فقه

-

گفتاری ست کوتاه، فتوایی. آغاز می‌کند به پاره‌ای از مسایل اعتقادی، آنگاه به طهارت و نیت و دیگر کارهای نماز می‌پردازد، با ترجمه و تعقیبات، در پایان به مسایل ویژۀ زنان در پیوند با نماز است. بخشبندی نشده

از شیخ صدوق، ابن بابویه قمی (د 381ق/991م).

از شیخ طوسی، ابوجعفر محمد (د 460ق/1068م).

از سیدمحمد مجاهد یزدی اصفهانی (د 26 صفر 1242ق/ 1826م) بن میرسید علی طباطبایی صاحب «ریاض». با سربندهای «مفتاح» در شهر اصفهان در 1226، به انجام رسانده و در 1329ق بازنویسی كرده و در 1270ق و 1296ق چاپ شده است. در اصول فقه، كه جز «مقدمۀ واجب»، «اجتماع امر و نهی»، «مسألۀ ضد» و «حجیة ظن» و چند موضوع دیگر را ندارد.
در دیباچه و انجامه به آن نامی داده شده است، گویا نام «مفاتیح الاصول» برگرفته از سربندها و موضوع کتاب باشد.

بایستی از تقریرات میرزاحسن نایینی (1355ق) باشد، که در دیباچۀ مجلد یکم نگارنده، یعنی شیخ محمدعلی خراسانی کاظمی فرزند شیخ حسن است، از استاد پیشگفته به گونۀ زنده یاد کرده است ــ و اینکه در درس او شرکت کرده و این افادات آن مجلس‌ها است ــ و در اینجا به آن نام ویژه‌ای نداده است. از سویی در انجامۀ مجلد سوم نگارنده یعنی شاگرد دیگر میرزای نایینی آیت‌الله شیخ موسی خوانساری است که تاریخ انجام را 23 ذیقعدۀ 1351ق آورده است. پس بایستی تقریرات نایینی و تحریر دو شاگرد ایشان خراسانی و خوانساری باشد.

از علی‌اصغر بن سنجر قاجار تویسرکانی، زندۀ 1364ق. پدرش فرزند جهانگیر میرزا فرزند عباس میرزا ولیعهد بوده است. گفتگو دربارۀ نسخ در احکام است نه برشمردن آیت‌های ناسخ و منسوخ.

از شیخ نورالدین علی كركی (د 940ق/1533م).

ناشناخته. دیباچه و پایانۀ نسخه افتاده است.

از ملااحمد بن مهدی بن ابی‌ذر نراقی كاشانی (د 1209ق). در قواعد فقهی و اصولی، در 88 «عائده».

از سیدمحمدرضا بن اسماعیل بن ابراهیم موسوی شیرازی (فارس 1223- تهران 1302ق/1808-1885م). گزارش «المختصر النافع» محقق حلی (د 676ق)، از متون فقه شیعی ست با «شرح» و «حاشیه»های بسیار.