اخبار

پژوهشگر ادبیات فارسی درباره شعر خواجوی کرمانی گفت: طبق نظر فردیناند دوسوسور، شیوه‌های همنشینی واژگان، شعر خواجوی کرمانی را دلبرانه کرده است، زیرا گاهی واژگان آنقدر خوب با یکدیگر همنشین شده‌اند که ضمیرِ تاریخیِ زبانِ فارسی آن را می‌پذیرد و مخاطب دوست دارد آن را بخواند.

اهمیّت هر شاعر (و هر هنرمندی)، در میزانِ تمایز و فاصله‌ی آثارِ اوست از آثار دیگران؛ البته اگر نخست، اثر یا آثار برادری‌اش را ثابت‌کرده‌باشد و «اثر» به‌شمارآید! هنر یعنی تشخّص‌یافتن فرم و یگانه‌بودنِ بلاغت، و فاصله‌گرفتن از تکرار که همانا ابتذال است.

امیر اسماعیل‌آذر، پژوهشگر ادبی و نویسنده کتاب چهارجلدی «قرآن در شعر فارسی» تاکید دارد که ذهن خواجو تسلط کافی بر آیات قرآن کریم داشته و توانسته به زیبایی به قافیه سازی با کلمات قرآنی و نیز استفاده از آیات وحی به صورت اقتباس و تلمیح بپردازد.

خواجوی کرمانی، یکی از برجسته‌ترین شاعران بزرگ نیمه نخست سده هشتم است که به نخل‌بند شاعران شهرت دارد. او در قصیده، مثنوی و غزل طبعی توانا داشت به طوری که گرایش حافظ به شیوه سخن پردازی خواجو و شباهت شیوه سخنش با او مشهور است.