اخبار

استان‌های اصفهان، تهران، خراسان رضوی، آذربایجان شرقی، فارس، خراسان جنوبی، سمنان، یزد، همدان، كهگیلویه و بویراحمد، كرمانشاه، كرمان، آذربایجان غربی، اردبیل، گیلان، مركزی، البرز، هرمزگان، بوشهر، خوزستان، لرستان، قزوین و خراسان شمالی، محل استقرار این 54 كاروانسرا هستند.

هفته گذشته و در جریان برگزاری چهل و پنجمین اجلاس كمیته میراث جهانی یونسكو، مجموعه 54 كاروانسرای تاریخی ایران در فهرست میراث جهانی ثبت شد. با ثبت این مجموعه، تعداد آثار تاریخی ایران در فهرست میراث جهانی یونسكو به 27 اثر افزایش یافت.

فراستخواه در کتاب «اخلاق در ایران؛ بین زمین و آسمان»، اخلاق را به مثابه کیفیت انسانی، محل بحث کاربردی قرار داده است.

علی رمضانی، مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران با بیان اینکه ایران، کشور شعر است گفت: این موسسه از شعرای شهرهای مختلف حمایت می‌کند و مردم ایران به آنها و شعرهایشان توجه می‌کنند.

مریم رجبی‌نیا، مدرس دانشگاه و پژوهشگر ادبیات عرفانی گفت: مولانا در غزلیات شمس که اثری ناآگاهانه و برآمده از جان و دل اوست و در حالت بی‌خودی سروده شده است، به‌وفور از صنعت تمثیل استفاده کرده است.

حسن انوری، مصحح «نصاب الصبیان» گفت: «سلک الجواهر» با همه ارزشی که دارد، روشمند نیست و این عیب متوجه صادقی، مصحح آن نیست، بلکه تقصیر متوجه عبدالحمید انگوری است و خوب بود که مصحح آن در مقدمه اشاره‌ای به این نقص کتاب می‌کرد که اشاره نکرده است.

کتاب «واژه‌گزینی در ایران و جهان» عنوان کتابی از «رضا منصوری» است که در سال ۱۳۹۰ در انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر شده است.

سنت ابداعی به معنای مجموعه‌ای از رفتارها است که عموماً تحت سیطره قوانینی هستند که آشکارا یا پنهانی پذیرفته می‌شوند و حالتی مناسکی یا نمادین دارند. این رفتارها ارزش‌ها و هنجارهای رفتاری را با تکرار تلقین می‌کنند و به‌طور خودکار متضمن پیوستگی با گذشته هستند. به‌عبارت دیگر این رفتارها تاحد ممکن در پی ایجاد پیوستگی با گذشته تاریخی هستند.

بحث پیرامون مشروطه همیشه جذابیت‌های خاص خود را داشته است. صحبت از شکست مشروطه و چرایی آن بین اهالی تاریخ و تاریخ‌نگاران نیز همواره مورد بحث بوده تا جایی که این چهارچوب نظری را می‌توان یکی از پرتکرارترین بحث‌های دهه اخیر در مورد مشروطه دانست.

رشد علوم تجربی و دستاوردهای گاه خیره‌کننده آن به شأن و جایگاه سایر رهیافت‌های معرفتی بشر، از جمله فلسفه، الهیات و دین، آسیب جدی وارد کرد. آری علم تجربی در آغاز قرن بیستم نه فقط دین و الهیات که فلسفه و سایر شاخه‌های علوم انسانی را نیز مورد هجمه بی‌بدیلی قرار داد و آنها را از عرش به فرش انداخت