اخبار

این نخستین رساله مفردی است که درباره بهاءالدین عاملی دانشمند معروف شیعی و یکی از شخصیت های بزرگ ایران صفوی در دوران سلطنت شاه عباس اول به یک زبان اروپایی منتشر می شود. وضوع اصلی آن بحث درباره کشکول شیخ بهایی است که جنگی است مفصل و بسیار معروف، و نویسنده با این کار خواسته است تاریخ «دوران پس از عصر کلاسیک و پیش از عصر جدید را ادب عرب که کمتر مورد تحقیق قرار گرفته است.» تا اندازه ای روشن کند.

صبح روز پنجشنبه، ششم آبان ماه سال یکهزار و سیصد و نود و پنج، شصت و هفتمین نشست کتابفروشی آینده با همراهی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار و مجلۀ بخارا میزبان «آیدین آغداشلو» بود. در ابتدا علی دهباشی ضمن خوش آمدگویی به میهمانان حاضر در این نشست به شرح مختصری از بیوگرافی و خصایل نقاش مجموعۀ خاطرات انهدام پرداخت و گفت:

حسین ابوالحسن تنهایی، جامعه‌شناس و متخصص روانشناسی اجتماعی، در مسائل فلسفی، روان‌شناسی، عرفانی و... فعالیت داشته و آثاری را نیز به رشته تحریر درآورده است اما در حوزه آكادمیك، بیشتر به خاطر تخصصش در «كنش متقابل» در جامعه‌شناسی شناخته می‌شود. او پرورش یافته مكتب پروفسور هربرت بلومر امریكایی است و سابقه بیش از سه دهه تدریس در دانشگاه‌های مختلف ایران و انجام كارهای پژوهشی و تالیف كتاب‌های متعدد را دارد. تنهایی، در كارهای اجرایی نیز فعالیت‌های متعددی را به انجام رسانده است و اكنون به عنوان عضو هیات علمی دانشگاه آزاد واحد تهران مركزی فعالیت می‌كند

برای معرفی دو معماری که در اولین گفت‌وگو درباره «زمینه‌گرایی»، همراه «شرق» شده‌اند، باید فهرست بلندبالایی از عنوان دانشگاهی و جوایز معماری را ردیف کرد، چراکه نشید نبیان و رامبد ایلخانی، فارغ از علاقه‌های فردی خود، محصول آموزش‌وپرورشی هستند که در معتبرترین مجامع علمی دنیا از دانشگاه شهید بهشتی تهران تا دانشگاه هاروارد، گسترده شده. بنابراین به جای طول و تفصیل ارائه یک رزومه علمی، تمرکز بر فعالیت‌های آنها در سال‌های اخیر می‌تواند روزنه‌ای مناسب برای ورود به بحث زمینه‌گرایی باشد.

برخی شاهنامه را به دلیل منظوم یا حماسی بودن و یا وجود بخش‌های اسطوره‌ای، متنی تاریخی ندانسته یا دست کم ارزش تاریخیش را کمرنگ انگاشته‌اند. این جستار به دنبال یافتن پاسخ پرسش‌هایی درباره سبک و شیوه تاریخ‌نویسی شاهنامه، شناخت ویژگی‌های تاریخ نگارانه آن و نشان دادن ارزش و جایگاه آن در روند تاریخ‌نویسی ایرانی است. در این مقاله پس از نگاهی به تاریخ‌نویسی ایران باستان و سده‌های نخستین اسلامی، ویژگی‌های سبک تاریخ‌نویسی شاهنامه بررسی شده است و می توان آن را ادامه دهنده راهی کهن در تاریخ‌نویسی دانست.

آنچه در این مقاله مورد بحث قرار میگیرد نقش سعدی در شکل گیری مکتب ادبی شیراز است که با وجود اینکه قبل از سعدی در شیراز شاعر بزرگی وجود نداشته است، چگونه انسان برجستهای چون سعدی با این نبوغ توانسته اینگونه سخن گوید و پس از او دیگران از او تبعیت کنند و اینکه چه عوامل و عناصری در پشت سر سعدی وجود داشته که موجب چنین پیدایشی شده است؟ نویسنده این امر را وابسته به دو عامل بیرونی: حضور خراسان بزرگ با اندیشمندانی چون فردوسی، رودکی، انوری و...) و هم عامل تربیت میداند که باعث شد در وی تاثیر گذارد، در نتیجه چنین درخشد و پیشرو این مکتب گردد

گروه اندیشه مهرماه امسال کتاب تازه سید‌جواد میری در باب علی شریعتی منتشر شد. این عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی طی ماه‌های اخیر در نشست‌های مختلفی به دفاع در باب اندیشه‌های شریعتی پرداخته است. کتاب «شریعتی و هایدگر» دارای عنوان تاثیرگذاری است که توسط انتشارات نقد فرهنگ روانه بازار کتاب شده و میری در آن به نسبت هایدگر و شریعتی پرداخته است.

در واکاوی علل و عواملی که منجر به وقوع انقلاب اسلامی در 22 بهمن 1357 شد، تاکنون از حوادث زیادی نام برده شده است. اکثر این روزها در تقویم تاریخ انقلاب اسلامی ثبت شده و پاس داشته می‌شود. اما یکی از ایامی که کمتر بررسی و درباره آن سخنی گفته می‌شود، دهه اول آبان 1356 است؛ روزهایی که رژیم پهلوی در اوج قدرت خویش قرار داشت و با سرکوب مخالفان در داخل و تاثیرگذاری در مناسبات بین‌المللی در خارج از کشور رویاهای فراوانی را در سر می‌پروراند. هر چند نقطه شروع اعتراض‌های منجر به انقلاب اسلامی در دی 1356 بود و پس از آن چاپ مقاله «ایران و استعمار سرخ و سیاه» به قلم احمد رشیدی‌مطلق در روزنامه «اطلاعات» رقم خورد اما حوادث آبان 1356 نقطه عطف دیگری در پذیرش زعامت مردی بود که 14 ماه بعد به‌عنوان بنیانگذار جمهوری اسلامی حکم انقراض سلطنت پهلوی و شکل‌گیری جمهوری اسلامی را امضا کرد.

در طول تاریخ، قومی وجود ندارد که از قید تعالیم ورزشی به عنوان اساس نیرو و اعتماد به خود و تحول و پیشرفت، تهی باشد. در تاریخ کهن ایران نیز نمونه‌هایی از بازی‌ها و سرگرمی‌ها وجود داشته که از دید سیاحان خارجی دور نمانده است. این بازی‌ها همانند قصه‌ها و افسانه‌ها، متل‌ها، ترانه‌ها، آداب و رسوم و اعتقادهای رایج در میان مردم، نشانه‌هایی از حیات فرهنگی جامعه به شمار می آمده است.

اگر گذرتان به باغ‌موزه قصر افتاده باشد، چشم‌تان به مجسمه زنی باردار با صورت و کله‌ای کوچک با هیکلی درشت و دفرمه افتاده است که روی نیمکتی نشسته است و بیش از هرچیز یادآور یک زن تنها و غمگین و ظلم دیده است. این حجم برنزی، قبلا بادکنکی دستش بود و حالا چند وقتی است که این بادکنک را بچه‌ها شکسته‌اند و هنوز هم ترمیم نشده است. این اثر متعلق به آذر شیخ‌بهاء‌الدین‌زاده است که در سال 1390 نمایشگاهی با نام گروه حشمت خانم برگزار کرد و نشان داد که به‌عنوان یک هنرمند نگاه خاص خودش را به زنان دور و برش دارد. یکی از آثار گروه حشمت خانم هم در پارک لاله در معرض تماشا قرار دارد. آذر شیخ‌بهاء‌الدین‌زاده در کارنامه کاری خود یک نمایشگاه انفرادی دیگر هم دارد که در سال 89 برگزار کرده است. او در دانشگاه تهران مجسمه‌سازی خوانده و در حال حاضر هم عضو انجمن مجسمه‌سازان است.