اخبار

مارتین مکوئیلان در مقدمه‌ خود بر کتاب (گزیده‌ی مقالات روایت‌شناسی)، سوال بحث‌برانگیزی را پیش می‌کشد. سوالی که بیشتر ترسناک جلوه می‌کند تا سخت. وی می‌پرسد: اگر دیگر داستانی روایت نشود چه پیش می‌آید؟ بی‌گمان اهل ادبیات بیشتر از هرکسی چنین جهانی برایشان زجرآور است و خطرات آن را درک می‌کنند. اما به‌راستی اگر دیگر داستانی روایت نشود چه بر سرِ جهان ما می‌آید؟ آیا «لال‌شدگی» در برابر روایت، بی‌سرانجامی و بحران جهان آدمی نیز است؟ اگر از منظر رولان بارت به چنین پرسشی نظر افکنیم حتی اندیشیدن به چنین جهانی خود، روایت است، و با ارفاق می‌تواند داستان هم باشد. داستانی در مورد جهانی که دیگر قادر به روایت‌کردن نیست با شخصیت‌های سرگردان و لال! شاید استعاره «شهرزاد» در «قصه‌های هزارویک شب» بهترین نمونه برای بیان جهانی بی‌داستان باشد.