اخبار

رویدادنامه موسوم به خوزستان یکی از متون بسیار مهم برای شناخت تاریخ اواخر دورۀ ساسانی است که به سریانی نوشته شده است.

به گزارش روابط عمومی موسسه امام موسی صدر، سی و هشتمین درس‌گفتار اندیشه و عمل با موضوع «امام موسی صدر و مسئله تقریب» و سخنرانی مولوی نذیراحمد سلامی چهارم بهمن ماه ۱۳۹۵ برگزار می‌شود.

شاعری خواجوی کرمانی محصول گسترش شعر فارسی دری به نواحی دورتری از خراسان بزرگ در قرن‌های هفتم و هشتم هجری است. خواجو از زادگاهش کرمان به شیراز، پایتخت شعر فارسی، می‌آید و پس از فراگیری سبک و ساختار شعر سبک عراقی ـ به ویژه سعدی ـ هنر خود را تا حد شاعری صاحب سبک ارتقاء می‌دهد.

پس از مرگ ابوسعید(716-736 ق)، آخرین ایلخان بزرگ مغول، سربداران(737-783 ق) از میان قیام‌‌‌‌‌های تاثیر‌گذار گروه‌‌‌‌‌های محلی، موفق به تشکیل حکومت گردیدند که با توجه به شرایط پیش‌رو، در دوره‌های مختلف حکومتشان سیاست مذهبی متفاوتی در پیش گرفتند.

نشست بررسی و نقد کتاب‌های «تاریخ‌نگاری انقلاب اسلامی» در سازمان انتشارات جهاد دانشگاهی برگزار می‌شود.

جلد نخست کتاب «تاریخ شفاهی کتاب» نوشته نصراله حدادی از سوی موسسه خانه کتاب منتشر و راهی بازار نشر خواهد شد. این کتاب در بیست و چهارمین دوره تجلیل از پیشكسوتان و خادمان نشر كتاب رونمایی می‌شود.

فرید مرادی، پژوهشگر حوزه نشر و سرویراستار نشر نگاه گفت: کمبود اطلاعات در حوزه تاریخ نشر نشان می‌دهد که ما چقدر از حوزه فرهنگ غافل هستیم.باید ناگفته‌ها و پنهان مانده‌های تاریخ نشر ایران جدی‌تر از قبل کاویده شود.

زیباشناسی دائویی مبتنی بر نیروی خلاقانۀ دائو است که منشأیی پیشاوجودشناختی دارد. زمینۀ خاستگاهی خلاقیت که از دائو ناشی می شود، شالودۀ هنر را در تفکر دائویی تشکیل می دهد. معنابخشی در هنر و زبان در اندیشۀ دائویی با ادراک دائو و یگانگی با آن میسر است.

گزارش زیر، از روی یک نسخه دستنویس تقدیم می شود. نویسنده آن که عبدالعلی قاجار فرزند فرهاد میرزاست، وقایع دو سال را روی تقویم خود به کوتاهی نوشته که ذیلا ملاحظه می کنید. در میان آنها وقایع جالبی هست، از جمله خبری در باره شاهزاده ای که دستانش را قطع کردند اما شاه بعدا گفت نمی دانسته شاهزاده است، و الا اجازه نمی داد

عبدالعلی عظیمی در مراسم یادبود ابوالحسن نجفی گفت: دغدغه‌های نجفی با دیگر اهالی ادبیات متفاوت بود؛ به خاطر دارم که در سال‌هایی که همه به دنبال ترجمه آثار نویسندگان کلاسیک و شناخته شده بودند، او به سراغ نویسنده‌ای می‌رفت که در کشورش هم شناخته شده نبود چراکه برای نجفی ملاک خلق زیبایی بود و با اسم‌ها کاری نداشت.