پزشکی

از محمدسلیم بن محمدصفی جوانشیر قراباغی حاجیلو، ادیب الحكماء، در 47 شاهی ناصرالدین شاه (1264-1313ق)...

از ناشناس، بی‌دیباچه و خاتمه‌ای، در چند «مقصد»: 1. در تبهای یومی، 2. در تبهای تیز و دایمی، در دو «قسم»: قسم 1. در بیان سونوخس (تب تند)، 2. در بیان تب مطبقه، كه آن نیز بر سه قسم است.

از ناشناس. بی‌دیباچه، در چند «مطلب» و سربندهای «بدانکه»

از ناشناس. داروهاست بخشبندی نشده، بیشتر خاصیتهای جادویی، از کتابهای هندی بیرون کشیده شده است.

از شفایی اصفهانی، مظفر بن محمد حسینی (د 963ق/ 1556م)، از پزشكان روزگار شاه عباس یكم (995-1037ق).

ناشناسی که در دیباچه از خود به «لاشئ حقیر» یاد می‌کند، که این «مختصر» را در ادویۀ مرکبه از کتاب‌های نامداری مانند: «قانون»، «حاوی»، «کامل»، «منصوری»، «ذخیره» و «کفایة» و مانند آنها گزیده و از نسخه‌های «الامام القائم قوام‌الدین قدوة الفضلاء» ]نام سفید گذارده[» و «شرف‌الزمان الماوشانی ]؟[» بر آن افزوده و این را در 49 «باب» ساخته است.

از ناشناسی از سدۀ 11ق به آن سو، که نسخه از آن روزگار است.

از منصور بن احمد شیرازی.

از سیدمحمدمؤمن بن محمدزمان تنكابنی دیلمی.

از دکتر کریزل فرانسوی، به آنچنان که در پایان نسخه آمده است. نسخۀ در دست دیباچه و نام مترجم را ندارد.

ناشناخته، نگارنده از حکیمان روزگار قاجار بوده است و در نسخه یک‌جا اشاره به «والد حکیم محمدباقر قمی» دارد.