان علمی می‌دانست و باور داشت که زبان فارسی می‌تواند زبان علم شود.