اخبار

سومین جلسه از سلسله درس‌گفتارهایی درباره عبید زاکانی، با عنوان (بررسی آثار جدی عبید) با حضور بهرام پروین‌گنابادی (پژوهشگر، نویسنده و منتقد ادبی) و عبدالله مقدمی، از طنزنویسان کشور روز چهارشنبه ۲۶ دی‌ماه در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.

سازمان اسناد و کتابخانۀ ملی مراسم بزرگداشت بانوی ماندگار و چهرۀ زبان شناسی ایران دکتر«بدرالزمان قریب» را برگزار می‌کند. این مراسم با عنوان «بانویی میان زبان های خاموش» برگزار خواهد شد و در آن اساتیدی همچون دکتر علی اشرف صادقی، دکتر ژاله آموزگار، دکتر مجتبی منشی‌زاده و دکتر زهره زرشناس به ایراد سخن خواهند پرداخت.

خواجه نصیرالدین طوسی (درگذشت: ۶۷۲ ه.ق) دیدگاه مسکویه دربارۀ فلسفه و نظام اخلاقیِ محبت را بسط داد. وی فلسفۀ اخلاق خویش را در «اخلاق ناصری» مطرح کرد، اثری که اقتباس و ترجمۀ فارسی تهذیب ‎الاخلاق مسکویه به همراه دو فصل اضافی به قلم خود خواجه‌نصیر دربارۀ اقتصاد و سیاست بود. خواجه‌نصیر با مسکویه دربارۀ اهمیت دوستی و محبت به‌عنوان عالی‎ترین فضایل موافق بود.

متفکرین بزرگی چون فیشته، آموزش و پرورش را وسیله ای برای بازسازی اخلاقی جامعه می دانند. دیگرانی چون تورستن هازن معتقدند، تمهید رهنمود اخلاقی، کارکرد حساس دانشگاه است. اگر این نهاد بزرگ اجتماعی چنین رسالت سترگ بیرونی را بر عهده داشته باشد ابتدا باید قادر به حل و فصل اخلاقی مسائل درون خود باشد.

محوطه باستانی پارسه که نزد توده مردم به تخت جمشید نامدار است یکی از ارزشمندترین یادمان‌های تاریخی و جهانی کشور است که به باور همه نویسندگان و پژوهندگان باختری و خاوری (غربی و شرقی) نگین هنر و مِهرازی (معماری) ایرانیان به شمار می رود و آبروی فرهنگی مردمان کهن سرزمینی است که روزگاری سرآمدِ همه کشورهای جهان از نگاه دانش و هنر و فرهنگ بوده اند.

زمانی خیابان سی تیر در تهران (خیابان احمد قوام السلطنه پیشین)، دارای عمارت‌ها و تأسیسات معروفی همچون مدرسه صنعتی ایران و آلمان، کتابخانه ملی، خانه قوام السلطنه، کنیسه، کلیسا، کافه‌ها و مراکز تفریحی متعدد بود که امروز کمابیش حفظ شده و قابل بازدید است. اما یکی از اماکن ناشناخته این خیابان مهم پایتخت، باغ یا باغچه انتخابیه بود که امروز احتمالاً هیچ اثری از آن باقی نمانده است. شاید تنها اثری که نام و نشانی از این باغ به همراه خود داشت، تابلو کوچه انتخابیه بود که آن تابلو نیز مدت‌هاست که برداشته شده و نام کوچه تغییر کرده و به اسمی دیگر، دگرگون شده است.

اگرگذارتان به حوالی چهارراه سپه تهران افتاده باشد، شاید ساختمان قدیمی هنرستان موسیقی پسران یا همان هنرستان عالی موسیقی را دیده باشید. ساختمانی که آجر به آجر آن راوی خاطرات استادان بزرگ و معلمانی است که یک روز شاگرد این هنرستان بوده‌اند. ساختمانی سه طبقه با کلاس‌های کوچک که هر کدام نزدیک به 7یا 8 صندلی را در خود جای داده است و هریک از کلاس‌ها نام استادی را بر سر در خود دارد.

آیا ابن‌سینا، نظیر غزالی، متکلم و صوفی برجسته پس از خود، دستخوش انقلاب روحی به سوی احوال عرفانی شده است؟ آیا در ذهن ابن‌سینا واجب‌الوجود در معرض دگرگونی و تغییری بنیادین قرار گرفته و به همان «معشوق» عرفای صوفی بدل گشته است؟ آن دسته از نوشته‌هایی که اغلب «فلسفه مشرقی» یا «فلسفه باطنی» نام گرفته‌اند، مجموعه آثاری‌اند که چهار عامل کلیدی در آنها به چشم می‌خورد و می‌توان گفت الگوی اصلی بُعد عرفانی خدای ابن‌سینا را تشکیل می‌دهند: ۱) کاربرد تمثیل و نماد؛ ۲)بن‌مایه عشق و عشق الهی؛ ۳) نمادپردازی نور؛ و۴) نقش جهان فرشتگان. ظاهراً نگاهی کوتاه به چنین مشخصه‌هایی ابن‌سینا را بیشتر در جهان آن صوفی (غزالی) و سهروردی جای می‌دهد تا در جهان آن فیلسوف خردگرا (ارسطو) و فارابی.

در نوامبر ۱۹۳۲ اونینگ استاندارد روزنامه‌نگار انگلیسی خبری مبنی بر احتمال دیدار رضاشاه و آتاترک منتشر کرد و نوشت: «امسال شاه ایران به قصد دیدار رسمی و گفت‏وگو با آتاترک وارد ترکیه خواهد شد. احتمال صحت خبر مبنی بر دیدار دو دیکتاتور در شهر وان بسیار زیاد است. شاید در این دیدار رهبر دولتین به تفاهم مشترکی در خصوص کردها نائل شوند».

آنان که به طور جدّی و آکادمیک در حوزۀ دین‏شناسیِ تطبیقی و ادبِ فارسی مطالعه کرده‏ اند بی ‏تردید با کتاب‏ها و مقالات استاد فتح‌الله مجتبائی آشنایی دارند. به واقع دامنۀ دانش استاد چندان گسترده است که ذکر فهرست‏ وار آن نیز به درازا می‏کشد. از این رو، نگارندۀ این سطور که سال‌ها افتخار شاگردی استاد را در حوزۀ ادیان و عرفان تطبیقی داشته است، صرفاً به این وجه از شخصیت علمی استاد اشاره می‏ کند.