اخبار

«حسن کامشاد»، پنج‌شنبه، یکم خرداد، یک‌ماه پیش از ١٠٠ سالگی، دور از وطن، در لندن دار فانی را وداع گفت.

شخصیت «آز» عجیب‌ترین و جذاب‌ترین است. در متون زرتشتی و مانوی، آز نماد زیاده‌خواهی و طمع انسان است که اگر از اعتدال خارج شود، زندگی فرد، اطرافیان و جامعه را نابود می‌کند. در متون مانوی، آز به‌عنوان ماده‌دیوی معرفی می‌شود که انسان را از نظر جسمانی پلید می‌سازد. در شاهنامه نیز فردوسی بارها به نقش ویرانگر آز و طمع اشاره کرده است.

کتاب «ارداویراف‌نامه (به زبان ساده)» گردآوری و ترجمهٔ مسعود خیام توسط انتشارات نریمان منتشر شد.

درختی بود، ریشه‌ در خاک اما سر در آسمان. هوشنگ سیحون، معمارِ خاطره‌ها، مردی بود که به سنگ جان داد و با سکوت سخن گفت. در سالروز درگذشت او، نه فقط یک معمار، بلکه راوی تاریخ و فرهنگ‌مان را به یاد می‌آوریم؛ کسی که هر بنا برایش یک «آهنگ» بود و هر نقش او، ردی از روح ایران.

میگل د اونامونو فیلسوف اسپانیایی:‌«من نمی‌خواهم بمیرم، اما عقلم به من می‌گوید که خواهم مرد. قلب و احساسات و اراده ام، امید به جاودانگی را در من برمی‌انگیزند، اما عقل من، علم و دانسته‌های علمی‌ام به من نشان می‌دهند که امیدم پوچ است. و در این دو بُعد، راز هستیِ ملموسِ من، راز زندگی‌ام و در عین حال دلیلِ رنج‌هایم نهفته است.»

به باور ابن‌خلدون «رفاه و تجمل، گرچه در ابتدا نشانه اقتدارند، اما به‌سرعت به فساد اخلاقی و فروپاشی سیاسی می‌انجامند. بدین‌ترتیب، دولت‌ها وارد چرخه‌ای می‌شوند که با شور آغاز، با استقرار تثبیت، و با فساد نابود می‌شوند».

نشست تاریخ فرهنگی آب در ایران در خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار می‌شود.

از جمله مهم‌ترین مضامین اساطیری در تمدن‌های بزرگ، مفهوم نجات در برابر بلایا و آشوب‌های کیهانی است. این مضمون به‌ویژه در دو سنت بزرگ سامی و ایرانی در قالب اسطورهٔ کشتی نوح و شهر ورجمکرد (جمکرد) بازتاب یافته است.

مطالعه دیستوپیا در اندیشه کلیز در کتاب «دیستوپیا: تاریخی طبیعی» از مرزهای نقد ادبی فراتر رفته و به یک ابزار مفهومی در علوم انسانی، تاریخ اندیشه، و تحلیل ایدئولوژی بدل می‌شود. این یادداشت در پی آن است که ظرفیت دیستوپیا را برای بازاندیشی در باب تمدن، سیاست، و انسانِ معاصر، از رهگذر بازخوانی پروژه کلیز، به‌مثابه یک امکان نظری جدید برجسته سازد.

در این نشست، آزاده دوست‌الهی میزبان غلامرضا اعوانی است.