فقه

از محمد تبریزی، مشهور به شربیانی، به آنچنانكه در پایانه آمده است. نگارنده بایستی ملامحمد بن فضلعلی بن عبدالرحمان بن فضلعلی فاضل شربیانی، فقیه و اصولی (1245-1322ق/1829-1904م) باشد.

از شیخ محمد بن شیخ باقر اصفهانی (د 1266ق).

از شهید دوم، زین‌الدین علی فرزند احمد عاملی (د 966ق/ 1559م).

از محمدتقی نوری مازندرانی، که بی‌گمان همان محمدتقی بن علی‌محمد نوری (1201-1263ق) پدر میرزا حسین نوری می‌باشد.

با سربندهای «فصل» بی‌شماره: فصل لایحل مناكحة الكفار الذین... فصل الاتنصر یهودیة...، فصل الانكحةالجاریة فی الكفر... .

از محمد، مشهور به معروف بن مصطفی بن احمد كردنودهی شهرزوری برزنجی شافعی قادری (1166-1254/1753- 1838م).

ناشناخته. در پایانۀ آن به نام «الوضوح» خوانده شده است. شرح، متنی است فقهی، مبتنی بر «کتاب» و هر کتاب در چند «فصل» بی‌شماره. نسخه‌ای از متن این کتاب در این فهرست به نام «فقه ناشناخته» (نک‍ : ص ...) آمده است.

فقه شافعی است، با سربندهای «كتاب» و «فصل».

از محمد جعفر بن صفرخان قره گزلو کبودرآهنگی همدانی مجذوب علی‌شاه (د 1239ق). در پاسخ «شیخ المشایخ... امام جمعه و جماعت شهر شیراز» که نام او را نمی‌برد. نام «رسالۀ شیرازیه» و نگارنده، بر فراز نسخه آمده است. پرسش و پاسخهایی ست دربارۀ اجتهاد و تقلید، در 13 «مطلب»: 1. تقلید خلاف اصل است، همه مکلف به تحصیل علم هستند، 13. شرایط اجتهاد، سی شرط.

از قاضی ابویحیی زكریا محمد انصاری شافعی مصری (825-926ق/1420-1520م).

از سیدمحمد ابراهیم بن محمدباقر موسوی قزوینی، مشهور به «صاحب الضوابط» (1214-1262ق/1799-1846م).