نسخه های خطی و عکسی

از شیخ حسن محمد(احمدآبادی) بن احمد بن نصیرالدین (دوم) (د 982ق/1574م) وی نوادۀ صوفی نامدار نصیرالدین (یکم) محمود چراغ دهلوی (د 757ق/1356م) می‌باشد.

از سیدمحمود خفری حسینی، که «المهذب فی علم الادب» (ذریعه، 23/294) را در 27 ج 2/1293ق به انجام رسانده است.

از موسی بن عبدالله بن محمد صالح بن مصطفی ابوبکری، زنده در 1208-1209ق/1794-1795م، که بایستی از مردم کردستان، پیرامون اربیل عراق باشد. نام سراینده بر فراز نسخه آمده است.

از ناشناسی که بایستی از دانشمندان کرد مرز ایران و عراق، سدۀ 13ق باشد. در پایانۀ دو نسخه به نام «الاستعارة» و دو نسخۀ دیگر به نام «بیان البیان» نامیده شده است. بخشبندی نشده.

این گفتار در مآخذ به دو تن نسبت داده شده است:
1. ابوالقاسم بن ابوبکر لیثی سمرقندی، سدۀ 9ق ]مرعشی[،
2. عصام‌الدین بن محمد، علامه اسفراینی، که یکی از دو نسخۀ زیر به نام عصام‌الدین محمد و نسخۀ دیگر نام نگارنده را ندارد. در انجامۀ نسخۀ (7)1964 گنج‌بخش که عکس آن (ش (7)2277) در دست است آمده: تمت الرسالة المنسوبة الی العلامة الاسفراینی.

از خواجه نصیرالدین طوسی فرزند محمد فرزند حسن (597-672ق).

از ناشناس. در حدود 1600 بیت است، به دنبال «گنج الله» از «فانی».

از نورعلی بن فیض علی نعمت‌اللهی، به محمدجعفر بن حاجی صفرخان قراگزلو (کبودرآهنگی همدانی د 1239ق)، که در شهر کربلا، در محرم 1207ق، شغل ارشاد به محمدجعفر بن حاجی صفرخان تفویض شده، و لقب مجذوب علی شاه به او داده است.

از ابومحمدحسن دیلمی (د 771ق/1369م) فرزند علامۀ حلی.

از عبدالواحد، که روزگارش به دست نیامد. نام سراینده و منظومه در دیباچه آمده است:
ز عبدالواحد اینک یادگار است
کـه ارشاد العوام روزگار است

از ناشناس.
آغاز: الکلام و ما یتألف منه ــ کلامَنا لفظٌ مفیدٌ کاسقم ــ و اسمٌ و فعلٌ ثمٌ حرفٌ الکلمٌ... .
انجام: ترفع کانَ المُبدآ اسماء و الخبر ـ تنصبه لکان سیداً عمر.