فلسفه و منطق

شاید از ابوالحسن شریف قاینی، سدۀ 10ق باشد، که نسخه همراه است با دو کار دیگر او (نک‍ : روض الجنان، المعارف الالهیة، هف‍‌ ). گفتاری است فلسفی، بخشبندی نشده.

از میرسید شریف گرگانی (د 816ق/1413م) بر كار قطب رازی (د 766ق).

از مولانا ابوبکر روستمی (رستمی؟).
همان خ 2/266.

از علیرضا تجلی اردکانی (د1085یا 1088ق/1674یا 1677م).

از ناشناس. آغاز و انجام افتاده، دربارۀ اقسام وجود، صفات باری، مقولات عشر. سربندها نانویس مانده، چنین به دست می‌آید که سربندهای «فصل» و «مبحث» نیز دارد.

از قطب‌الدین محمدبن محمد رازی بویهی (د766ق/1365م). دربارۀ تصور و تصدیق. بخشبندی نشده. نام نگارنده تنها در پایانۀ نسخه‌ها آمده است.

از «شمس‌الدین». به آنچنانکه از پایانۀ نسخه برمی‌آید، گفتاری است کوتاه دربارۀ لزوم و اقسام سه‌گانۀ آن.

-

از «قزلچی»، به آنچنانکه از پایانۀ نسخه برمی‌آید. نام کامل وی از کار دیگرش به نام «زبدة الحکمه» (نک‍ : هف‍‌ ) برمی‌آید که «مولانا علی قزلچی» می‌باشد.

ااز میرزا احمد بن محمدابراهیم اردکانی شیرازی که در دیباچه پس از نام خود می‌گوید: چون موفق به قرآأت «مشاعر» صدرا شدم، آنچه را از استادم «محقق مدقق نحریر مولانا مصطفی» و دیگران شنیدم و از کتابها بهره‌مند شدم، دربارۀ آن کتاب می‌نگارم. گزارشی ست با سربندهای «قوله» بر «المشاعر» ملاصدرا شیرازی (د 1050ق)، بر بخش مبداء و معاد آن، و در منابع به دو گونۀ بالا از آن نام برده شده است و در هامش «المشاعر» چند بار چاپ شده است.

از ابوالحسن بن احمد شریف قاینی، از سدۀ 10ق. دانشمندی پرکار بوده، کارهایی از وی به فارسی و عربی بازمانده است.