اخبار

عطار نیشابوری در ظاهر؛ شاعری شوریده و در باطن معناهایی که از لایه‌های مختلف اشعارش سر بر می‌آورند، عارفی شیداست که در جست‌وجوی حقیقت هستی و چیستی آفرینش، به ذات نورانی معشوق جاودانی رسیده است.

اسماعیل شمس: امروزه دیگر نمی‌توان میان باستان‌شناسی و تاریخ مرز و حصار کشید. باستان‌شناسی هم برخلاف دیدگاه برخی مورخان صرفاً داده و منبع برای تاریخ نیست، بلکه دانش تاریخ و باستان‌شناسی دو روی سکۀ علوم تاریخی و باستانی هستند.

عطار در قالب قصه‌پردازی، معانی والا و دقایق معرفت‌پرور و لطائف روح‌نواز عرفانی را به زبانی سَلیس و بی‌تکلّف و در سبک شیوا و روان بیان کرده است.

بیش از نیمی از عمر ۷۵ ساله‌اش را صرف تحقیق در حوزه تاریخ و زبان فارسی کرد و سرپرستی «دانشنامه ادب فارسی» و ترجمه «تاریخ ایران کمبریج» بخشی از کارهای اوست.

علی ططری: «شیرین مهدوی»، از مهم‌ترین چهره‌های حوزۀ تاریخ اقتصادی بود که به طبقات اجتماعی نگاه ویژه داشت. او در کتاب «زندگی‌نامۀ حاج محمدحسن کمپانی امین‌الضرب» که بر مبنای تز دکترای خود نوشته بود، تجار و بازرگانان را به‌عنوان طبقه‌ای شاخص و موثر در امور اقتصادی و سیاسی کشور در دوران معاصر می‌دید. به‌نظرم اگر ایشان داخل کشور بود و به اسناد تاریخ اقتصادی دسترسی داشت، آثار بیش‌تری از این قلم می‌ماند و تألیفات و پژوهش‌های بیشتری در اختیار ما قرار می‌گرفت.

امید مجد، از اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران گفت: عباس کی‌منش عاشق ادبیات فارسی و بی‌ادعا و متواضع بود و تمام دانش خود را در اختیار دانشجویان و پژوهشگران جوان قرار می‌داد.

بیست و سوم فروردین‌ ماه، سالگرد درگذشت شاهرخ مسکوب، نویسنده، مترجم و شاهنامه‌شناس برجسته‌ای است که با قلم شاعرانه‌اش، روح فرهنگ پارسی را زنده کرد. او که شاهنامه را آیینه هویت ایرانی می‌دید، با جستارها، خاطرات و ترجمه‌هایش، پلی میان گذشته و امروز ساخت.

امروز دیگر زمان آن فرارسیده که ضمن احیای اسطوره‌های قدیمی، برپایه آنها اسطوره‌های مدرن و پسامدرن را نیز خلق کنیم. باید اسطوره‌های قرن بیست‌ویکمی را خلق کنیم و در قالب آنها فخامت آثار ادبی ایران را به جهانیان نشان دهیم.

عاطفه زندی، یکی از فهرست‌نویسان کتاب «فهرست نسخه‌های خطی و کتاب‌های چاپ سنگی و قدیم دانشگاه الفارابی قزاقستان»: نسخه‌های خطی و کتاب‌های چاپ سنگی و کتاب‌های قدیمی گنجینه‌های ارزشمندی هستند که دانش و آگاهی عمیقی در زمینه‌های گوناگون ارائه می‌دهند و به‌عنوان میراث فرهنگی و تاریخی هر کشوری محسوب می‌شوند، بنابراین توجه محققان و مسئولان مراکز پژوهشی به حفظ و احیای این میراث ارزشمند امری ضروری است.

هنرهای ایرانی مانند مینیاتور، تذهیب و خوشنویسی نه تنها نمایانگر زیبایی‌های بی‌نظیر فرهنگی این سرزمین هستند، بلکه به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس جهانی، نقش به سزایی در هویت و تاریخ بشر ایفا می‌کنند. این هنرها، که با ظرافت و دقت در طول قرون و اعصار شکل گرفته‌اند، در سال‌های اخیر مورد توجه جهانی قرار گرفته و در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شده‌اند.