کلام

از عبدالرسول بن کمال‌الدین حلی، که در 15 ع 2/1380ق به نگارش آن پرداخته است. عقاید است با دیدی شیعی.

از مولا خالد نقشبندی، به آنچنانكه در پایانۀ نسخه آمده است، كه بایستی همان ضیاءالدین خالد بن احمد كرد، از مردم سلیمانیه و بغداد (1190-1242ق/1776-1826م) باشد.

از عمر بن حسین آمدی، روزگارش بدست نیامد،

از محمد بن مهدی کشمیری، که روزگارش به دست نیامد. در دیباچه پس از ستایش از متن می‌گوید: «لم یدرکوا معضلاتها فحول العلماء و خبطوا مفسروها فی اکثر المواضع خبط العشواء» و من خواستم دشواریهای آن را بگشایم. گزارش «تجرید الکلام» (هف‍‌‌) طوسی (د 672ق) می‌باشد، با سربندهای «قوله، قوله الشارح، قوله المصنف».

-

از شهاب‌الدین احمد بن محمد بن علی، ابن حجر هیثمی (909-974ق/1504-1567م). در 1 «مقدمه» و 3 «باب» و 1 «خاتمه».

از دوانی، جلال‌الدین محمدبن اسعد صدیقی (830-908ق/ 1427-1502م).

از یدالله نظرپاک کجوری، استاد دانشگاه تهران. دربارۀ امتناع صدور کثیر از واحد، به عربی آمیخته به سروده‌های فارسی، بخشبندی نشده. گویا در 1314خ به انجام رسانده است، و از هموست در این فهرست: «التمهید لاثبات التوحید».

از مجلسی دوم، محمدباقربن محمدتقی (1037-1110ق/1627-1698م). در مشهد خراسان، در یک شب، در اواخر محرم 1086ق، در 2 «باب» ساخته است: 1. فیما یتعلق باصول العقاید، 2. فیما یتعلق بکیفیة العمل، و سربندهای کوچکتر «اعلم».

از حضرت امام هادی بن علی محمد(ع) (212-254ق). در برابر پرسشی كه از ایشان شده بود، دربارۀ جبر و تفویض...

از منوچهر فرزند گُشْنْ جَم زادسْپَرَا، که با مقام هیربد و رئیس روحانی پارس و کرمان، در نیمۀ دوم سدۀ سوم ق/9م می‌زیسته و از هموست: «نامه‌ها» (هف‍‌ ).