اخبار و گزارش

معاون حقوقی و پارلمانی وزیر علوم با اشاره به ضرورت گفتگوها و همکاری‌های فرهنگی دانشگاه‌های ایرانی و عربی گفت: ایران و کشورهای عرب محتاج این نوع هم‌اندیشی‌ها هستند.

صفحه اول روزنامه های امروز چهارشنبه 22 اردیبهشت

عالیه شکربیگی، استادیار رشته جامعه‌شناسی می‌گوید: «امروز جهان به سمت دانایی و آگاهی حرکت می‌کند و جامعه‌ای موفق است که دانایی را به عنوان عادت خود قرار دهد.» به گفته وی،‌ کتابخوانی یکی از شاخصه‌هایی است که عادت به دانایی را تقویت می‌کند و امروز برای اینکه جامعه کتابخوان داشته باشیم باید در نظام آموزشی خود بازنگری کنیم.

مطلب مطلبی در نشست «تدوین دانشنامه سندشناسی» گفت: عمده‌ترین مشکل تدوین دانشنامه سند‌شناسی، نوشتن مقالات است. آثار منتشر شده در ارتباط با سند‌شناسی معدود و انگشت‌شمارند.

جمال میرصادقی، داستان‌نویس مطرح کشورمان در بازدید از نمایشگاه کتاب گفت: تا قبل از انقلاب اسلامی ادبیات ما آرمانگرا بود و سعی داشت زندگی مردم را تغییر دهد و اکثر نویسندگان خود را فدای فرهنگ و جامعه می‌کردند، اما رفته‌رفته ادبیات از مسیر خودش خارج شد و به سمت فردیت رفت.

حجت‌الاسلام والمسلمین محمدعلی مهدوی راد در نشست نقد و بررسی کتاب «مجالس‌المومنین» گفت: «تاکید می‌کنم که «مجالس‌‌‌المومنین» منبع شیعه‌شناسی بسیار کارآمدی است». مجید غلامی جلیسه نیز در این مراسم اظهار کرد: نسخه‌یابی و نسخه‌شناسی، مقدمه بسیار خوب و نمایه مناسب از جمله نقاط مثبت در این کتاب است که وجودشان کار را برای محققان و پژوهشگران آسان‌تر کرده است.

عماد افروغ در نشست «سیری بر اندیشه‌‌های شهید مطهری» گفت: شهید مطهری یک خرافه‌ستیز تمام‌عیار بود. دنیا را می‌‌شناخت و براساس شناختی که از قرآن داشت و به خاطرارادتی که به اسلام و جامعیت اسلام داشت از طریق پشتوانه‌‌های فلسفی خود به هر سوالی پاسخ می‌‌داد و غرب را نقد می‌‌کرد.

کریم مجتهدی استاد فلسفه با تاکید بر این‌که تجلیل از کتاب، تجلیل از کتاب‌خوان است گفت: استقبال مردم از نمایشگاه کتاب مهم است. مملکتی که کتاب ندارد، آینده نخواهد داشت.

وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی خواستار تشکیل نهضت تألیف کتاب با محوریت مقابله با تحریف تاریخ ایران شد

اگرچه از لحاظ تاریخی آغاز نقاشی نوگرای ایرانی را فعالیت‌های حسین كاظمی، محمود جوادی‌پور و جلیل‌ ضیاپور در سال‌های ابتدایی دهه ١٣٢٠ دانسته‌اند، اما بدون شك نمی‌توان از نقش‌ برگزاری نخستین نمایشگاه‌های هنری در معرفی این هنر نو به عنوان نسخه تازه‌ای برای هنر ایران غافل شد. از دید این هنرمندان هنر نو، علاوه بر انتخاب زبانی نو به امكانات نویی هم احتیاج داشت. ده سالی طول كشید تا رفته‌رفته این امكانات ارتباطی دست‌كم در شهر تهران افزایش یابد. نیاز به افزایش امكانات نمایشگاهی بدون راه‌اندازی پاتوق‌های هنری امر بیهوده‌ای به نظر می‌رسید و چنین شد كه با تشكیل «انجمن خروس جنگی» نخستین محفل هنری در ایران با هدف معرفی دیدگاه‌های هنرمندان نوگرای آن روزها كار خود را شروع كرد.