اخبار

در سال ۱۸۷۲ در نشست ادیبان و زبان‌شناسان اروپایی در برلین، زبان‌های فارسی، یونانی، لاتین و سانسکریت به عنوان زبان‌های کلاسیک جهان برگزیده شدند. بر پایه تعریف، زبانی کلاسیک به‌شمار می‌آید که یک باستانی باشد، دوم، ادبیات غنی داشته باشد و سوم در آخرین هزاره عمر خود تغییرات اندکی کرده باشد.

در دوران مدرن همواره شنیده‌ایم که می‌گویند «مشاهده» منشأ و ابزار عمدۀ دانش است. دانش فرایندی توصیف می‌شود که با مشاهده آغاز و به جمع‌آوری مشاهدات، طبقه‌بندی و در انتها نتیجه‌گیری و استخراج قوانین و قواعد کلی و پایدار منتهی می‌شود؛ از این منظر، همواره تأکید شده که دانشی که از طریق فرایندهای علمی به دست می‌آید، دانشی اثبات‌شده و متقن است، چراکه نظریه‌های علمی به شیوه‌ای دقیق از یافته‌های تجربی که با مشاهده و آزمایش به دست آمده‌اند اخذ می‌شوند.

ژوزف الیودور گارسن دو تاسی، نخستین هندشناس فرانسوی است؛ اما، این تنها ویژگی او نیست: گارسن دوتاسی با آموختن زبان فارسی به خاورشناسی روی آورد و هندشناسی اش نیز وامدار فارسی دانی او بود، زیرا خلاف هندشناسان بعدی فرانسه، بیشتر به دورۀ اسلامی تاریخ و فرهنگ شبه قاره پرداخت و دستمایۀ اصلی پژوهش هایش به زبان های فارسی، اردو و انگلیسی بوده است.

آفرین و نفرین(دعا و لعن) از بن مایه های دینی، فرهنگی، اسطوره ای و ادبی است که از دیرباز، همگام با هم، از ادبیات قبل از اسلام تا شریطه های قصاید مدحی و انواع مختلف ادبی استمرار یافته است. هدف این مقاله که با روش توصیفی تحلیلی انجام گرفته، بررسی وجوه مختلف آفرین و نفرین در آثار دوران پیش از اسلام(باستان و میانه) است.

یکی از رایج ترین آرایه های ادبی که در گفتار و نوشتار کاربرد دارد، مثل، نمثیل و یا تشبیه است. این آرایه ها گرچه در ماهیت با یکدیگر همانندی هایی دارند که تشخیص آنها را از یکدیگر دشوار می سازد، اما در ادبیات که حد و مرزی هر اصطلاح روشن است، تمایز آنها از یکدیگر امکان پذیر است. مَثَل و کاربرد آن در کلام یکی از انواع آرایه هاست که در توصیف و تعریف آن گفته شده است: «مثل جمله ای است مختصر و مشتمل بر تشبیه یا مضمون حکیمانه که به سبب روانی لفظ و روشنی معنی و لطف ترکیب شهرت عام یافته باشد و همگان آن را بدون تغییر و یا با اندک تغییر در محاوره به کار برند»

گنجینه‌ ی ۳ هزار ساله موزه ملک

باز هم حفر لوله انتقال آب، باستان شناسان را به تابوت تاریخی در منطقه «جوبجی» رامهرمز رساند. تابوت این بار متعلق به دوره اشکانی، یعنی 2200 سال پیش است. بولدوزرهای سازمان آب و برق خوزستان یک بار دیگر هم در سال 86 به دو تابوت سه هزارساله رسیدند که تاریخی ناشناخته در منطقه جوبجی رامهرمز را پیش پای همه گذاشت.

آیت ‏اللَّه ابوالمكارم زنجانی در سال 1255 ق در زنجان متولد شد و پس از تحصیلات مقدماتی، برای تكمیل آموخته ‏هایش به حوزه ‏ی نجف رفت و از محضر علمایى چون شیخ مرتضی انصاری بهره‏های فراوان برد. آیت ‏اللَّه ابوالمكارم زنجانی پس از فوت پدرش، مرجعیت امور دینی و شرعی مردم در زادگاه خود را بر عهده گرفت. این عالم گرانقدر در دوران انقلاب مشروطه، همچون دیگر علمای آگاه و مبارز، علیه استبداد حاكم به مبارزه پرداخت. مَخارجُ الرِّضْوان و مِفتاحُ الظَّفَر از جمله آثار این عالم برجسته‏ ی ایرانی است.

از تاریخ و محل تولد و جزئیات زندگی ابن سماك اطلاع دقیقی در دست نیست. همین قدر معلوم است كه او در بغداد می‏زیسته و از محضر مشایخ بسیاری كسب فیض كرده است. وی همچنین علمای بزرگی را در مكتب درس خود پرورش داده كه از آن ‏میان می‏توان حاكم نیشابوری را نام بُرد. از بین آثار ابن سماك كتاب الامالی و نیز تالیفاتی در فضایل اهل بیت پیامبر گرامی اسلام(ص) به جای مانده است.

پس از شهادت امام علی(ع) شیعیان كوفه با امام حسن مجتبی(ع) پسر ارشد آن حضرت بیعت كرده و او را به خلافت برگزیدند. امام، لشگری دوازده هزار نفری به رهبری قیس بن سعد به جنگ معاویه فرستاد و خود روانه‏ ی مداین شد. هنوز بین سپاه امام و معاویه جنگی روی نداده بود كه شایعه‏ ی كشته شدن قیس بن سعد، شیرازه ‏ی سپاه حضرت را از هم گسیخت.