نسخه های خطی و عکسی

فیلتر
از علم‌الهدی، صفی‌الدین ابوتراب مرتضی بن داعی بن قاسم حسینی رازی، از سدۀ ششم ق، و گفته شده از جمال‌الدین ابوعبدالله محمد بن حسن (حسین) رازی، نگارندۀ «نزهةالکرام و بستان العوام» (نسخه‌ها، 2/852) است، که خود در آن از این نگاشتۀ خویش نام برده است، و نیز به خواجه نصیرالدین طوسی و ابوالفتوح رازی نیز نسبت داده شده که درست نیست.
از ناشناسی که در دیباچه و انجامه از خود نام نبرده است می‌گوید لغات مستهجن را که دربرگیرندۀ پند و اندرز اخلاقی بوده، گرد آورده و کتاب را به نام «جامع اللغة فی تکمیل‌الانسان» خوانده. به ترتیب الفبایی هر واژه را گزارش کرده، سپس نتیجۀ اخلاقی بر پایۀ کتاب‌های فلسفۀ عملی آورده است.
از سدۀ 7-8ق به آن سو، که نسخه از آن سده‌ها است. واژه‌نامه‌ای است، آغاز و انجام افتاده، با سربندهای «باب» و هر باب در یک و یا چند «فصل». بسیار نزدیک است به «البلغه» (هف‍‌ )، که با آن سنجیده شد آن نبود. گویا هیچ‌یک از واژه‌نامه‌های عربی به فارسی که برادر بزرگم در «فرهنگنامه»های خود شناسانده‌اند نیست.
از عبدالواسع هانسوی حسینی، از روزگار اورنگ زیب (1068-1118ق)، متخلص به «خالص»، و از کارهای ادبی او برمی‌آید که معلم بوده است (مشترک).
از شرف‌الدین فضل‌الله بن عبدالله حسینی قزوینی (د پیرامون 740ق)، به سال 684ق/1285م، برای اتابک نصرةالدین احمد، فرمانروای لرستان بزرگ (695-733ق) پسر یوسف شاه (649-727ق).
از ابوالفضل احمد بن محمد بن احمد میدانی نیشابوری (میدان از کوه‌های نیشابور) (رمضان 518ق) از همروزگاران زمخشری (د 538ق) و استادِ بیهقی (544ق).
از سراینده‌ای با تخلص «ضیا»، و در جایی دیگر «ضیاء نقشبی» ]چنین[ در «کهنه‌سالی».
«ضیا» اکنون حدیثی تازه کن ساز
خطــا بـگذار از «شهـزاده فلکنــاز»
بــه نظم او، حدیث احتشان شــاه
از آن ]او[ یاران مجلس ساز آگاه

ورود به سایت

مرا به خاطر بسپار.

کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما

کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:

ثبت نام

عضویت در خبرنامه.

قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید

کد تایید را وارد نمایید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.: