اخبار

سابقه ادبیات كردی و ادبیات فارسی به لحاظ تعامل تاریخی و رشد و بالندگی یكدیگر، سابقه‌ای دیرپاست؛ سابقه‌ای كه دامنه‌هایش تا امروز امتداد یافته و هرروز گسترده‌تر می‌شود. تبادل فرهنگی، خارج ازگرایش‌ها و سمت و سوهای سیاسی، موضوعی ‌است كه كمتر مورد توجه قرارگرفته اما هیچگاه متوقف نشده است. بسیاری ازمترجمان، ازدوزبان كردی و فارسی تلاش كرده‌اند كه ذات این همگرایی فرهنگی را بیش ازپیش یادآوری كنند كه نتیجه این عمل خودجوش، معرفی چهره‌هایی موثر از ادبیات هركدام به طرف مقابل است؛ موضوعی كه این گفت‌وگو بر اساس آن شكل گرفته است.

صفحه اول روزنامه های امروز یکشنبه 27 اسفند

متن حاضر فهرستی از نام ها و اصطلاحات در موسیقی ایرانی است که در هفت دستگاه و یک خاتمه مرتب شده اند. این نام ها و اصطلاحات بخش مهمی از دانش سنتی موسیقی ایرانی در دورۀ قاجار بود. ارزش متن آشکار خواهد شد اگر فهرست مفصل با همۀ روایت های دیگر ردیف موسیقی ایرانی که امروز در دست است، مقایسه شود.

سال ۱۳۹۶ با همه روزهای خوب و بدش و رخدادهای مهم فرهنگی، بر زندگی مردان نکونامی از دیار فرهنگ و ادبیات پایان داد که یادشان همواره در دل‌ها زنده خواهد ماند. امسال با همه روزهای خوب و بدش به روزهای آخر سال نزدیک می‌شود و تا چند روز دیگر سال نو را آغاز می‌کنیم. امسال شاهد رخدادهای مهمی در حوزه فرهنگ بودیم که در این گزارش به اهم آن اشاره می‌شود.

هرچند که شروع جدی مناقشات و مناظرات، حول محور علم دینی از اوایل دهه هشتاد آغاز شد، اما همچنان با گذشت بیش از یک دهه، این موضوع از داغ ترین و جنجالی ترین موضوعات حال حاضر مجامع علمی و دینی کشور است. اما در میان سیل انبوهی از مقالات و سخنرانی ها و مناظرات و جنگ و جدل های متداول، محمد حسین ملایری که کارشناس ارشد فلسفه اسلامی است و دکتری تخصصی فلسفه غرب دارد به همراه منیرالسادات میرنظامی به تالیف و گردآوری کتابی روی آورده اند که همانطور که از نامش پیداست به بررسی دقیق نقاط متنازعُ فیه در باب علم دینی می پردازد.

نوروز به معنی روز نو است و علت نامگذاری این روز را چنین نوشته اند: جمشید که ابتدا او را جم می نامیدند سیر عالم می کرد، چون به آذربایجان رسید فرمود تخت مرصعی را بر جای بلندی رو به جانب مشرق گذارند و خود تاج مرصعی بر سر نهاده بر آن تخت بنشست

نام نوروز همواره با هوای معتدل بهاری، گل های سنبل، نرگس، لاله، بنفشه و شب بو، درختان پر از شکوفه های سفید و صورتی و رودهای پرآب، آمدن حاجی فیروز، خانه تکانی، مراسم چهارشنبه سوری و آجیل آن و پریدن از روی بُته و فالگوش ایستادن و قاشق زنی؛ سبز کردن سبزه و سفره هفت سین، سبزی پلوی شب عید با ماهی، رشته پلو، چند روز تعطیلی و دید و بازدید و لباس نو و عیدی دادن و عیدی گرفتن، استراحت و گشت و گذار و سفر و سرانجام سیزده بدر و گذراندن یک روز در میان طبیعت، تداعی می شود.

نیاکان ما به هنگام فروردین که جهان تازگی از سر می گیرد و عالم پیر به جوانی می گراید و گل از شاخ و سبزه از خاک می دمد، به افتخار تجدید بدایع عالم، جشنی می گرفتند و این روزگار نو را نوروز می نامیدند.

نوروز کهن ترین و دیرینه ترین جشن ایرانیان، تاریخ نبود که نوروز برگزار می شد. یادی از نوروز شیراز: شیراز که زمستان های نجیب و آرامی دارد از مدتها پیش از رسیدن نوروز سبز و خرم می شود و مردم که به هم می رسند مژده می دهند که: "بوی بهار می آید." به راستی هم همینطور است. درختها به سبزی می زنند و دشتها پوشیده از علف نورسته، چشم را نوازش می دهند و بوی بهار در هوا موج می زند.

نوروز که به نام ها و اوصاف: عید، عید نوروزف جشن فروردین، جشن بهار، بهار جشن، جشن بهاری، نوروز جمشیدی، نوروز سلطانی و نوروز جلالی مشهور است، مهمترین، عمومی ترین و دیرپای ترین جشن ملی مردم ایران است: مهمترین است زیرا که قرن های متمادی است که مورد توجه مردم کشور ما و سرزمینهائی است که با ما دیرینۀ فرهنگی مشترک دارند و از مدتها پیش از فرارسیدنش لحظه شماری می کنند