منطق

از خواجه نصیرالدین طوسی فرزند محمد فرزند حسن (597-672ق).

از ناشناس. در پایان 3 نسخه در پاكستان ]مشترك2/919[ به خامۀ نویسنده از«جامی» (عبدالرحمان؟) دانسته شده است. و در پایان نسخۀ كهن‌تر گنج بخش نام سراینده «اسیری» آمده است:

از سیدعلی بن محمد بخارایی، كه روزگارش به دست نیامد در 1 «مقدمه» و 5 «مبحث»، هریك در 2 «فصل»

از ناشناس. از دیباچه و متن، نشانی از نگارنده و روزگارش به دست نیامد. گفتاری است در آداب بحث، در 1 «مقدمه» در 2 «بحث»، سپس 2 «مرصد» و 1 «خاتمه»

از اسماعیل بن مصطفی بن محمود كلنبوی، معروف به شیخ‌زادۀ رومی، قاضی شهر یكی شهر (د 1205ق/1791م) در آداب بحث و مناظره، بخشبندی نشده، نام نگارنده در پایانۀ نسخه آمده است.

از همان قزلچی پیشگفته. گفتاری ست گسترده‌تر از شمارۀ پیشین، و از دیباچۀ آن برمی‌آید كه آن را از رساله‌ای بزرگتر برگزیده است، كه بایستی «آداب المناظرة» طاش كوپرزاده (نک‍ : همین فهرست ج 1 ص 3) باشد. بخشبندی نشده. سپس خود این رساله را شرح كرده است (نک‍ : شرح آداب البحث، همین فهرست).

از قزلچی، كه از «زبدةالحكمة» (هف‍‌ ) بر می‌آید كه نام كامل او «مولانا علی قزلچی» است. وی بایستی از سدۀ 12ق و استاد و پیرمحمد معروف برزنجی (1166-1254ق) باشد.

از شمس‌الدین محمد بن اشرف سمرقندی (د پیرامون 600 یا 590 ق)، كه برای نجم‌الدین عبدالرحمان، در آداب بحث و مناظره، در 3 «فصل» نگاشته است: 1. فی التعریفات، 2. فی ترتیب البحث، 3. فی المسائل التی اخترعتها. نام نگارنده بر فراز و نام مهدالیه در دیباچه آمده است.

از قاضی عضدالدین ایجی، عبدالرحمان بن احد شافعی شیرازی (700 یا 701-756ق). گفتاری ست كوتاه، بخشبندی نشده، در یك صفحه. با «شرح» و «حاشیه»های بسیار.

-

از قره داود، یکی از شاگردان سعدالدین تفتازانی (د 791ق)، که نام «داودیه» در پایان یکی از نسخه‌ها (ش 1593، 1708) آمده است. متن «شرح الشمسیة» (نک‍ : هف‍‌ ) همان تفتازانی است. در آن آمده: اعلم اولاً ان الاستاد (رح) جعل فی شرح الرسالة الشمسیة فی وجه ضبط الکتاب المذکور (گ 6 ر). حاشیه‌ای است با سربندهای «قال الشارح، قوله».