اخبار

مهدی عباس زاده، عضو هیئت علمی گروه معرفت شناسی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی و معاون امور آموزشی و پژوهشی این پژوهشگاه است که چندی است در خصوص نظام معرفت شناسی در فلسفه فارابی به تحقیق و بررسی می پردازد. به اعتقاد او، اکثر محققانی که در داخل و خارج کشور به فارابی توجه کرده اند، توجه شان معطوف به مباحث فلسفه سیاسی فارابی بوده است و این موضوع باعث شده که ما از مباحث مابعدالطبیعی و معرفت شناسی که فارابی در آثارش مطرح کرده، غافل شوند.

غلامحسین ابراهیمی دینانی چهره ماندگار فلسفه و عضو انجمن حکمت و فلسفه ایران در برنامه معرفت که از شبکه چهار سیما پخش می شود به مناسبت روز حافظ در تفسیر یکی از اشعار وی اظهار داشت: حافظ از نور باده صحبت کرده است حالا آیا می نور دارد؟ حافظ از جام باده نور می خواهد. این چه باده ای است که نور دارد.

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب در مقدمه نخستین دیوان حافظ، محتمل جمع آوری شده توسط محمد گلندام یا به تعبیر سودی یکی از احباب (دوستان) او، نویسنده حافظ را چنین معرفی میکند:

دستور شناختی یک چارچوب نظری است که ساختار زبان را به مثابۀ محصول شناخت و برهم کنش اجتماعی توصیف می کند. برای یک جنبش وسیع و در حال رشد به نام زبان شناختی که به نوبۀ خود بخشی از یک سنت «نقش گراست» نقشی مرکزی بازی می کند. ایدۀ اصلی این است که دستور معنادار است (نه یک نظام صوری مستقل) و فقط در ارتباط با تأثیر مفهومی و نقش ارتباطی خود می تواند به صورت گویایی توصیف شود.

عجایب الدنیا کتابی است از این محدث تبریزی که در نیمۀ اول قرن هفتم هجری تألیف شده است. قرائنی در متن کتاب موجود است که مشخص میکند مؤلف در تألیف خود از کتابی منتسب به ابوالموید بلخی و کتاب عجایب المخلوقات طوسی سود جسته و با رنگ و لعابی جدیدتر در کتاب خود نقل کرده است. مؤلف در مطاوی کتاب از مشاهدات خود یاد میکند و این بر اهمیت کتاب می افزاید.

ساختار سیاسی ایران در دورۀ ناصری مانند دوران قبل است به عبارتی دست نخورده باقی مانده است. این دوره از جهاتی می توان باثبات ترین دورۀ حکومت در عصر قاجار و شاید هم اندکی قبل تر دانست. زیرا در این دوران اندکی سطح رفاه اجتماعی ارتقا یافت و مردم آرام آرام می توانستند تجارت در بازارهای جاافتاده تری را تجربه کنند و اقتصاد زراعی و صنعتی ایران به آرامی واقعیات تجارت را تجربه می کرد.

ژول ریشار معروف به موسیو ریشارخان در سال ۱۸۱۶ در فرانسه و در خانواده ای یهودی متولد شد، بعدها ریشار سه سال در انگلستان اقامت داشته وعلاوه بر فرا گرفتن زبان انگلیسی با مقدمات پزشکی نیز آشنا شده بود . وی در سال ۱۲۶۰ه.ق(۱۸۴۸ میلادی) وارد تهران شد. و در خانه مادام عباس فرانسوی سکونت کرد.ریشار در یادداشتهای خودش می نویسد:

متن زیر میزگردی است در باب ماهیت علوم انسانی که با حضور اساتیدی چون رضا داوری اردکانی، رسول جعفریان، احمد احمدی، دینانی و دیگران برگزار شد و در شماره چهارم نشریه فرهنگستان علوم منتشر شد.

همکاران عزیز نظر مرا در باب علوم انسانی و آن چه پیشتر در باب این علوم گفته ام و اینکه آیا در سال های اخیر از نقد علوم اجتماعی موجود به دفاع از آنها و تأییدشان رسیده ام، پرسیده اند. به صراحت و سهولت می گویم که من هرگز دعوی محقق بودن در فلسفه علوم انسانی و اجتماعی نداشته ام بلکه به اقتضای مطالعاتم و با نظر به وضع علم و فلسفه در کشور پرسش هایی را مطرح کرده و کوشیده ام که برای آنها پاسخی بیابم.

مجله بخارا در ساعت پنج بعداز ظهر یکشنبه بیست ودوم مهر ماه در تالار فردوسی خانه اندیشمندان علوم انسانی شبی را به منظور تجلیل از خدمات فرهنگی و اجتماعی مهندس ملک مدنی برگزار می کند.