ایرانشهر، تماشاخانه

ایرانشهر، تماشاخانه \tamāšā-xāne-ye īrān-šahr\، مرکز نمـایش تئاتـر، واقـع در میـدان فردوسـی، خیابان شهید موسوی (فرصت سابق)، بوستان هنرمندان.
طرح عمرانی و فرهنگی این تماشاخانه در 1381 ش، زیر نظر شرکت توسعۀ فضاهای فرهنگی ـ هنری شهرداری تهران تصویب شد؛ اما کار ساخت این مجموعه که پیش‌تر به‌شکل سوله‌هایی رهاشده بود، در 1385 ش آغاز، و در بهمن 1387، به پایان رسید. این مجموعه در زمینی به مساحت 500‘ 2 مـ2، و زیربنای 600 مـ2، پشت خـانۀ هنرمندان ایران جـا دارد و شامل دو سالن تئاتر ــ سالن شمارۀ یک و سالن شمارۀ دو (سالن حمید سمندریان) ــ با گنجایش 388 تن است.
تماشاخانۀ ایرانشهر نخستین سالن تئـاتر خصوصی در کشور است که به‌دلیل امکانات ویژه مورد توجه بسیاری از اهالی تئاتر قرار گرفته است. در طبقۀ دوم این تماشاخانه، کافی‌شاپ، سالن انتظار و رستورانی بزرگ با دو فضای داخلی و خارجی نیز وجود دارد. فضای عرضۀ کتاب و محصولات فرهنگی و امکانات پشتیبانی اجرای نمایش مانند کارگاه ساخت دکور، خیاط‌خانه، آرشیو لباس و اتاقهای چهره‌پردازی از جملۀ بخشهای تماشاخانۀ ایرانشهر است.
از امکانات نوری، صوتی، تصویری و تأسیساتی سالن شمارۀ یک و دو تماشاخانۀ ایرانشهر می‌توان به میکسر نوری، پروژکتورهایی با قابلیت جابه‌جایی در زوایای مختلف، دو پردۀ بازشوِ بغل‌روِ برقی، یکی ابتدای صحنۀ نمایش و دیگری انتهای آن، دو پردۀ سیکلوی برقی، یکی میانۀ صحنۀ نمایش و دیگری انتهای آن، دو دستگاه مه‌ساز، یک عدد فلاشر، یک دستگاه ویدئوپروژکشن با قدرت 500‘ 3 وات، و میکسر صدا و نور اشاره کرد. این سالنها چندین اتاق گریم دارند که تمامی آنها ازنظر امکانات مطابق با معیارهای روز دنیا هستند. سالن استاد سمندریان به‌گونه‌ای طراحی شده است که می‌توان به‌صورت چهارسو به اجرای نمایش در آن پرداخت. همچنین این سالن دارای 6 سکوی تماشاگر است که می‌توان به‌صورت برقی آن را جابه‌جا کرد.
از ویژگیهای قابل ‌توجه تماشاخانۀ ایرانشهر نسبت به دیگر فضاهای نمایش در تهران، امکانات به‌روز و پیشرفته، و مرکزیت آن است که استفاده از تماشاخانه را برای بخش قابل توجهی از دوستداران هنرهای نمایشی امکان‌پذیر ساخته است.

مأخذ

دستجردی، رضا، تحقیقات میدانی.

رضا دستجردی