اخبار

ویراست جدید «شاهنامه فردوسی»؛ به تحریر عربی فتح بن علی بنداری اصفهانی با ترجمه استاد عبدالمحمد آیتی از سوی انتشارات انجمن آثار و مفاخر فرهنگی منتشر شد.

۲۵ اردیبهشت برای ما ایرانی‌ها فقط یک برگ از تقویم نیست؛ بهانه‌ای است تا دوباره به یاد بیاوریم کیستیم و ریشه‌هایمان کجاست. وقتی از شاهنامه و فردوسی حرف می‌زنیم، ماجرا فقط ستایش یک کتاب شعر قدیمی با پنجاه هزار بیت نیست؛ بلکه شناسنامه هویتی‌ خود را ورق می‌زنیم.

عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» گفت: می‌دانیم «شاهنامه» از ایرانیان به عنوان آزادگان یاد می‌کند؛ به این معنی که ایرانیان افرادی مستقل، خودباور و آنهایی هستند که روی پای خود ایستاده‌اند، همسو با آموزه‌های ملی و قومی خود! «شاهنامه» در اینجا ندای خوبی است که یاری‌گر ما به شمار می‌رود.

استاد گروه فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» با بیان آنکه «شاهنامه حکیم توس»، نگهبان زبان فارسی و سنت‌های ملی ارزشمند ایرانیان بوده، گفت: این ارزشمند حکیم توس، اندیشه‌های ایران‌شهری را به بهترین و هنرمندانه‌ترین شکل ممکن با ارزش‌های دینی ایرانیان مسلمان آمیخته است.

استاد زبان و ادبیات فارسی در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» گفت: فردوسی، خطاب به مخاطبان شاهنامه می‌گوید که «شما انسان‌ها، قبل از اینکه مباحث متافیزیک و مسائل مربوط به خدا را برای خود حل و فصل کنید، باید درک کنید که خود پاره‌ای از فیزیک و متافیزیک ایران هستید. باید به خود ایمان بیاورید تا بتوانید در ادامه به خداوند جهان ایمان بیاورید.»

چهره ماندگار زبان و ادبیات فارسی در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» گفت: فرودوسی با سپاه واژگان! سپاهی با هزاران هزار سپاهی؛ سپاهی نیرومند، اما دسترس‌ناپذیر! با سرودن «شاهنامه» که رزم‌نامه‌ای‌ست جان‌سخت؛ دیریاب؛ پُرفروغ؛ برازنده سخن پارسی، شایسته شکوه و شِگَرف ایرانیان؛ ایران را از تنگنای بزرگترین دشمن جهان رهانید.

رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» گفت: اینک که ایران را از هر دید و زاویه‌ای می‌نگریم و وقتی به ریشه‌ پیوندهای عمیق آن نظاره می‌کنیم و از این دیدگاه او را بررسی می‌نماییم؛ درمی‌یابیم که این سرزمین، همواره در گرو همین وحدت و همدلی پا بر جا بوده است. همان گونه که از گذشته تا به امروز و تا آینده‌های بسیار دور، تا هستیِ زمین و آسمان دست در دست یکدیگر نهند، این ملت قهرمان با تاسی از «شاهنامه» و «فردوسی»، همدل و هم‌زبانند.

«در مملکت خود بنده بودن» تعبیری است که سیدفخرالدین شادمان برای توصیف سرنوشت ملتی به کار می‌برد که زبان و فرهنگ خود را فراموش کرده و شیفته ظواهر تمدن بیگانه شده است. از نگاه او، جامعه‌ای که نتواند بر پایه زبان و هویت فرهنگی خود با جهان جدید روبه‌رو شود، به تدریج استقلال فکری و شخصیت تاریخی‌اش را از دست می‌دهد. از همین رو شادمان زبان فارسی را نه صرفاً یک ابزار ارتباطی، بلکه یکی از بنیادی‌ترین عناصر بقا و تداوم هویت ایرانی می‌دانست.

آیین ملی «شاهنامه و هویت ایرانی» به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی به همت وزارت فرهنگ با همکاری انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و سازمان برنامه و بودجه با حضور پرشمار استادان زبان و ادب فارسی، هنرمندان و چهره‌های بین المللی، چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ در تالار وحدت برگزار شد.

تفاهم‌نامۀ همکاری میان مرکز دائرة‌‌المعارف بزرگ اسلامی و سازمان نقشه‌برداری کشور، سه‌شنبه، ۲۲ اردیبهشت به امضا رسید.